Heerlijk als je weer de passie van je hond samen kunt naleven.
Doen waar hij generaties lang voor gefokt is en wat in zijn genen zit.
Doen wat haast van nature al gaat en waar je met goede leiding wat discipline in traint.
Met Borke heb ik op een dag van de rasvereniging ooit het speuren en zweetwerk ontdekt.
Ik had gehoorzaamheid willen doen met hem, maar het paste niet bij ons en ook behendigheid was niet ons ding.
Dat speuren was een schot in de roos en zo ontzettend gaaf om te doen, hij was er zo talentvol in.
Hij kon zelfs uit een stapel stokken in het water, die ene er uit halen die ik gegooid had, ik geloofde mijn ogen niet.
Het ging hem allemaal zo gemakkelijk af, dat ik in het begin Sofi maar dom vond, die er niets van bakt, maar het zit bij haar niet in de genen zoals bij hem en zij is ook niet zelfredzaam zoals hij het was. Bij Borke had ik dat gestimuleerd en bij Sofi is het er in Spanje vermoedelijk uit geslagen
Nu is hij helaas al een paar jaar geleden overleden, maar zijn kleinkids in Finland en Zweden blinken uit in het zweetwerk en daar ben ik dan nog plaatsvervangend trots op.
Op die speurtraining waren ook labradors en die bakten er niets van.
Zo'n sterke 'will to please' dat alle zelfredzaamheid er feitelijk uitgetraind was. Die liepen meer naar de baas te kijken dan naar het spoor.
Jammer voor een werkhond, maar het is natuurlijk maar net wat je in een hond zoekt en hoe je ze traint
