Haha, de baas opvoeden...dat zou kunnen, ze is slim genoeg wat dat betreft! Toch mag hopen dat ik na diverse trainingen genoeg weerstand kan bieden tegen dat lieve koppie!Fido schreef: Dat is best een dilemma wat je hier schrijft. Je hebt al goede tips gekregen en wat dat jammeren betreft, misschien komt er instinct omhoog om de knuffel te begraven? Het kan natuurlijk ook iets in de trant van zeuren zijn en heel subtiel de baas opvoedenMisschien dat iemand die meer verstand heeft van gedrag je hierin meehelpt.
Ik bied van te voren mijn excuus aan als het volgende verkeerd overkomt. Ik bedoel het niet rot en ben nieuwsgierig naar het antwoord. Is jou verteld voor al die operaties wat de consequenties en restricties na de operatie waren? In mijn ogen vind ik het namelijk niet eerlijk om dit type hond levenslang lijnrust te verplichten.
Oja hersenwerk met de hond staat ook vol met tips.
Oh je hoeft je excuses niet aan te bieden hoor, zo gauw wordt ik niet boos en vind het alleen maar fijn dat mensen meedenken. Ik snap je punt en ik had het ook veel liever anders gezien maar op dit moment kan ze gewoon niet anders. Ons is verteld dat het na de operatie helemaal goed zou komen, dat ze alles weer zou kunnen. Er was nog wel kans dat de meniscus kapot kon gaan maar dat kan bij iedere hond gebeuren natuurlijk.
Na de revalidatie zijn er controle foto's gemaakt, het zag er allemaal goed uit en er was botaangroei dus we kregen toestemming om de wandelingen uit te breiden en Xara weer los te laten. Maar dat ging bij de eerste keer al mis, meteen een gil en de poot omhoog en kreupelend naar huis. Een paar weken rustig aan gedaan, weer opgebouwd en weer los, niet langer dan 2 minuutjes en zonder andere honden. Ging goed maar later die dag weer kreupel. Soms verstapt ze zich in de tuin, even een verkeerde draai en hup, weer de poot omhoog. We hebben nog eens opnieuw foto's laten maken omdat we dachten dat er misschien iets niet goed zat, maar alles leek gewoon oke.
Nu moet ik erbij zeggen dat ze aan beide achterpoten geopereerd is maar dat de rechter achterpoot dus problemen geeft. En daar gaat een heel lang verhaal aan vooraf, maar zal het proberen in het kort te vertellen:
Xara kreeg problemen met haar pootje toen ze een half jaar was. Bij de Tweede Lijn belandt, kon niks met de foto's dus kijkoperatie. Conclusie: achterste kruisband compleet afscheurd, aanhechting van het bot was meegekomen en verbrijzeld en hier kon men niks aan doen, alleen fysio en hydrotherapie. Na ongeveer een jaar moest ze eigenlijk weer alles kunnen. Maar na anderhalf jaar (met medicatie als Tramadol etc.) was Xara nog steeds kreupel. Steeds contact gehad, uiteindelijk wilden ze weer een kijkoperatie doen en daar heb ik voor gepast.
Ben naar een andere kliniek gegaan voor een second opinion en had ik dat maar eerder gedaan...Xara bleek al anderhalf jaar met een gescheurde voorste!!!! kruisband te lopen. Tijdens de operatie heeft deze orthopeed bevestigd dat de achterste kruisband gewoon intact was!!! De voorste heeft hij er stukje bij beetje uit moeten halen, als het goed is heb ik hier nog een foto van. Dit pootje blijft dus problemen geven...
