Esther Q schreef:
Ik ben vooral anders gaan denken sinds ik zelf in het buitenland woon. J
e bent en blijft een outsider. Punt. Al leer je 100% de taal (kon en kan ik niet, maar ken wel mensen die dat wel kunnen), ga je naar clubjes, trouw je iemand uit het land waar je woont, je bent en blijft een outsider. Punt. Nu ik terug kijk op Nederland zie ik duidelijker in hoeveel discriminatie daar is. Het lezen van een buitenlandse naam, direct is er een vooroordeel, bewust of onbewust. Even een grotere stap naar opzij als een anders uitziend persoon je nadert op straat. Net een ander bankje kiezen in de bus dan naast die buitenlandse persoon, tenzij je niet anders kunt. Een blik. Of juist geen blik. Een intonatie in de stem. Gezichtsuitdrukkingen.
Niet Nederlandse mensen in Nederland worden de hele dag door overal te pas en te onpas bewust en onbewust gediscrimineerd. En dat is gewoon ontzettend vermoeiend en demotiverend. Er zijn uitzonderingen, maar dat zijn er weinig.
Ik geloof niet dat de mensheid klaar is voor een multi culturele samenleving. Dat is niemands schuld, het is gewoon een 'tekortkoming' van ons mensen.
Over alle toestanden gaande, ik zag laatst dit interessante filmpje:
Ik denk dat iedereen en ieder land eens moet ophouden met zich te bemoeien met wat er met anderen en in een ander land gebeurt.
Grappig, ik ervaar dat totaal niet zo. Mijn ervaring is juist dat mensen je met open armen verwelkomen zodra ze merken dat je je best doet je aan te passen; de taal zo veel en zo vaak mogelijk proberen te spreken, hoe gebrekkig ook, is daarin een centrale factor. De enige keren dat ik me een outsider heb gevoeld was wanneer ik a: overduidelijk buitenlandse was en b: overduidelijk, op grond van mijn buitenlanderschap, een stuk welvarender dan de lokale bevolking, zodat men de indruk had dat er iets bij me te halen viel. Om die reden heb ik het in Mexico ook maar drie maanden uitgehouden: als blondine van 1.72 lang kon ik op grond van mijn uiterlijk natuurlijk al niet in de natuurlijke omgeving opgaan, maar daar kwam ook nog bij dat ik daardoor steeds door mensen werd benaderd die iets van me wilden - geld, kinderen die ter adoptie werden aangeboden
, dat soort dingen. Daar voelde ik me vreselijk onwel bij. Maar zelfs in een land als Portugal heb ik me geen outsider gevoeld, ondanks het feit dat ik duidelijk buitenlandse was (qua uiterlijk). Mensen keken vaak even vreemd op wanneer ik in het Portugees tegen ze begon te praten, maar daarna waren de barrières dan ook geslecht.
Ook zie ik in NL niet meer discriminatie dan voordat ik naar het buitenland vertrok. Ik heb (wellicht doordat ik veel omging met homo's) eigenlijk nooit zo in het sprookje van de tolerante NL-er geloofd, misschien dat dat iets uitmaakt. Als ik eerlijk ben, is de vorm van "discriminatie" die mij in NL wel opvalt bij uitstek de omgekeerde vorm: dat je als autochtone NL-er het gevoel hebt met een wijde bocht om bepaalde groepjes niet-autochtonen (om ze zo even samen te vatten) heen te moeten lopen omdat jij als autochtoon anders het mikpunt bent. Tegelijkertijd moet ik opbiechten dat ik bij bij soortgelijke groepjes autochtonen (de oerhollandse tokkies, zeg maar) die neiging om die wijde bocht te maken niet of veel minder heb.
Overigens maak ik me net zo goed schuldig aan omgekeerde discriminatie: júíst naast de allochtoon in de bus gaan zitten, ook als er een plaatsje naast een autochtoon beschikbaar is. Of dat wel netjes is, daar kunnen we over discussiëren, maar in ieder geval schaad ik er niemand mee, denk ik dan.
Ik denk, om Fido's vraag te beantwoorden, wel dat ik aan het verrechtsen ben, maar ik dwing mezelf ook dat trekje in mezelf te herkennen en er niet (bewust) naar te handelen. Zoiets. Omdat ik anderen nog steeds als individu wil zien en hen als individu wil beoordelen, niet als groep.
Meer dan door het zien van een donkere huidskleur voel ik me geïntimideerd bij het zien van gehoofddoekte vrouwen en meiden. Dat ervaar ik als veel bedreigender dan huidskleur. Maar ach, dan loop je, zoals ik gisteren, door de winkelstraat van een lullig provinciestadje in Midden-Zweden, en dan zie je een groepje blanke Zweedse jongeren high-fivend op een groepje donkergekleurde Zweedse jongeren af lopen die op een terrasje zitten te chillen, en dan denk je: misschien valt het ook allemaal wel mee.
Ik vraag me overigens - zonder bijbedoelingen hoor, gewoon als fenomenale vraag - af in hoeverre je het door mij gecursiveerde in jouw tekst als blanke Nederlandse echt kunt beoordelen.
. 
