In één woord: geweldig! Helemaal mijn eigen, oude Dwarreltje weer. Zit weer terug op de Vetoryl die ze al 5 jaar slikt, dus het vele drinken is gelukkig ook weer gematigd. Verder blijft het natuurlijk een oud hondje, maar ze heeft duidelijk geen pijn meer. Verorbert weer karkassen zonder nog in elkaar te krimpen, loopt weer mee met de boswandelingen en holt soms zelfs achter ons aan als ze te lang ergens is blijven snuffelen.
Uiteraard is haar zicht nu minder dan 50%; Het linkeroog is op haar leeftijd natuurlijk niet helemaal meer wat het was. Gevolg is dus wel, dat ik haar beter in de gaten moet houden. Als ik de roedel 's avonds in het bos uitlaat (of 's morgensvroeg voor het werken), kan ze me echt niet meer zien en gezien haar kleur zie ik haar ook niet meer. Dus op die donkere tijden gaat ze aan de lange uitlooplijn. En verder pas ik me gewoon aan aan haar tempo: 20 meter slenteren, 2 minuten wachten, 10 meter slenteren, 3 minuten wachten, enz. Maar zo genieten we tenminste van de natuur
Kortom: ik zou iedereen aanraden deze operatie te laten uitvoeren, vooropgesteld natuurlijk dat je hond verder oke is. Dit oog was het enige dat mijn hondje dwarszat, dus ben blij het te hebben laten verwijderen!
Wat fijn dat het weer zo goed gaat met je oudje. Hier hebben we in '89 bij onze toenmalige 12 jarige reu een oog laten verwijderen ivm glaucoom en die is toen helemaal opgeleefd. Heeft het nog jaren goed gedaan. Dus geniet van elkaar en van de natuur!
In één woord: geweldig! Helemaal mijn eigen, oude Dwarreltje weer. Zit weer terug op de Vetoryl die ze al 5 jaar slikt, dus het vele drinken is gelukkig ook weer gematigd. Verder blijft het natuurlijk een oud hondje, maar ze heeft duidelijk geen pijn meer. Verorbert weer karkassen zonder nog in elkaar te krimpen, loopt weer mee met de boswandelingen en holt soms zelfs achter ons aan als ze te lang ergens is blijven snuffelen.
Uiteraard is haar zicht nu minder dan 50%; Het linkeroog is op haar leeftijd natuurlijk niet helemaal meer wat het was. Gevolg is dus wel, dat ik haar beter in de gaten moet houden. Als ik de roedel 's avonds in het bos uitlaat (of 's morgensvroeg voor het werken), kan ze me echt niet meer zien en gezien haar kleur zie ik haar ook niet meer. Dus op die donkere tijden gaat ze aan de lange uitlooplijn. En verder pas ik me gewoon aan aan haar tempo: 20 meter slenteren, 2 minuten wachten, 10 meter slenteren, 3 minuten wachten, enz. Maar zo genieten we tenminste van de natuur
Kortom: ik zou iedereen aanraden deze operatie te laten uitvoeren, vooropgesteld natuurlijk dat je hond verder oke is. Dit oog was het enige dat mijn hondje dwarszat, dus ben blij het te hebben laten verwijderen!
Ik had helemaal de afloop gemist!
Maar wat geweldig dat het nu weer goed gaat!! Ik herken het precies zoals bij onze Buzzer Die was ook gelijk weer de oude na de operatie en ja het zicht is minder, Buzzer liep gerust achter andere mensen aan denkende dat wij het waren.
Maar het voornaamste is dat ze zich weer goed voelen!!
Ruisje schreef:
Ik had helemaal de afloop gemist!
Maar wat geweldig dat het nu weer goed gaat!! Ik herken het precies zoals bij onze Buzzer Die was ook gelijk weer de oude na de operatie en ja het zicht is minder, Buzzer liep gerust achter andere mensen aan denkende dat wij het waren.
Maar het voornaamste is dat ze zich weer goed voelen!!
Ja klopt, ik heb haar al een paar keer moeten ophalen, omdat ze dan gewoon met anderen was meegelopen Of, als ik stil sta, staat ze om zich heen te kijken waar we nou zijn (want de rest van de roedel loopt al tig meter verder natuurlijk, met haar tempo). Maar helemaal niet erg, ik ben gewoon heel erg blij dat ik de juiste keuze heb gemaakt en haar weer zo zie genieten
Dank voor jullie reacties!
Helaas heb ik Dwarreltje vandaag moeten laten gaan. Eergisteren kon ze ineens niets meer zien. Gisteren was ze apathisch, niet meer willen drinken, amper eten, niet meer lopen als ik haar buiten zette, huiveringen over het hele lijf gaven aan dat ze duidelijk weer pijn had. Haar overgebleven oog vol viezigheid, schrikreactie als je bij/aan haar koppie kwam. Waar da al voor waarschuwde, is dus ook gebeurd: andere oog nu dus ook glaucoom.
Gezien de toestand van mijn meisje, een duidelijk óp zijn en geen zin meer hebben (hartje klonk ook niet goed volgens da), heb ik na dit laatste nachtje samen, mijn bikkeltje laten gaan. Voor mijn meisje nooit meer honger, nooit meer dorst, nooit meer pijn, voor mij nooit meer Dwarreltje. Wat doet dat pijn...
Mijn grote broer heeft in de verse sneeuw midden in een mooi bosperceel langs onze dagelijkse wandelroute een mooie laatste rustplaats voor haar gegraven.
Ach wat verdrietig
Je hebt Dwarreltje toch nog een mooie tijd na de operatie kunnen geven, en haar nu het niet meer kon rust gegund.
Maar pijn zal het zeker doen. Heel veel sterkte toegewenst met dit afscheid.
Ach, wat een vreselijk verdrietig nieuws.
Ineens geven ze het zelf aan. Dat ze moe zijn, en op. En dat doet echt verd*mde pijn!!
Heel veel sterkte met het verlies van je bikkeltje, je meisje!!!
