Chase en Nellie schreef:
Mijn eerste echte en grootste hondenliefde, Boris
Als kind bleef ik maar doordrammen om een hond, en liefst een Berner. Maar het bleef neen...
Kort voor mijn 17e verjaardag vroeg papa of ik meeging, even iets ophalen bij een collega. Waarom niet, ik had niets te doen.
We worden via de tuin binnengelaten, en er komt een vrolijke golden op ons af gelopen. En daarachter, de allerschattigste bernerpup die ik ooit gezien had. Natuurlijk knuffelen en doen, wat een plezier. En dan zei papa dat ik hem mocht meenemen... Ik heb gehuild, niet normaal!
Boris begon z'n leven niet zo optimaal, hij werd ergens geboren op een boerderij, werd verkocht op 7 weken, en na amper 1 week gingen z'n nieuwe baasjes uit elkaar, en mocht Boris (toen nog Kenzo) het afbollen. Hij werd door familie van z'n baasjes opgevangen, en die bleek nu net een collega te zijn van m'n papa...
Hij was dus nog geen 9 weken oud toen hij bij mij kwam, en we hebben hem omgedoopt tot Boris.
Van dag 1 waren we beste maatjes. Hij was de liefste hond die ik ooit heb ontmoet, en tot op de dag van vandaag ben ik zijn gelijke niet tegengekomen. Zo gaat dat met eerste liefdes...
Waar ik ging, ging Boris. We gingen samen naar de hondenschool, en schopten het tot clubkampioen in onze klasse. Alleen, apporteren bleef een moeilijke
Waarschijnlijk mede door z'n afkomst had hij wel wat gezondheidsprobleempjes. Enkele maanden een contactallergie op z'n buik, wat later een voedselallergie op vlees
Had ik toen maar al van BARF gehoord... 2 jaar lang hebben we gekookt voor hem, een door de DA uitgeschreven dieet van paardenvlees, pasta, en nog wat toevoegingen. Daarna ging hij aan de brok met zalm, en dat lukte.
Toen hij 2j was, kwam er heupdysplasie bij, maar met een voedingssupplement hebben we dat altijd onder controle kunnen houden.
Toen hij 5 was ben ik gaan samenwonen met mijn vriend. Omdat wij allebei voltijds werkten, hebben we hem bij m'n ouders gelaten. Dat was voor hem het beste. Zoveel ik kon ging ik hem halen.
Maar dan ineens, 4j geleden, kort na z'n 8e verjaardag een dringende telefoon van m'n ouders. Boris deed raar, leek pijn te hebben, liep met z'n rug gebogen, probeerde over te geven maar dat lukte niet... Ik ben direct met hem naar de DA geracet, en daar werd m'n angst bevestigd: een maagtorsie.
Direct in slaap gedaan, en proberen met een sonde de maag te draaien. Toen dat niet ging, operatie. Ik had al jaren een goede band met de DA, en mocht erbij blijven. De operatie leek te lukken, alleen zagen we dat er verschillende kleine letsels op z'n lever zaten. Een vroeg stadium van kanker...
Na overleg besloten we hem nog een kans te geven, de maag zat weer goed, en hij had tot nog toe geen last van z'n lever of iets anders. We wisten wat we konden verwachten moest hij symptomen krijgen, misschien had hij nog enkele mooie maanden/jaren te goed.
Het was al nacht toen er eindelijk afgerond werd. De volgende dag leek hij goed te herstellen, wel nog aan het infuus, maar hij ging even mee op de koer een plasje doen. We kregen goeie hoop dat hij ging herstellen.
En dan, de 2e ochtend na z'n operatie, het telefoontje... Boris was die nacht overleden...
Ik voel me nog steeds schuldig dat ik toen niet bij hem was, en dat hij in z'n eentje in een hokje bij de DA is gestorven... 
Ik ben dol op m'n 2 huidige honden, het zijn fantastische dieren, maar Boris heeft toch voor altijd dat speciale plekje. De innige band die ik met hem had zal niet snel geëvenaard worden, ik had nooit gedacht dat een mens en een dier zo verbonden konden zijn.
, Ziggy liet zich toen van haar slechtste kant zien 
En ze is nog mee geweest op andere bp-wandelingen waar ik me niet heb hoeven schamen voor haar.....
Dat is echt geschiedenis 
