Zo, het werd net even helemaal zwart voor mijn ogen van pure paniek

[Irish]

Ik lees ( ja daar gaan we al ) hele wisselende verhalen over LSI (ik weet nog niet eens zeker of het dat uberhaupt is  ) van honden die met simpel receptuur of evt operatie/supplementen er lekker mee door kachelen, maar ook honden die er dood aan gaan..

Het helpt natuurlijk niet mee dat ik verplicht rust moet nemen en dus niks kan doen en tijd probeer te verdrijven 

Maar bedankt voor je lieve woorden  Tja het is wat met onze hondjes he....

[sella]

Dat er meteen achteraan springen doen wel meer mensen, met gevolg dat hun verzuipen met hun kleren en laarzen aan en de drenkeling zelf de kant wel bereikte, of uiteindelijk allemaal verzopen. Dus of het nou zoooo vernuftig is. Eerst nog 20 tellen nadenken voor te handelen zou toch vernuftiger zijn naar mijn mening.

Eens, ik begon meteen te strippen van schoenen, broek jas tot op hemd en onderbroek om achter hondlief aan te gaan in zee.
Gelukkig kwam hij toen op eigen kracht aan wal, maar wat er in geramd is, eerst in ieder geval schoenen,broek en bovenkleding uit, die worden zo zwaar dat je zelf ook verzuipt.

[sella]

Ik lees ( ja daar gaan we al ) hele wisselende verhalen over LSI (ik weet nog niet eens zeker of het dat uberhaupt is  ) van honden die met simpel receptuur of evt operatie/supplementen er lekker mee door kachelen, maar ook honden die er dood aan gaan..

Het helpt natuurlijk niet mee dat ik verplicht rust moet nemen en dus niks kan doen en tijd probeer te verdrijven 

Maar bedankt voor je lieve woorden  Tja het is wat met onze hondjes he....

Diego is aan lsi geopereerd is helaas veel te vroeg overleden, maar ik had geen spijt van de operatie.
Buffel is 31 dagen geleden geopereed aan lsi en die baalt inmiddels stevig dat hij nog rustig aan moet doen en is de king of the world(denkt hij)
Het is een zware ingreep, ik er ook wel met anderen over van gedachten gewisseld hier, ik vindt het voor een jonge hond nog te doen, de zware narcose, de zware ingreep, het herstel. De revalidatie.
Een hond van 10 heb ik voor gekozen met pijnstilling en prednison om de dag zo prettig mogelijk laten leven.

[Lizzy]

Dat er meteen achteraan springen doen wel meer mensen, met gevolg dat hun verzuipen met hun kleren en laarzen aan en de drenkeling zelf de kant wel bereikte, of uiteindelijk allemaal verzopen. Dus of het nou zoooo vernuftig is. Eerst nog 20 tellen nadenken voor te handelen zou toch vernuftiger zijn naar mijn mening.

20 tellen nadenken is wel handig ja

[pluk]

Vorig jaar rond deze tijd zaten wij in een b&b aan het Markermeer. Tijdens wandeling langs het meer kwamen we een andere hond tegen dus ik liet Scott los. Ineens tijdens het spelen gaat z'n kop omhoog, hij ruikt het water, draait zich om en rent op het water af. Ik brulde nog NEE, maar hielp niets. Ineens stond ie op die mega rotsblokken die in het water liggen. Met een snoekduik heb ik 'm van dat blok afgetrokken. Heb de hele ochtend nog na zitten trillen en nog een week een zere knie gehad.

Was ie in het water gekukeld dan was ik er zonder nadenken achteraan gegaan. Had t niet overleefd denk ik..

[Hope]

Oh mijn hemel . Ja, dit lijkt mij echt een moment om gewoon ter plekke flauw te vallen van paniek . Hoe ben je naar het ziekenhuis gegaan? Kon je zelf rijden?

Ik moet zeggen, ik reageer eigenlijk altijd behoorlijk rustig en kalm als er iets vreselijk mis gaat met mijn honden. Marije is daar getuigen van. Toen Biscuit een aderlijke bloeding kreeg. Kijk, op dat moment wilde ik hysterisch worden. Maar dat word ik dan niet. Ik was banger dan bang dat Biscuit in mijn handen dood zou bloeden, maar kennelijk toch in staat om een arterieklem te pakken en daarmee de werpkist in te stappen om de ader dicht te knijpen (wat niet ging werken, door de grote hoeveelheid bloed kon ik de ader niet vinden). Ik kon instructies "doorblaffen" ("bel Frank, briefje in mijn jaszak, hangt in de hal"). En ik kon de wond dichtklemmen met mijn beide handen. Kennelijk kan ik mezelf op zo'n moment uitschakelen ofzo. Ik word nu nog wel eens in paniek naar adem happend wakker van dit moment. Maar op dat moment bleef ik redelijk koel. Idem toen Linga tegen een boom aan liep en zij de boel bij elkaar gilde. Ik bleef behoorlijk kalm. Ik denk dat het komt omdat ik dan actie MOET ondernemen. Flauw vallen heeft dan geen zin, zeg maar . Maar op het moment dat Fritzi weg was, valt er niks te redden . En dus werd het zwart voor mijn ogen

Herkenbaar, héél herkenbaar.

Dat er meteen achteraan springen doen wel meer mensen, met gevolg dat hun verzuipen met hun kleren en laarzen aan en de drenkeling zelf de kant wel bereikte, of uiteindelijk allemaal verzopen. Dus of het nou zoooo vernuftig is. Eerst nog 20 tellen nadenken voor te handelen zou toch vernuftiger zijn naar mijn mening.

Dat dus!

Een jaar of twee geleden had ik een paard vast dat ik de paddock stond. Ik zou haar naar de stal brengen. Ik had haar vast en we liepen samen over het pad, buiten, richting stal.
Om de één of andere reden, ik zal nooit weten waarom, raakt het paard in complete paniek. Echt volledig. Ik had twee opties die echt in een nano seconde door mijn hoofd flitsten en waarbij ik echt in no-time een beslissing moest nemen. Ze draaide een kwartslag en stond daarmee met haar hoofd richting een hek. Ik wist dat ze ging springen en ik wist ook dat dit niet handig was. Ik kon ervoor gaan staan. Normaal loopt een paard je niet omver. Zou ze dat wél doen dan verongelukten we samen. Het was een angstaanjagend moment, zo'n moment waarbij echt je leven aan je voorbij flits. Ik besloot te blijven staan en haar alleen tegen te houden met het touw, niet met mijn lichaam. Ze sprong.
Ze bleef met haar voorbenen in het hek hangen en sloeg met een gigantische klap over de kop.
Paniek? Ja. Uiteraard. Maar ik bleef kei rustig. Net zoals Lizzy kon ik heel duidelijk de leiding nemen in de situatie en kon ik heel kort commanderen wat er gebeuren moest (blijf uit de wei, niemand er naar toe, bel de dierenarts, zeg dat hij euthanasaat mee moet nemen). Ik liep naar het paard dat ondertussen overeind was gekomen. Mijn hart schreeuwde het uit dat ik iets wilde doen, maar mijn verstand wist dat dit niet kon. 600 kilo pijn, daar moet je mee oppassen. Langzaam ben ik er heen gelopen en uiteindelijk besloot ik dat het me veilig genoeg leek om haar vast te pakken. De schade was enorm, ze wist van voor niet meer dat ze van achter bestond.
Toen de dierenarts kwam en bleek dat er meerdere halswervels volledig verbrijzeld waren en er niets anders op zat dan accuut uit het lijden verlossen, toen pas werd het zwart voor mijn ogen en heb ik staan gillen van ellende, omdat je op dát moment gewoon machteloos bent. Nog regelmatig zie ik het paard 's nacht die snoekduik maken en hoor ik de botten kraken, en toch weet ik dat wat ik deed het juiste was. Op mezelf passen op dat ene, cruciale moment. Had ik dat niet gedaan dan had er heel misschien een paard in de stal gestaan maar dan had ik dit bericht niet meer kunnen plaatsen.

[Tanna]

Wat een hartverscheurend verhaal..........

[Esther Q]

Het aanpassingsvermogen van een... hond. Echt ik ken geen enkel ander dier wat zich zo goed aanpast en wat zo in het NU leeft als een hond. Daar zouden wij mensen nog een puntje aan kunnen zuigen wat dat betreft!

Het was ALTIJD eerst de honden dit, eerst de honden zus. Bijvoorbeeld wat betreft medische zorgen.. Ik kan zelf ook echt het een en ander gebruiken, maar neeee alles zou en moest naar de honden gaan. Echt het was op het zieke af. Ik zat er ook zo in dat ik me dit helemaal niet bewust was. Zo diep zat ik er in. Echt alles moest maar wijken voor de honden. Echt ik hou zielsveel van ze, maar ten koste van ALLES? Nee, dat ging me echt te ver.

Voor een ander kan ik altijd hele goede rationele praatjes houden en het vanaf een afstand bekijken. Maar om heel eerlijk te zijn is dat voor mijzelf een heel stuk moeilijker. Ook logisch want die krengen van honden (    grapje he mensen ) zitten zo diep in het hart vast gegroeid dat je daar ook geen afstand van kan doen. Op dit moment gaat het erg slecht met Kaatje. Ze heeft sinds oktober ''angst-aanvallen'' zoals ik ze maar even noem buiten. En ik als GT-er in wording kan echt geen aanleidende prikkel voor dit gedrag vinden. Ik zit er letterlijk met mijn neus boven op. Ze is bang voor bekende dingen zoals Ivan. Ze heeft moeite met zichzelf te ontlasten buiten dus dacht ik ah!!! Ingangspunt!! Ik vang haar urine op en het zal vast wel een blaasontsteking zijn, omdat het enige wat dit gedrag wat mij betreft verklaard zou kunnen worden is door pijn naar mijn inziens. Urine was helemaal goed.....  ??? Natuurlijk was ik DAAR blij om, maar waarom doet ze dan zo vreselijk raar buiten... Vervolgens is mij ook op gaan vallen dat ze ook na het poepen weer banger wordt, dat ze niet meer met Ivan buiten wil spelen en rennen (binnen wel  ), ze wil niet meer fietsen. Met wandelen is de grootste paniek godzijdank over, maar ze loopt wel met een houding '' tis omdat het mot.....''. Ze wil eigenlijk nog maar 1 ding: slapen. Oh en eten... De spreekwoordelijke ''blik'' of vuur/vlam van levensvreugde is weg, ik zie het niet meer in haar  Omdat ik heel sterk rugproblemen of in ieder geval echt nog steeds het pijn verhaal in mijn hoofd heb, heb ik voor volgende week zaterdag een afspraak staan bij Maarten voor rontgen. Helaas issie met vakantie (wat ik de beste man echt gun, bovendien kannie fris en fruitig naar Kaat kijken dan  allemaal eigen belang he  ), maar mensen het is behoorlijk mindfucking dat ik zo lang moet wachten. Nee ik probeer me niet gek te laten maken en niet te veel over LSI etc te lezen, maar dat is juist zo verdomd moeilijk omdat je zo verknocht bent aan je hond.. En ik als paraveterinair geschoold er ook wat meer dan gemiddeld van af weet word ik helemaal gek... Ik wil geen overhaaste beslissingen maken en dus echt goed kijken met Maarten wat er mis is en of er wat aan te doen is, maar om heel eerlijk te zijn als Kaatjes leven bestaat uit angst en jeuk en daar is met medicatie niet veel meer aan te doen (dat voorop gesteld he!) dan denk ik dat ik haar moet laten gaan  Ik weet niet wat het is, maar mijn honden worden nooit ouder dan rond de 10 lijkt het. Maar het zou egoistisch zijn vind ik haar kosten wat het kost bij me te houden. Ookal is dat het allerliefste wat ik zou willen 

Zo mijn hart is weer even ''gelucht'', misschien word ik emo door mijn zware ab nu, geen idee...

Ik heb met Kaat zo veel ''gedoe'' gehad, zowel medisch als gedragsmatig, dat ik echt niet weet of ik hierna nog een hond wil.....

Nou idd, om jaloers op te zijn!
Ik begrijp je verhaal helemaal. Ik ga mijn hart maar niet luchten, dan raak ik alleen maar van streek, maar soms, heel soms, denk ik ook wel eens, ik wil helemaal geen hond meer hebben en tegelijkertijd kan ik niet meer zonder ze

[Irish]

Nou idd, om jaloers op te zijn!
Ik begrijp je verhaal helemaal. Ik ga mijn hart maar niet luchten, dan raak ik alleen maar van streek, maar soms, heel soms, denk ik ook wel eens, ik wil helemaal geen hond meer hebben en tegelijkertijd kan ik niet meer zonder ze

Ja dat dus! Als ik geen honden had gehad zat ik nota bene nu bij jullie!

[Irish]

Diego is aan lsi geopereerd is helaas veel te vroeg overleden, maar ik had geen spijt van de operatie.
Buffel is 31 dagen geleden geopereed aan lsi en die baalt inmiddels stevig dat hij nog rustig aan moet doen en is de king of the world(denkt hij)
Het is een zware ingreep, ik er ook wel met anderen over van gedachten gewisseld hier, ik vindt het voor een jonge hond nog te doen, de zware narcose, de zware ingreep, het herstel. De revalidatie.
Een hond van 10 heb ik voor gekozen met pijnstilling en prednison om de dag zo prettig mogelijk laten leven.

Ik ga Kaat geen operatie meer aan doen denk ik. Laat mijn afweging daarin ook afhangen van Maarten de 29ste. Maar ik denk dat ze helemaal gek wordt. Daarbij moet ze toch al aan de prednison vanwege de jeuk, dus slaan we wellicht 2 vliegen in 1 klap...

[Lil]

Ik ga Kaat geen operatie meer aan doen denk ik. Laat mijn afweging daarin ook afhangen van Maarten de 29ste. Maar ik denk dat ze helemaal gek wordt. Daarbij moet ze toch al aan de prednison vanwege de jeuk, dus slaan we wellicht 2 vliegen in 1 klap...

Maarten vond het bij Cay niet handig om te opereren, omdat ze al behoorlijk ouder was als normaal is (7 jaar). Hij gaat je vast en zeker goed advies geven.

[sella]

Mijn meisje heeft wel eerst forser aan de pred gezeten om de zwelling behoorlijk te laten slinken.
We moesten stoppen, maar dan zakte ze meteen weer door haar poten.
Na wat zoeken bleek 10 mg om de dag en iedere dag een nsaid erin het te doen.
Maar goed het is een berekend risico geweest, wetende dat ze een maagbloeding kon krijgen en zo weg kon zijn.
Wij hebben ons toen voorgenomen dat we haar in de armen zouden nemen en haar zouden koesteren.
Uiteindelijk heeft ze euthanasie gehad omdat ze niet meer kon fysiek.
Maarten heeft nog haar broekriem doorgesneden toen ze 3 was. Niemand die dat wilde doen hier in de regio.
Ze had dus erge hd en lsi, geen fijne combi.