Neem wat rescue in voor de schok, als je dat in huis hebt.
Ik heb ook de hele tuin voor de toekomstige poezel beschikbaar. Kan hij of zij of hun de boel lekker onveilig maken en in de zon tukken enz.
Ze hebben dan buiten iets van 10 lang en 4 breed en een stukje wat maar 2 m breed is.
Enige nadeel voor ze, ze moeten delen met ons en de honden.
Dus dat zal wel op de kussens en van je bord mee eten worden
Wij hebben 30 jaar geleden een aangereden poes gevonden, zwaar gewond.
De poes hebben we toen meegenomen naar onze toenmalige DA die daar vlakbij zat.
Het arme dier was al overleden toen het bij de DA kwam.
Ik zie het nog allemaal voor me, ik vond het verschrikkelijk
Onze poezen kunnen veilig rondrennen in onze afgezette tuin, veilig en wel
Zoiets blijft je achtervolgen. Je kunt er niets aan doen en hebt gedaan wat je kon.
Eigenaren van loslopende katten zouden hier misschien ook eens stil bij moeten staan.
Ik heb zelf ook al zeker 30 jaar 4 tot 6 katten, altijd opvangers van uiteenlopende leeftijd.
De katten kunnen vrij in en uit lopen, naar de kattenren. In die 30 jaar ook zogenaamde verwilderde katten gehad na socialisatie en nooit problemen gehad dat ze de ren te weinig vonden. Onze laatste opvanger is een kater van 11 die gewend was buiten te lopen, lees hij mocht niet in huis komen. Hij is hier nu 4 weken en geniet van de ren en het leven in huis. Hij kan binnen en buiten zijn zoals hij verkiest maar is veel binnen, daar geniet hij echt van.
Zeker 30 jaar geleden werd er voor mijn ogen een hond aangereden, ik had er niets mee van doen, maar dat beeld staat me nog steeds helder voor ogen. Snap dus heel goed hoe jij je voelt!
Ik snap dat het voor veel mensen misschien wat overtrokken overkomt dat ik hier nu zo'n last van heb, maar ik krijg het beeld gewoon niet uit mijn hoofd, ondanks dat wij er niets aan konden doen
Het is beslist niet overtrokken. Iedereen die wel eens een dier heeft overreden zal dit toch wel kunnen begrijpen. Ik heb ooit een vogel tegen de auto gekregen. Daar kon ik ook niet van slapen.
Sultan schreef:
Zoiets blijft je achtervolgen. Je kunt er niets aan doen en hebt gedaan wat je kon. Eigenaren van loslopende katten zouden hier misschien ook eens stil bij moeten staan.
Ik heb zelf ook al zeker 30 jaar 4 tot 6 katten, altijd opvangers van uiteenlopende leeftijd.
De katten kunnen vrij in en uit lopen, naar de kattenren. In die 30 jaar ook zogenaamde verwilderde katten gehad na socialisatie en nooit problemen gehad dat ze de ren te weinig vonden. Onze laatste opvanger is een kater van 11 die gewend was buiten te lopen, lees hij mocht niet in huis komen. Hij is hier nu 4 weken en geniet van de ren en het leven in huis. Hij kan binnen en buiten zijn zoals hij verkiest maar is veel binnen, daar geniet hij echt van.
Zeker 30 jaar geleden werd er voor mijn ogen een hond aangereden, ik had er niets mee van doen, maar dat beeld staat me nog steeds helder voor ogen. Snap dus heel goed hoe jij je voelt!
Oh, ik heb het eens op de vrouw af gevraagd hoor. En het antwoord dat ik kreeg was "als jij dat risico niet wilt lopen, moet je niet in de auto stappen. Als jij in de auto stapt neem jij bewust het risico".
Ik moet zeggen dat dit mij geholpen heeft bij de verwerking van mijn trauma met een aangereden kat.
Helaas al best wat beesten onder de (vracht)auto gehad, meestal wilde kleine beesten, maar ook wel eens een kat. Die heb ik toen later gezocht en dood gevonden en afgeleverd bij het asiel om de hoek. Daar konden ze ook geen chip vinden, dus wellicht een wilde kat.
Ook wel eens een in Haaksbergen midden op de weg, bijna helemaal intact en met een kokertje om de nek. Daar heb ik de vrachtwagen voor aan de kant gezet en gebeld. Kreeg het dochtertje aan de lijn en die wilde het nummer van haar ouders niet geven (goed natuurlijk) Dus toen gezegd dat het om Mickey (stond in de koker) ging. Kind vulde zelf wel in dat hij dood was en deelde dat de andere kinderen ook mee. Een grote huilbendd natuurlijk en toen kreeg ik het nummer. De moeder heb ik niet kunnen bereiken, maar wel een bericht gestuurd en zij bedankte me en heeft hem opgehaald en samen met man en kinderen afscheid genomen en begraven.
Verder is het natuurlijk nooit leuk en blijft het je wel bij. Moet trouwens wel toegeven dat ik er niet slecht van slaap of een brok in m'n maag ervan heb. Vergeten doe ik t alleen niet.
Lizzy schreef:
Oh, ik heb het eens op de vrouw af gevraagd hoor. En het antwoord dat ik kreeg was "als jij dat risico niet wilt lopen, moet je niet in de auto stappen. Als jij in de auto stapt neem jij bewust het risico".
Ik moet zeggen dat dit mij geholpen heeft bij de verwerking van mijn trauma met een aangereden kat.
Wat een kansloos domme uitspraak van die vrouw. Het risico dat haar kat kapotgereden kon worden deed haar verder niets?
Ik moet wel zeggen dat ik er een beetje dubbel insta. Als een kleine hond zijn leven lang binnen zit wordt dat gezien als dierenmishandeling, ook als de hond even groot is als een kat en op de kattenbak gaat. En ergens vind ik het wel jammer als een dier dat zo dicht bij de natuur staat als een kat nooit die natuur kan ervaren. Wat Lida S. doet vind ik wel mooi: buiten laten, maar gecontroleerd en niet in het donker. Het hangt er ook wel vanaf waar je woont: ergens op een erf is anders dan langs een N-weg Zelf laat ik mijn katten trouwens ook niet buiten, maar aangezien het raskatten zijn die nog nooit buiten zijn geweest zal ik dat sowieso nooit doen. Die beesten zijn zo weg.
Wat een verdrietige ervaring...
Ik kan me heel goed voorstellen dat je hier zo van slag door bent!!
Hoop dat je dat beeld wat nu door je hoofd spookt snel kijt bent/ een plekje kan geven...
