Martine-Tom schreef:
Nouja ik vind kalkoen sowieso te hard om te voeren eigenlijk, volgens mij splintert het ook nog, en dat lijkt me gedroogd nog erger

Vandaar.
Met de zoekfunctie hier kan je er vast meer over vinden
Ik kook het niet, ik droog het.... Eerlijk gezegd moet iedereen vooral doen waar hij/zij zich prettig bij voelt. Wat me al eerder opviel op het forum, dat sommigen het zo geweldig goed weten en dan anderen voorschrijven hoe men het moet doen/laten. Vooral dat laatste... En soms, ja soms denk ik ook wel eens: het zijn hónden hoor, geen baby's... (al zitten er natuurlijk hondenbaby's tussen

).
Alsof wij altijd zo gezond bezig zijn.... Als mijn honden het wegkrijgen en het ook nog eens graag hebben, ben ik snel klaar. Er wordt hier veel geroepen wat móet, wat noodzakelijk is, enz.
Iedereen kent zijn eigen hond het beste en weet wat die wel en niet kan geven; natuurlijk is het fijn om bij onzekerheid hier je vragen te kunnen stellen. Maar het wordt m.i. best wel overdreven. Het móeten zoveel diersoorten zijn, het móet één x per week vis zijn, het mag niet zus, je moet vooral zo....

Kijk eens naar je eigen leef/eetwijze. Ben je altijd gezond bezig? Weet je van te voren altijd dat je iets zult verdragen? Is het altijd slim wat je doet/eet? Of denk jij ook wel eens: eigenlijk beter van niet, maar ach, een keer...
Zolang de hond het er goed op doet, het graag eet, het redelijk gevarieerd is... Sommigen zweren bij iets, wat anderen nooit zullen doen/geven. De negatieve en vooral felle reactie die ik al gelezen heb over varkensoren.... Tjonge jonge... Ik ben 48, leef al 48 jaar tussen en verzorg al 40 jaar veel honden en die krijgen met regelmaat gedroogde varkensoor. Heerlijk vinden ze dat! Dat is het enige varkensproduct dat ze krijgen, dat is mijn beslissing en daar is in 48 jaar nog nooit een probleem mee geweest.
En zo moet het volgens mij zijn op een forum: mensen vertellen hun ervaringen en wat ze graag doen/geven. Elk ander kan dat meenemen in beslissingen of laten voor wat het is. Maar die vingertjes die de lucht in gaan: Je moet vooral níet, denk erom dat je wél... Mensch, durf te léven en laat je hond hond (=carnivoor) zijn. Waarmee ik niet wil zeggen dat er geen aparte gevallen zijn met allergieën, ziektes e.d.
Botten die splinteren, dat zijn gekookte botten. Vroeger (toen alles nog beter was

) werd ik opgevoed dat de honden geen kippenbotjes mochten hebben. Waarmee de gedachte tot stand kwam dat kippenbot dus niet goed voor honden was. Dat dat sloeg op gekookte/gebakken kip, heb ik pas geleerd toen ik actief werd met barf.
Voor mijn gevoel is gezond verstand + je hond kennen het belangrijkste met barf. En dan gaan ervaren.... En vragen natuurlijk als je iets wilt weten. Maar de zekerheid waarmee sommigen hier hun 'kennis' spuien... Als ik lees 'nou ja', 'eigenlijk', 'volgens mij' en 'lijkt' (in één zin nog wel), dan denk ik: hoezo? Onderbouw het eens. En dan nog. Alles wat gezegd/geschreven wordt, is door mensen gebeurd. En wie heeft alle wijsheid in pacht? Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef hoe weinig ik weet. En ik lees gráág ervaringen van anderen. Ervaringen. Dus hoe een ander het doet. Niet hoe een ander vindt dat ik moet doen.
Iedereen die barft en ook iedereen die op dit forum zit, wil het allerbeste voor de hond. Daarvan zijn we denk ik allemaal overtuigd. Dus ik denk dat al die vingertjes nergens voor nodig zijn. Laat ieder het op zijn manier doen denk ik dan, deel alleen je ervaringen, dáár heeft een ander wat aan.
Maar ja, bovenstaand schrijven van mij is ook een vingertje in de lucht, dat zie ik ook wel

Maar dit moest ik toch even kwijt. Ik leer graag, ik hoor graag hoe anderen iets ervaren en tel dan één en één bij elkaar op en soms is dat één, soms drie, ook al wordt er nog zo hardnekkig gezegd dat het twee is. Tja, leven en laten leven denk ik dan
Vriendelijke groet van een Dwarreltje die echt wel eens in paniek bij de dierenarts aanbelt in de late avonduren met een hond die bijna stikt in een bot, maar dan ook niet gelijk op het forum zet dat je toch echt geen ...bot meer moet voeren. Ik schrijf hooguit mijn bijna-doodervaring op door de bijna-doodervaring van het hondje dat ik niet kan missen ook al weet je dat dat staat te gebeuren als ze al 14 is
