Begint al 10 jaar geleden, crisis en banenverlies, ook allebei tegenlijk, zit je met net een nieuw huis, puppie en bijna trouwerij. Ja zo zijn we dus getrouwd. Maar gewoon doorgegaan en vanalles aangepakt. Ook vrij kl*te banen. Heeft een paar jaar geduurd, nou ben ik van nature ook nog eens iemand met minder energie, al vanaf het begin, zelfs bij stage vond ik 40 uur werken enorm zwaar. Ik vind het wel leuk, maar mijn lichaam vind het niet zo tof. Goed uiteindelijk leuke banen gevonden, zat weer overal toekomst in. Ook een leuke 2e pup, ander huis. Dan op een gegeven moment eindelijk 32 uur gaan werken, dat kon nu wel want ik had een vast contract. In die tijd begon mijn schoonmoeder heel erg raar te doen, gevaarlijke acties en was ze soms verdwenen, ook kraamde ze de meest grote onzin uit en had achtervolgingswaan. Heeft even geduurd voordat we wisten wat ze had. Psychoges en waarschijnlijk ook schizofrenie. We hebben van alles gedaan om haar te helpen maar dat ging allemaal niet. Eiste best wel veel van mijn man toen. Ondertussen ging het dan ook niet goed bij mij, maar ik gaf dit niet aan aan niemand, ik wist ook niet wat het was, gewoon doorgaan! Fozzietje erbij. Maar toen werd ik moe, dood en doodmoe en ik had echt enorm veel last van PDS, dat had ik al 15 jaar of zo, ook vermoeidend. En toen ben ik ziek geworden, burnout en depressie, deze heeft zich kunnen evolueren naar een zware depressie. En wat heb ik in die tijd veel gehad aan onze clown Fozzy. Tijdens mijn ziek zijn kon mijn man ineens niet meer lopen. Onderzoekjes, dubbele hernia, daarnaast artrose in zijn rug, nek en heupen, dat was begin 2013. Goed allemaal herpakken. Mijn man is wat kilo's kwijtgeraakt om dat allemaal wat makkelijker te maken. Ook was hij al een tijd met nieuwe baan bezig, al voor ik echt ziek werd, stond een keer op het punt om te tekenen (letterlijk!) en dat ging toen niet door, vacature stop
Dan heeft Fozzy nog eens aan een kant ED3. Maar gelukkig schijnt hij geen last te hebben.En toen kwam 2014, eindelijk klaarde alles op, ik kan zeggen dat ik weer beter ben, rug van mijn man blijft maar een manier gevonden om er beter mee om te gaan. En ineens gaat de baan door! Dat houdt wel veel veranderingen, oa verhuizen naar een ander land, moeten wel persee iets kopen, huren met 3 moddermonsters is geen optie. En misschien omdat ik ook weer beter ben, kinderen? (ben af en toe stikjaloers op het babytopic hoor, maar depressief zwanger worden euh nee). Voor het werk moet mijn man vaker op reis, maar goed er was veel meer toekomstperspectief, en hij vindt het leuk, zou ook betekenen dat ik het rusitger aan kan doen, maar eerst wordt het razenddruk. Allemaal bijna te mooi om waar te zijn. Omdat een oog van mijn man slechter zicht kreeg (eigenlijk al jaren) was ie naar de oogarts gegaan, uiteindelijk. Nou die stelde voor de zekerheid een MRI voor.
Eerst had mijn man reisje frankrijk, toen tjechie en zou daar dan tot volgende week vrijdag blijven. Nou even wat meer aanpoten voor mij dus. Mailt ie afgelopen vrijdag dat ze al klaar zijn en dat ie zaterdag naar huis komt. Zo dat is snel, hij is ook snel, maar dit is wel heel snel! Maar ja blij dat ie weer naar huis komt. Eenmaal thuis blijkt ie wat gelogen te hebben. Hij was vrijdagmiddag gebeld met de mededeling dat hij die avond in het ziekenhuis moest zijn, dat ging niet, dus nu mag hij maandag ochtend naar het ziekenhuis naar de neurochirurg, er zit een gezwel in zijn hoofd
was ook allemaal te mooi om waar te zijn 
