Dit herken ik, net als het genezen van wonden waarvan je bij de blik het idee krijgt hoe moet dit ooit goed komen.Verder gaat het met haar steeds beter in het koppie. Ze begint langzaam te spelen met de puppies, ze begint weer interesse te krijgen in haar omgeving, ze heeft weer trek en ik ben er eigenlijk klaar voor om lekker naar het bos te gaan met haar. Het is dat ik het niet durf voordat de puppen getiterd zijn.... Haar ogen staan wel anders. Ik denk eigenlijk dat dit nooit meer weggaat. Biscuit heeft een diepe ziel gekregen. Was zij vroeger zorgeloos en blij, is zij nu blij en weet ze wat het leven haar ook kan bieden, pijn en verdriet. Dat klinkt vast heel emotioneel maar zo voel ik het ook. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat zij zo'n pijn heeft moeten doorstaan. En ik hoop dat honden echt beter in staat zijn te vergeten dan wij.............
Dicht en een mooi huid, anders, maar wel mooi, inclusief (voorzichtig) nieuwe zachte-zachte haartjes.
Lana heeft er een jaar over gedaan om weer haar lekker lieve zelf te zijn. Stapje voor stapje.
Heb er alle vertrouwen in dat jouw liefste Biscuit dit proces zo door gaat lopen.
Daarnaast: ik vind een hond met een wijze blik - oude indianenlook - waanzinnig mooi. De uitstraling raakt mij diep van binnen.
Anyway, dit waren mijn vijf centen.
Sterkte en ook lekker genieten van je snel groeiende grut..
ik heb de middag met mijn dikke billen erbij gezeten , ben bepiest , bepoept , gebeten en gezoend het was weer geweldig !
