Hoe lang wilde ik al geen afghaanse windhond.....vanaf mn 12de ofzo?
We hebben ruim 6 jaar getwijfeld, wel of geen afghaan, toch de stap genomen om in contact te komen met fokkers en stichtingen.
Op de Winner zag ik Qadir voor het eerst, sterk vermagerd en erg schuw maar jeeeeee
was echt zo verliefd, maar dit was een pupje uit Frankrijk die in opvang ging en daar aan zijn opvangmoeder werd overhandigd.
Natuurlijk wist ik dan wij geen pup zouden krijgen via de stichting en zeker geen winhond-onervaren gezin als wij, daar waren wij niet klaar voor. Tot de stichting na 2 weken ons belde. Of we niet toch een pup van 4 maanden wilden adopteren. Toen wist ik het gelijk, dit was het pupje die we al gezien hadden, zo magertjes en stilletjes toen, zo goed was hij opgeknapt bij zijn opvangmoeder.
Ze kwamen hem brengen in december en weer de enorme KLIK, dit is mijn hond, (oke toen hij na een uurtje met een enorme roze wortel van spanning op de bank zat, dacht ik even, neeehhhh, wij hebben zo'n g**le kerel in huis genomen...
Nouja, hij is idd gek op de vrouwen, en hoe lastig dat soms ook is en hoeveel bananen er soms in zn oren zitten, dit is mijn hond, ik laat hem nooit meer gaan!!!
Bij Lizz heb ik het nest gezien vanaf ong 5 weken. We hadden keus uit 5 hondjes, maar viel gelijk op dr geknuffel, geknabbel aan mn oor en haar snuitje in mn decoletté, zij koos mij uit en daar werd ik weer verliefd op
8)
