Lizzy schreef:
Verder gaat het met haar steeds beter in het koppie. Ze begint langzaam te spelen met de puppies, ze begint weer interesse te krijgen in haar omgeving, ze heeft weer trek en ik ben er eigenlijk klaar voor om lekker naar het bos te gaan met haar. Het is dat ik het niet durf voordat de puppen getiterd zijn.... Haar ogen staan wel anders. Ik denk eigenlijk dat dit nooit meer weggaat. Biscuit heeft een diepe ziel gekregen. Was zij vroeger zorgeloos en blij, is zij nu blij en weet ze wat het leven haar ook kan bieden, pijn en verdriet. Dat klinkt vast heel emotioneel maar zo voel ik het ook. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat zij zo'n pijn heeft moeten doorstaan. En ik hoop dat honden echt beter in staat zijn te vergeten dan wij.............
Ik zal nooit dat koppie vergeten dinsdagmorgen in de kliniek.
Zo ziek, zo levenloos, zo gebroken, zo niet de vrolijke Biscuit.
Pfff het staat op m'n netvlies. Ik vond het van de week wel bijzonder dat ze me zo aflebberde en uitbundig begroette, dat was de eerste keer. Net alsof ze het wist....
die wist ook niet wat ze zag ! ze heelt echt heel snel en nog een paar weekjes en je ziet er weinig meer van .
Je snapt wel dat mócht Uk bij jou landen, ik hele dagen bij je op de stoep zit? Gewoon om me te verkneukelen over het eigenwijze, tegendraadse mannetje en jij die met je handen in het haar alleen nog maar meewarig kan zuchten dan? 
8)
Hoe houd je ze uit elkaar zonder bandjes?
