Doranto schreef:
Helaas nadert voor ons stilletjes aan weer het moment waarop we afscheid zullen moeten nemen van een van onze hondjes.
Het is niet onze eerste hond, dus hebben we dit al vaker meegemaakt. Uiteraard zien we er tegenop. Echter niet alleen omdat je dan afscheid moet nemen, maar ik ben ook bang voor het moment zelf. Nog nooit had ik nl. een hond, die niet piepte als het zover was. Ik vraag mij dus af of er geen manier is, waarop het dier écht rustig zijn oogjes sluit, zónder van tevoren nog (al is het dan ook misschien maar kort) een periode van pijn en angst mee te moeten maken.
Toen ik nog kind was, werd een hond van mijn ouders ingeslapen, zónder verdoving. Dat wil je niet meemaken! Volgens de dierenarts toen, was verdoving niet nodig, "want het was toch een rustige hond" en ach die pijn was maar heel kort.......pffff.
Later kreeg een van mijn eigen honden van tevoren dormicum toegediend. (Hoorde ik later pas.) Zij maakte dus alles mee, maar kon alleen niet reageren! Ik voelde haar onrust en toen ik er later met de dierenarts over sprak vertelde hij dat dat best mogelijk was, omdat ze dormicum had gekregen....
De laatste 2 honden die hier zijn ingeslapen, kregen eerst een spuitje in de bil, wat dus kennelijk ook heel pijnlijk was.
Ik begrijp dat niet goed. Is het een geldkwestie, (ik wil er graag extra voor betalen!) of is het gewoonweg niet mogelijk dat een hond rustig, zonder angst heen gaat?
Graag zou ik advies horen van jullie wat jullie vinden wat de beste manier is....
Ik heb van 2 honen afscheid moeten nemen middels euthanasie. De eerste (Floris) was er heel ernstig aan toe, hij had een hersentumor met vermoedelijk uitzaaiingen in de longen. Ik zou hem al eerder hebben laten gaan als eerder zéker geweest was dat het idd kanker was en onbehandelbaar. Toen het moment daar was heb ik zijn favoriete da laten komen, om hem thuis te laten inslapen. Floris was blij de dokter te zien, maar verzette zich maximaal teegn het weg voelen zakken na de injectie. Hij probeerde te blijven staan, gaf zich er niet aan over tot hij geen andere keuze meer had. I zat al die tijd bij hem op de grond, maar dat hielp dus niet (voldoende). Ik vond het afschuwelijk om te zien dat hjij het weg voelen zakken kennelijk zo eng vond. Tegelijk ook heel begrijpelijk, want dat is natuurlijk ook best een 'fout' gevoel, als je niet weet wat er gebeurd... Het lijkt me een heel natuurlijke reactie om te proberen helder en sterk te blijven
Indra (de 2e hond die ik moest laten gaan) was in hartfalen t.g.v. DCM. Ik had op dat moment 2 jonge honden in huis (van bijna 1 en bijna 2 jaar). Die heb ik één of enkele uren voor de dierenarts kwam elders gezet, zoat Indra alle rust om zich heen had. Ik heb en poosje bij haar op het kleed gezeten, waarbij zij tegen me aan ging hangen. Het voelde hel sterk als dat het goed was zo, dat voor haar het momeent aangebroken was dat ze het welletjes vond. Het was heel snel gegaan: we waren net terug van 3-4 weken Ameland, waar ze nog 2 maal daags mee gewandeld had zonder ooit achter ons te lopen. Natuurlijk was merkbaar dat ze ziek was, maar ze had nog echt kunnen genieten daar!! Na thuiskomst ging het inens razend snel en de dag van de euthanasie had ze zelfs geen 5 minuten meer willen wandelen, ze was op. Enfin, zo zaten we op het kleed samen, tot de da kwam. Indra heeft zich onmiddellijk over gegeven aan de injecties. Kwam het door het hartfalen? Ik denk eigenlijk dat het (ook) te maken had met haar aard en de mate waarin zij beinvloed werd door mijn stemming.
Bij Floris is het me allemaal erg overkomen. Ik had welliswaar bedacht dat ik het thuis wilde en met zijn favoeriete dokter, maar het moment zelf had ik niet de geie en na overlijden wilde de da hem gelijk in de auto dragen omdat ik hem zelf naar de begraafplek wile brengen. Dat dit voor mij veel te snel ging en ik 'm later zelf wel in de auto zou zien te krijgen, durfde ik niet te zeggen. Met Indra had ik me daarom goed voorbereid op wat voor haar én mij belangrijk was. Ik wilde bijvoorbeld graag alleen met haar zijn op dat moment en heb dus de moed bijen geraapt dat vooraf te vertellen, zodat dit ook gebeurde. Ik heb gezorgd dat de omstandigheden voor ons samen zo ontspannen en goed mogelijk waren en heb na overlijden alle tijd genomen die ík nodig had voor het afscheid. Utrecht heft haar op de afgesproken tijd opgehaald voor pathologisch onderzoek naar het hart, t.b.v. het ras. De cardioloog heft me heel nauw op de hoogte gehouden van wanneer ze daar gearriverd was en wanner ik haar kon terug verwachten (want ik wilde haar zelf begraven). Ik denk dat doordat het allemaal zo was geregeld dat het relatief goed voelde voor mij, Indra zich ook gemakkelijker kon ontspannen. Zij was daar heel gevoelig voor.
Ik denk dat ieder kalmerend middel bij een hond het nadeel kan kennen dat 'verdoofd' raken beangstigend kan zijn. Als jij en ik een borrel nemen, weten we welke invloed dat kan hebben en doen we dat omdat we dit lekker vinden, in het vertrouwen dat het tijdelijk is. Maar een hond zal zich onveilg kúnnen gaan voelen bij verlies van helderheid en kracht, kan ik me voorstellen. Daarnaast kunnen middelen als bijv. tramadol bijwerkingen kennen, zoals misselijkheid. De ene wordt er heel ontspanenn en happy van, maar als ze er vreselijk misselijk van worden (en dat kan snel na inname gebeuren) dan ben je dat effect wel weer kwijt..
Ik zou het zelf dus zo veel mogelijk zoeken in zo rustig mogelijke omstandigheden, zowel voor de hond áls omstandigheden waar jij zelf zo veel mogelijk ontspannen en jezelf in kunt zijn. Eventueel aangevuld met bijv. zo'n DAP verstuiver en aanverwante producten.
heb tot aan 's avonds laat toe pijn gehad in die duim..
Ik dacht idd eerst iets om te gaan slapen in de voorpoot en dan als de hond slaapt nog een stof via daar en klaar. (dat was vlgs mij toen met die hond). Maar dat is dus blijkbaar helemaal niet zo.
