Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

[Lizzy]

En als je Fritzi op dat moment in het water had zien spartelen, dan was dat zwarte ook meteen weer weggeweest en was je daadkrachtig achter haar aan gedoken. Het is goed dat de mens zo in elkaar zit, zo'n handelingsinstinct heeft. Overlevingsinstinct, niet alleen wat zichzelf betreft, maar ook voor alles wat hem dierbaar is.

Oh ja, ik was zonder 1 nano-seconden te twijfelen direct het water in gedoken om haar het water uit te halen.

Ongelofelijk he, hoe slim een mensenlichaam in elkaar steekt. Vernuftige wezens zijn we eigenlijk

[Hope]

Ja, dat herken ik. Voor de hond en één van onze paarden.
Ik houdt heel veel van alle paarden, maar Tess is speciaal. Ik weet niet waarom precies.
Het is een heel onzeker vogeltje dat je zo vaak moet vertellen dat het echt wel leuk is hier op aarde, dat ik een soort van ben gaan moederen over haar. Er is een tijd geweest dat ik haar niet met een gerust hart in de trailer durfde te vervoeren omdat ik bang was dat we een ongeluk zouden kunnen krijgen.
Toen heb ik mezelf wel even heel streng toegesproken. Houden van, oké, prima. Maar ze kan morgen ook een hartaanval krijgen, of koliek, of iets anders ergs en daar moet ik gewoon niet steeds mee bezig zijn. Ik zorg voor haar zo goed ik kan, ik houdt haar nét een tikkie meer in de gaten dan de andere en meer kan ik niet doen.

Met Nelson heb ik het ook. Daar zou ik ook echt zwaar van in paniek kunnen raken als ik zou denken dat hij aan het verdrinken zou zijn. Er mag gewoon echt niets met hem gebeuren, mijn mannetje.
Ik ben me er echt van bewust dat het leven morgen over kan zijn. Voor hem, maar ook voor mij. En ik heb daar dus ook wat voor geregeld, voor als dat gebeuren zou.

[MarijeEnBoomer]

[Kaela]

Ja, ernstige gezondheidsproblemen maken inderdaad wel dat je met dat in je achterhoofd gaat leven... Rekening gaat houden met.... Ik denk inderdaad uit zelfbescherming. Het hangt er ook wel weer vanaf hoe of wat. Ik ben Bisq bijna kwijtgeraakt. Maar ze is weer 100% opgeknapt, ze is nog jong, dus dan verdwijnt dat gevoel ook wel weer helemaal naar de achtergrond..... Ik denk dat het met Oscar anders is omdat je zoveel met hem mee hebt gemaakt?

Ook. Maar ook omdat Oscar niet meer beter wordt, zoals Bisquit beter is geworden. En we zijn niet pessimistisch hoor. We weten dat het ook kan zijn dat hij nog jaren en jaren het zo goed blijft doen op de pijnstillers en straks als er bruggen gevormd zijn. Dus het is niet alsof we hier doemdenken. Maar ik hou er gewoon ook rekening mee dat de pijn te erg kan worden of de medicijnen niet meer afdoende werken of teveel bijwerkingen krijgen. Want dat is gewoon ook een optie en na de afgelopen maanden staat ons dat vrij helder voor de geest. En als het zo goed blijft gaan, dan zal dat ook wel weer slijten. Maar gister klapperde hij met zijn oor en dan heb ik dus alweer paniek. Want oren behandelen is nog steeds héél moeilijk en een echte oorontsteking kunnen we nog niet aan. Het idee om na alles wat we meegemaakt hebben, hem aan zoiets stoms te kunnen verliezen, vreselijk! Maar als ik daar teveel bij stil ga staan hebben we ook geen leven, dus ik probeer het los te laten. Kwaliteit gaat voor kwantiteit en hoe lang we ook nog hebben, ik wil daar vooral van genieten en alles eruit halen wat erin zit!

[Lizzy]

Hahaha, reality check

[Lizzy]

Ook. Maar ook omdat Oscar niet meer beter wordt, zoals Bisquit beter is geworden. En we zijn niet pessimistisch hoor. We weten dat het ook kan zijn dat hij nog jaren en jaren het zo goed blijft doen op de pijnstillers en straks als er bruggen gevormd zijn. Dus het is niet alsof we hier doemdenken. Maar ik hou er gewoon ook rekening mee dat de pijn te erg kan worden of de medicijnen niet meer afdoende werken of teveel bijwerkingen krijgen. Want dat is gewoon ook een optie en na de afgelopen maanden staat ons dat vrij helder voor de geest. En als het zo goed blijft gaan, dan zal dat ook wel weer slijten. Maar gister klapperde hij met zijn oor en dan heb ik dus alweer paniek. Want oren behandelen is nog steeds héél moeilijk en een echte oorontsteking kunnen we nog niet aan. Het idee om na alles wat we meegemaakt hebben, hem aan zoiets stoms te kunnen verliezen, vreselijk! Maar als ik daar teveel bij stil ga staan hebben we ook geen leven, dus ik probeer het los te laten. Kwaliteit gaat voor kwantiteit en hoe lang we ook nog hebben, ik wil daar vooral van genieten en alles eruit halen wat erin zit!

Ik snap het
Ik vrees dat je daarmee een zekere 'ontspannen gevoel' wel bent kwijt geraakt ja. En je moet dat ook los laten. Want anders heb je inderdaad zelf geen leven en bovendien heeft niemand er iets aan. Maar ja, je zult best van die momenten hebben dat je er wel aan denkt en echt niet blij van binnen wordt

Joh, je weet het maar nooit waar de toekomst je brengt! Whoofer haar rug werd alleen maar beter naarmate de spondylose bruggen erger werden. Ze brachten stabiliteit waardoor er geen zenuwen meer "spontaan" klem kwamen te zitten. Dus zij had bijv. op een gegeven moment geen pijn meer.....

[inge58]

Zo ongelofelijk waar!

En weet je wat het ook is,Nadia?
Al je kind(eren) dadelijk groot en volwassen zijn blijft dat gevoel gewoon.
Zolang het ze goed gaat en ze gelukkig zijn,sta je er echt niet dagelijks bij stil,maar owee als er iets aan de hand is.
Ze zijn een keer ziek,er is liefdes verdriet,of ze zitten ergens mee in de problemen......dan komt dat oergevoel weer naar boven!
Of ze nou 1 jaar zijn of 31..... Kom niet aan mijn kinderen! 

OT; met de hondjes heb ik dat minder hoor,ik hou zielsveel van ze maar het blijven wel honden.
Ik heb niet zo de neiging om ze te " vermenselijken"
(Zegt ze heel stoer,terwijl ze ondertussen een deken over de benches legt omdat dat zo lekker knus is in het winterseizoen  )

[ellenned]

Pffft best herkenbaar.....Ik heb dat met Kyran, hij is gekomen in een heel moeilijke tijd en door hem konden we weer wat lachen. Dat beest zit zo ontzettend in mijn hart, ik kan hem zo goed lezen ik houd zo ontzettend veel van hem. Yilla ook maar meer als hond zeg maar.....Kyran is zijn hele leven al krakkemikkerig en zal ws niet echt oud worden, hij is nu 8,5 en daar ben ik heel dankbaar voor, maar het idee dat hij er niet meer zal zijn.....Maar alle jaren van zorgen, slapeloze nachten en wekelijkse ritjes naar een specialist ed heeft er ook ingehakt en dan houd ik het financiële er nog buiten. Het zou kunnen dat ik daar door misschien geen hond meer zou willen.....maar voorlopig zijn ze er gelukkig beiden nog.

Maar het gevoel zo veel van je hond te houden..., ik weet hoe dat voelt....

[inni]

En ik wilde net zeggen (tikken): ik heb 4 kinderen en 2 schoondochters. Ik ga door het vuur voor hen alle 6 maar als er wat met de honden scheelt is toch anders, ik heb 't gevoel dat een mensenkind in problemen voor mij duidelijker is dan een hond in problemen. Ik versta nu eenmaal geen (weinig) honds en ben daardoor sneller in paniek dan bij mijn kinderen. 

[Angelique]

Oh ja, ik was zonder 1 nano-seconden te twijfelen direct het water in gedoken om haar het water uit te halen.

Ongelofelijk he, hoe slim een mensenlichaam in elkaar steekt. Vernuftige wezens zijn we eigenlijk

Dat er meteen achteraan springen doen wel meer mensen, met gevolg dat hun verzuipen met hun kleren en laarzen aan en de drenkeling zelf de kant wel bereikte, of uiteindelijk allemaal verzopen. Dus of het nou zoooo vernuftig is. Eerst nog 20 tellen nadenken voor te handelen zou toch vernuftiger zijn naar mijn mening.

[Tanna]

Oh mijn hemel . Ja, dit lijkt mij echt een moment om gewoon ter plekke flauw te vallen van paniek . Hoe ben je naar het ziekenhuis gegaan? Kon je zelf rijden?

Nee, ik heb geen rijbewijs............
Maar ik zat in Den Haag op mijn werk en mijn man was in Rotterdam. Bovendien had de huisarts bij wie hij was niet de moeite genomen te vragen of hij iemand op de hoogte kon stellen, dus ik wist niet eens waar hij was, doodeng. Een van mijn vrijwilligers heeft me naar huis gebracht en toen ben ik nog een hele tijd bezig geweest uit te zoeken waar hij was en of hij nog wel leefde. Daarna heb ik bij de buren aangebeld en daar heb ik eerst een hele tijd zitten hikken van het huilen voor er een zinnig woord uit me kwam.
Wat een steun heb ik in die bange uren gehad aan onze hond, de lieverd!

[Tanna]

En als je Fritzi op dat moment in het water had zien spartelen, dan was dat zwarte ook meteen weer weggeweest en was je daadkrachtig achter haar aan gedoken. Het is goed dat de mens zo in elkaar zit, zo'n handelingsinstinct heeft. Overlevingsinstinct, niet alleen wat zichzelf betreft, maar ook voor alles wat hem dierbaar is.

Inderdaad, dat is een prachtige ingebouwde eigenschap!

[Martine-Tom]

Oh mijn hemel . Ja, dit lijkt mij echt een moment om gewoon ter plekke flauw te vallen van paniek . Hoe ben je naar het ziekenhuis gegaan? Kon je zelf rijden?

Ik moet zeggen, ik reageer eigenlijk altijd behoorlijk rustig en kalm als er iets vreselijk mis gaat met mijn honden. Marije is daar getuigen van. Toen Biscuit een aderlijke bloeding kreeg. Kijk, op dat moment wilde ik hysterisch worden. Maar dat word ik dan niet. Ik was banger dan bang dat Biscuit in mijn handen dood zou bloeden, maar kennelijk toch in staat om een arterieklem te pakken en daarmee de werpkist in te stappen om de ader dicht te knijpen (wat niet ging werken, door de grote hoeveelheid bloed kon ik de ader niet vinden). Ik kon instructies "doorblaffen" ("bel Frank, briefje in mijn jaszak, hangt in de hal"). En ik kon de wond dichtklemmen met mijn beide handen. Kennelijk kan ik mezelf op zo'n moment uitschakelen ofzo. Ik word nu nog wel eens in paniek naar adem happend wakker van dit moment. Maar op dat moment bleef ik redelijk koel. Idem toen Linga tegen een boom aan liep en zij de boel bij elkaar gilde. Ik bleef behoorlijk kalm. Ik denk dat het komt omdat ik dan actie MOET ondernemen. Flauw vallen heeft dan geen zin, zeg maar . Maar op het moment dat Fritzi weg was, valt er niks te redden . En dus werd het zwart voor mijn ogen

Oh dat is ook herkenbaar, als ik alleen ben en er gaat ietwheel erg mis dan kan ik prima handelen (tot het achter de rug is of er hulp is dan stort ik in  ) echter was ik vorig jaar bij Linda (Miik) Tom kreeg een snackje en at dat te gehaast op, het schoot verkeerd en hij stikte bijna  omdat ik weet dat Linda weet wat te doen in die gevallen was ik volledig in paniek en wist gewoon niet wat te doen, terwijl als het thuis gebeurd ik dat prima kan 

Mijn vorige kat had blijkbaar ergens ruzie gehad, ik keek op zijn kop en zag en bult met een nagel erin, denkend dat het een kleine ontsteking was trok ik voorzichtig de nagel eruit. Waar ik echter niet op berekend was was dat er echt een puszak onder zat dus toen de nagel eruit kwam stroomde er een mengsel van bloed en pus uit zijn hoofd, toen ik hem aankeek kon ik zijn ogen niet meer zien door de waas van pus. Moet zeggen dat het me toen wel heel even zwart voor de ogen werd...
Eenmaal bijgekomen geprobeerd de pus eruit te halen maar het was zoveel dat ik het de da heb laten doen...en voor het eerst heb ik toen gezegt dat de ass erbij mocht blijven en ben zelf even in de wachtkamer gaan wachten. Ik kan er prima tegen als ik het verwacht maar zo onverwacht en op de nuchtere maag viel neit helemaal lekker 

[Irish]

Heel herkenbaar. Wat dat betreft zijn de meeste dieren toch veel meer in balans dan wij mensen. Mijn honden zullen er geen traan om laten als ik ineens dood neerval. Zolang ze maar fijn bij een ander door kunnen gaan met leven op ongeveer dezelfde manier. En ik zou het ook echt niet anders willen. De gedachte dat een dier zo afhankelijk is geworden van mij en zijn leven ophoudt als ik er niet meer ben, daar word ik echt beroerd van. Omgekeerd, wil ik dat voor mezelf ook niet.

Idd!!!

Gekke is dat sinds ik een slechtere moeder ben, mijn honden veel gelukkiger schijnen te zijn. Ze krijgen minder aandacht  maar zijn blijer. Denk dat ik verstikkend was of zo. En als er nu aandacht is, is die denk ik kwalitatief beter.

Het aanpassingsvermogen van een... hond. Echt ik ken geen enkel ander dier wat zich zo goed aanpast en wat zo in het NU leeft als een hond. Daar zouden wij mensen nog een puntje aan kunnen zuigen wat dat betreft!

Het was ALTIJD eerst de honden dit, eerst de honden zus. Bijvoorbeeld wat betreft medische zorgen.. Ik kan zelf ook echt het een en ander gebruiken, maar neeee alles zou en moest naar de honden gaan. Echt het was op het zieke af. Ik zat er ook zo in dat ik me dit helemaal niet bewust was. Zo diep zat ik er in. Echt alles moest maar wijken voor de honden. Echt ik hou zielsveel van ze, maar ten koste van ALLES? Nee, dat ging me echt te ver.

Voor een ander kan ik altijd hele goede rationele praatjes houden en het vanaf een afstand bekijken. Maar om heel eerlijk te zijn is dat voor mijzelf een heel stuk moeilijker. Ook logisch want die krengen van honden (    grapje he mensen ) zitten zo diep in het hart vast gegroeid dat je daar ook geen afstand van kan doen. Op dit moment gaat het erg slecht met Kaatje. Ze heeft sinds oktober ''angst-aanvallen'' zoals ik ze maar even noem buiten. En ik als GT-er in wording kan echt geen aanleidende prikkel voor dit gedrag vinden. Ik zit er letterlijk met mijn neus boven op. Ze is bang voor bekende dingen zoals Ivan. Ze heeft moeite met zichzelf te ontlasten buiten dus dacht ik ah!!! Ingangspunt!! Ik vang haar urine op en het zal vast wel een blaasontsteking zijn, omdat het enige wat dit gedrag wat mij betreft verklaard zou kunnen worden is door pijn naar mijn inziens. Urine was helemaal goed.....  ??? Natuurlijk was ik DAAR blij om, maar waarom doet ze dan zo vreselijk raar buiten... Vervolgens is mij ook op gaan vallen dat ze ook na het poepen weer banger wordt, dat ze niet meer met Ivan buiten wil spelen en rennen (binnen wel  ), ze wil niet meer fietsen. Met wandelen is de grootste paniek godzijdank over, maar ze loopt wel met een houding '' tis omdat het mot.....''. Ze wil eigenlijk nog maar 1 ding: slapen. Oh en eten... De spreekwoordelijke ''blik'' of vuur/vlam van levensvreugde is weg, ik zie het niet meer in haar  Omdat ik heel sterk rugproblemen of in ieder geval echt nog steeds het pijn verhaal in mijn hoofd heb, heb ik voor volgende week zaterdag een afspraak staan bij Maarten voor rontgen. Helaas issie met vakantie (wat ik de beste man echt gun, bovendien kannie fris en fruitig naar Kaat kijken dan  allemaal eigen belang he  ), maar mensen het is behoorlijk mindfucking dat ik zo lang moet wachten. Nee ik probeer me niet gek te laten maken en niet te veel over LSI etc te lezen, maar dat is juist zo verdomd moeilijk omdat je zo verknocht bent aan je hond.. En ik als paraveterinair geschoold er ook wat meer dan gemiddeld van af weet word ik helemaal gek... Ik wil geen overhaaste beslissingen maken en dus echt goed kijken met Maarten wat er mis is en of er wat aan te doen is, maar om heel eerlijk te zijn als Kaatjes leven bestaat uit angst en jeuk en daar is met medicatie niet veel meer aan te doen (dat voorop gesteld he!) dan denk ik dat ik haar moet laten gaan  Ik weet niet wat het is, maar mijn honden worden nooit ouder dan rond de 10 lijkt het. Maar het zou egoistisch zijn vind ik haar kosten wat het kost bij me te houden. Ookal is dat het allerliefste wat ik zou willen 

Zo mijn hart is weer even ''gelucht'', misschien word ik emo door mijn zware ab nu, geen idee...

Ik heb met Kaat zo veel ''gedoe'' gehad, zowel medisch als gedragsmatig, dat ik echt niet weet of ik hierna nog een hond wil.....

[Lil]

O, Irish, dat is helemaal niet het einde van de wereld.
Cay had hele erge LSI en zij is zooooo veranderd van een simpele pijnstiller. Werd toen zo'n aardige hond. Maar het is zo gemakkelijk gezegd om je niet gek te maken, dat doe je namelijk wel. 

Honden, tja ik twijfel hoe langer hoe meer. 2 is te veel, maar ook te weinig en misschien wel nooit meer eentje en en en en .... we zullen zien.