We hebben hem laten gaan. Het valt zwaar.

[miik]

Ach, heel veel sterkte.....

[Ike]

Ach wat verdrietig
Wat een moeilijke maar moedige beslissing heb je genomen, uit liefde voor Rex,
heel veel sterkte!

[Kinnie]

Oh wat verschrikkelijk... 
Heel erg veel sterkte..

[Charlie Angel]

Zo'n moeilijke beslissing, maar zo vol liefde voor Rex.
Heel veel sterkte met dit grote verlies van je maatje.

[M@rina]

Pittig en  moeilijk besluit, maar zo te lezen toch wel het juiste moment.
Sterkte met de grote leegte die Rex achterlaat

[Drijver]

Wat afschuwelijk 
Heel veel sterkte.

[Yvonne K]

heel veel sterkte met het gemis van jullie kanjer

[hamada]

Je hebt hem in liefde de vrijheid gegeven en veel lijden bespaard
veel sterkte toegewenst.

[-Annemarie-]

Wat een verdrietig bericht.    Heel veel sterkte gewenst met het verlies van Rex. 

[connie63]

Heel veel sterkte met dit grote verlies

[Els01]

Ja,...dat gemis is vreselijk!! Je bent zo gewend aan je maatje en dan zo maar...is ie er niet meer. Lege plek in huis, overal herinneringen. Op eens vind je ergens nog een verdwaald speeltje en dan komen te tranen weer. Twijfel blijft wel even, denk ik, maar...het is goed zo. Je hebt je maatje veel ellende bespaart met deze (juiste) beslissing. Neem je zelf niets kwalijk en idd, vergeten doe je hem niet en dat hoeft/moet ook niet. Neem de tijd om het verlies een plekje te geven.

Veel sterkte!!

Grt,
Els

[Roosj]

Bedankt allemaal.

Vanmorgen kwam ik beneden in een hele lege woonkamer. Normaal kwam hij al naar de deur rennen als hij ons de trap af hoorde stormen, zelfs in zijn laatste dagen. We moesten altijd oppassen dat hij niet uit blijdschap op onze tenen ging staan of wij op zijn tenen. Nu kwam er niets op mij af. Dribbeltje lag in de mand van Rex en had niet door gehad dat ik beneden was gekomen. Zij kwam normaal ook pas aanhobbelen als Rex ons allang al begroet had (of ze moest wakker zijn dan stonden ze met z'n 2 te dringen wie mij als eerste kon begroeten). Dribbel is een uitslaper en ik was al om 6uur beneden (ik ben normaal ook een uitslaper, maar werd intens verdrietig wakker).

Nu hang ik op de bank, m'n bouviertje snurkt letterlijk half op m'n schoot en toch mis ik mijn mooie kerel.. Wat is dit verschrikkelijk.. Hij was mijn eerste hond die ook echt van mij was. Ik heb hem van een zeer verwaarlooste situatie gehaald en hem enorm zien opknappen (wat echt jaren duurde). In die periode heb ik meerdere malen afscheid van hem genomen omdat 8 dierenartsen vonden dat ik hem moest laten gaan. Ze stonden dan ook versteld van hoe goed hij opgeknapt was en wat was ik blij dat ik hem (uiteraard!) die kans gunde ondanks alle kosten.
Helaas kreeg hij bij de overschakeling op rauw voer ivm zijn nieren een allergische reactie op Alaska Fazant (wat notabene glutenvrij en graanvrij zou moeten zijn maar dit dus niet is!!) en sindsdien ging het berg afwaards.. Rex die normaal zo enorm kieskeurig was en zo enorm goed wist wat wel en niet goed voor hem was, was nu verslaaft aan iets wat niet goed voor hem was..

Het is allemaal zo onwerkelijk en tegelijkertijd dringt het toch kei hard door..

[keetje]

[galgo]

Heel veel sterkte met het verlies van Rex.

[*Marga*]

Heel veel sterkte