Van links naar rechts:
Belle mijn eerste hondje.
Ik had haar gekregen toen ik 8 was, had een jaar gezeurd.
Toevallig is ze in mijn leven gekomen door een gevonden katje die door de dierenabulans op werd gehaald, ik vertelden dat ik heel graag een hond wou en toen zeiden die mensen dat er in een opvang huis van hun 2 kleinen hondjes zaten.
Dus we gaan kijken, papa zei de heen weg de helen tijd dat we het mannetje van de 2 zouden nemen want 4 vrouwen was al genoeg ( 6 als je de katten ook mee telden
)
We kwamen het huis binnen waar de 2 hondjes en heel veel katten zaten.
Papa ging op zijn hurken zitten en belle legde haar kop op zijn knie, papa was verkocht.
Dus zo kwam Belle in mijn leven.
Ze was een vreselijke lieve hond die heel slim en behoorlijke eigenwijs was.
Overal waar ik ging ging zij ook, een van de leukste dingen die ik vond om te doen was haar ingraven op haar rug en zandkastelen op haar buik bouwen.
Belle vond dat ook geweldig en viel 9 van de 10 keer in slaap binnen 5 minuten
Ze was het meeste geweldige hondje die er bestond, zo verschrikkelijke lief voor iedereen en alles.
Zo vrolijke en eigenwijs, hield je altijd in de gaten en zocht altijd oog contact
In het midden Max.
Op een dag kwam ik thuis en stond hij in de huiskamer, toen ik verbaas vroeg van wie hij was antwoorden mijn moeder: van jou!
Ik was verbaast en dol blij
nu had ik 2 honden.
Mijn moeder was aan Max gekomen via een vriendin van haar, zij had had hem van een stel mensen waar hij 3 tot 5 dagen per week met een kat de helen dag in de garage zat op gesloten.
Deze vriendin vond hem te druk en wou hem weg doen na 3 dagen, toen zei mijn moeder dat ik hem wel wou en zo kreeg ik dus Max
Zo lief, rustig en makkelijke als Belle was zo geflipt, bang en druk was Max.
Hij was bang van alles wat viel en viel alle honden aan die hij tegen kwam.
Ging als een gek rondjes draaien als je de riem pakket en hapte van opwinding als je hem vast probeerden te pakken.
Hij kenden niks geen enkel commando en was een totaal wrak.
Met heel veel liefde en geduld heb ik hem geleerd hoe hij zich moeste gedragen, 2,5 jaar heb ik alles voor hem aan de kant gezet en vol overgaven alles met hem gedaan.
Helaas was ik nog maar 11 toen ik kreeg en was 13 toen we hem in lieten slapen, hij was zo verandert en ik had hem zo veel geleerd maar hij hapte nog steeds naar kleinen kinderen.
Hij had al 1 jaar niet meer gehapt naar een kind toen hij het weer opeens deed, mijn moeder vond het genoeg en wou niet meer het risico lopen met mijn kleinen zusje en haar vriendjes.
Nog steeds verwijt ik me zelf dat ik hem niet hem kunnen helpen, op het laatste heb ik hem in de steek gelaten
Lieve gestoorde Max met wie ik 's nachts ging wandelen zo dat hij ook los kon zonder anderen honden aan te vallen, mijn lieve fotomodel die geen grammetje vet op zijn ribben had.
Ik heb zo veel van hem geleerd!
En dan als laatste Femke.
De dochter van Belle en Max.
Mijn lieve schat waar ik nog maar pas afscheid van heb genomen.
Mijn hondje waar ik mee kon lezen en schrijven en die een stemmetje in mijn hoofd had gekregen.
Die ik nog steeds heel er mis
. Ga zelf maar halen, mafklapper 
). De eerste dagen heeft ie ontzettend veel geslapen en daarna kwam er meer leven in hem. Na de feestdagen de gemeente Sittard teruggebeld om te vragen van wie de hond was. Kreeg de vraag toen: Waarom maakt u zich zo druk om de hond weg te doen mevrouw? Waarna ik heb medegedeeld dat ik hem dan zou houden en heb de man vriendelijk bedankt. Foxy werd door de DA op 2,5 jaar geschat toen ik hem heb gevonden en hij is zeker 12,5 jaar geworden. In 2010 heb ik hem moeten laten gaan, omdat hij acute leukemie bleek te hebben. In 3 dagen is hij van een levendige hond in een hoopje ellende veranderd. Het doet nog steeds veel pijn als ik daaraan terug denk. Maar ik ben zo ontzettend blij dat ik hem ben tegengekomen en dat we heel veel leuke jaren heb mogen beleven.
. Time flies.
