Eerst bij die man een heel gesprek en keuring of je zo'n oude hond nog onder narcose moest brengen of euthanasie misschien een betere optie was (men vreesde toen eventueel kanker aan te treffen in de kaak).
Toen dus vol spanning wachten tot ongeveer het huidige tijdstip en toen met goed nieuws (kaakfractuur en verwijderde verborgen wortelpunten van een getrokken kies) met mijn mannetje naar huis toe.
En 's nachts, die nacht was zo vreselijk erg.
Ik heb zo vaak gedacht dat men manneke het op zou geven en zou sterven. Hij had zo'n enorme pijn
ik heb weer dezelfde hond terug als in augustus 2013. Een vrolijke apekop die het gewoon voor elkaar krijgt om twee keer per week een kort sprintje te trekken samen met jonge Jones.
13 jaar en 8 maanden oud is de kerel en ik houd zo onwijs veel van hem dat het vaak pijn doet.
Vorig jaar zei iedereen meid, je wilt dit niet horen maar dit is de laatste kerst met hem.
Lekker niet dus, wij gaan helemaal los deze dagen en wij gaan van elke seconde genieten.
Want ja, het is een hondje van de dag. Maar oooooo wat geniet hij daar toch 6 dubbel van, hij wordt met de dag meer apenkop.


