En eerst borstelen! Ik kwam altijd nogal vroeg, dan kon ik lekker uitgebreid borstelen...
Voor de rest was er in de manege niet zoveel goeds, maar als ik het zo hoor, kan het nog veel erger. De paarden werden na de les altijd afgezadeld, bij wat rondlopen drooggewreven, bij een intense les zelfs afgespoten. Ze kregen dagelijks vers hooi en werden de stallen uitgemest. Dat lijkt me toch basis?
Maar buitenkomen was wel gerelateerd en hoe goed het paard als lespaard kon dienen. De hengst waar ik gek op was, kwam doorgaans maar 2-3 keer per week buiten omdat hij temperament had. Toen ik er in het begin op reed moest ik hem altijd eerst even longeren voor de les en dan nog wilde meneer graag eerst even een rondje alleen goed crossen in de piste voordat hij in het lijntje wilde gaan lopen... Hoe zou je zelf zijn?
Enfin, wat ik eigenlijk nog wilde vertellen is over het paardje van mijn collega. Dat is een meisje van 25 jaar, net afgestudeerd als dierenarts (vorig jaar) en die heeft een pony geadopteerd van op de faculteit diergeneeskunde. Het was een pony die daar zoveel jaar geleden aangekocht was voor een onderzoek. Een hengstje dat daartoe ongecastreerd moest blijven.
Tuurlijk werd er met die pony's niets gedaan en dus werden die wel erg vervelend en soms aggressief. In haar opleiding mocht iedereen die paardjes ook mee verzorgen en mijn collega kreeg een band met een wel erg tegendraadse pony. Die werd gebruikt als hengstje die mocht kijken of een merrie vruchtbaar is, maar zelf niet mocht dekken. Kwestie van frustratie te kweken in zo'n dier
Maar zij verzorgde hem, ging met hem wandelen, enz... Na het onderzoek werden alle andere pony's geadopteerd, maar deze niet omdat hij zich karakterieel nogal liet gelden. Hij werd als gevaarlijk gezien. Later in de opleiding kon ze niet altijd meer langsgaan, en kwam die pony helemaal niet meer buiten, omdat hij erg onbetrouwbaar was. Dat werd natuurlijk alleen maar erger daardoor hij een paar keer mensen aangevallen heeft. Toen werd hij helemaal weggstopt in een hoekje van de stallen, bijna zonder lichtinval.
Mijn collega had altijd de droom om hem ooit, als ze een eigen huisje met weide had, te adopteren, maar de faculteit wou er toen nog een paar 100 euro voor. En nu vorige jaar moest hij plots weg. Mijn collega was weer wat meer langsgekomen, was met hem bezig geweest (waarbij iedereen haar waarschuwde dat hij gevaarlijk! was). En toen kwamen ze naar haar toe dat ze hem nu maar mee moest nemen of dat hij anders ge-euthanaseerd zou worden. Hij mocht dan wel gratis mee, maar ze had wel geen wei en nog geen eigen huis (werkte voor 2 of 3 maand op dat moment).
Toch een weitje gevonden, de pony laten castreren, en sindsdien woont Hansje bij haar. Ze rijdt elke dag voor het werk 20 minuten met de fiets om bij hem langs te gaan en ook 's avonds is ze grotendeels daar te vinden. Haar vader woont wel in de buurt van de wei, voor noodgevallen, en Hans kent hem ondertusen ook al.
Aggressief is hij niet meer, heeft hij ook geen reden toe. Je moet hem wel in het oog houden, want hij is wel een ondeugd en een beetje onvoorspelbaar en clever, maar goed, dat is net leuk.
En ZIJ CLICKERT DAGELIJKS met Hans. Het is ongelooflijk op welke korte tijd ze hem al zoveel geleerd had. Achteruit lopen vb. Want hij kwam altijd achter haar staan als ze de stal schoonmaakte, kijken wat ze aan het doen was
en dan kon ze niet meer weg. Heel schattig en lief, maar minder praktisch. 
Ze gaat er ook heel geregeld mee de straat op, wandelen. Dat vind hij geweldig. Zo leuk dat hij soms, als het rondje te kort was, stil blijft staan als ze terug wil gaan. Eigenwijs ding. 
Hans had nooit ook maar iets van opleiding gehad in de eerste 15 jaar van zijn leven, leren was hem volkomen vreemd, maar op een paar maanden tijd kon hij al heel wat commando's. Hij krijgt enkel gras en hooi te eten, tenzij tijdens het clickeren, ook wat korrelvoer, als beloning.
Ze heeft hem een klein koetsje gekocht en is hem aan het leren daarin te lopen. Hij heeft alleen de neiging naar haar toe te willen komen als ze hem vooruit wil laten gaan...
Maar hij leert het wel, en heel snel! Dat paardje is echt met zijn kont in de boter gevallen. Ongelooflijk.
Ik ben ook eens mee geweest, en het is een heel leuke pony.
En dan te zeggen dat men hem zo om zeep geholpen had dat hij bijna ingeslapen was.
Ze is nu al aan het uitkijken naar een vriendje voor hem, want hij heeft een enorme interesse in het paard dat twee weiden verder dan hem staat. Maar het mag niet zomaar het eerste het beste paardje zijn, en waarschijnlijk zal ze eerst samen met haar vriend een huis kopen waar een weide aan is.
Het komt helemaal goed met dat paardje, en daarom is het zo'n mooi verhaal. Het is pas als ik het neerschrijf dat ik besef hoe uitzonderlijk dat is, en hoe uitzonderlijk mijn collega is.
Het gaat trouwens over een zwarte pony, niet raszuiver, maar er zit een groot deel Welsch in.
