ondanks alle ellende

[Lida. S]

Fijn Lida dat je je iets beter voelt, daar ben ik blij om. De informatie die je hebt stelt ook iets meer gerust. In het andere topic had ik het ook al neergezet, maar ik zou toch ook kijken of je geen klacht in kunt dienen over de politie.
Hoop voor je dat alles goed afloopt 

Een klacht naar de politie komt er zeker

[Cindy de Wolf]

Een klacht naar de politie komt er zeker

je hebt getuigen daarvan, dat zeker meenemen!

[Ramses1]

Morgen zal ik uitgebreider reageren, maar ik wil nu wel even iedereen bedanken voor het meeleven. Inmiddels ben ik een klein  beetje gekalmeerd.
Gelukkig kan ik aantonen dat ik er geen cent aan heb overgehouden, en mijn manier van  transport van het hondenvlees is volgens de informatie die ik nu heb ook niet verboden. Het hoeft niet in een vries of koelwagen. De nva of vwa had er in ieder geval geen problemen mee.
Ik zal het helemaal gaan uitzoeken, want ik wil niet dat dit unieke 'lijntjessysteem' van barfplaats verdwijnt. Daarnaast wil ik weten of de politie wel juist gehandeld heeft. De intimidatie en agressie vond ik voor welk misdrijf dan ook meer dan overdreven.

Goed om te lezen dat je weer een beetje gekalmeerd bent. Ook ik loop er al dagen mee in mijn maag want wat jou is overkomen wens je echt niemand toe.
Behandeld worden als een grote crimineel.... zoveel intimidatie en agressie en dan degene die jou wil steunen gewoon wegsturen.... .
Groot gelijk dat je een klacht gaat indienen!

Ik hoop dat de informatie over vervoeren klopt want dat zou voor iedereen goed nieuws zijn en  dan kunnen we allemaal gewoon blijven doorgaan met het lijntjessysteem.

Ik hoop dat je het komend weekend nog wat verder zal bijkomen nu het allemaal wat gunstiger lijkt te zijn. 

[Lida. S]

Toen ik net op barfplaats zat, begreep ik niets van al die lijntjes. Maar op een gegeven moment stond er een oproep of iemand iets van het noorden mee kon nemen naar het westen. Daar heb ik op gereageerd omdat ik bijzonder vaak van Groningen naar DenHaag reed om mijn broer te ondersteunen. Hij had kanker en had net zijn partner verloren. Ik kreeg meerdere reacties op mijn aanbod en zo ben ik erin gerold. De ritjes naar het westen werden leuk, bij iedere stopplaats stonden blije, enthousiaste mensen op mij te wachten. De bezoekjes aan mijn broer werden hierdoor minder belastend.. Na zijn overlijden moest zijn huis leeggehaald, opgeknapt en verkocht worden. Dus de ritten naar DenHaag bleven  noodzakelijk en die ritten er naar toe waren zwaar. Inmiddels wist ik dat ik parkinson had en dat maakte het allemaal niet makkelijker. Maar de barfers voor wie ik nog steeds wat meenam, veraangenaamden het voor me. Ik ging niet naar DenHaag om het huis van mijn broer leeg te halen, nee, ik ging naar DenHaag om barfers blij te maken en dan ging ik ook nog even naar het huis van mijn broer te. Jullie waren eigenlijk onbekenden voor mij, maar het betekende zoveel voor mij. Een kopje thee, een snoepje, een doosje chocola, een snack voor mijn honden of een knuffel, ik genoot ervan. Het maakte alles een stuk makkelijker.en plezieriger voor mij..
Nadat het huis van mijn broer verkocht was, ging ik nog steeds regelmatig naar DenHaag. Mijn enige andere broer woont daar ook, en door het overlijden van onze broer en mijn ziekte, was de band hechter geworden.Tijdens deze ritten nam ik nog steeds vlees en karkassen mee voor de liefhebbers. Ik was inmiddels arbeidsongeschikt en na 30 jaar bij dezelfde werkgever te hebben gewerkt was ik op onplezierige wijze aan de kant gezet.  Het ‘lijntje’ gaf mij een goed gevoel. Ik was niet nutteloos, niet overbodig. Ik was gewenst, mensen waren blij met mij. Het lijntje gaf mij een doel. Het ging mij niet om geldelijk gewin, jullie dankbaarheid en enthousiasme, daar deed ik het voor.
Daarbij komt ook dat ik niet meer de energie heb om zo’n lange rit te maken. De ‘verplichte’ stops onderweg had ik nodig om tot rust te komen.
Toen er afgelopen zondag een paar agenten bij mijn auto kwamen was ik me van geen kwaad bewust, maar binnen de kortste tijd werd ik ‘omsingeld’ door de politie. Ik werd behandeld als een crimineel, Ik kan jullie niet zeggen hoe ik mij voelde. Ik heb ze gevraagd om rustig te zijn en niet zo agressief tegen mij te praten en,dat ik parkinson had en dat  ik zo niet kon denken, maar het hielp niet, ze gingen maar door. Evenstar wilde blijven om mij te steunen, maar zij werd weggestuurd.
IAls ik gezond was geweest had ik het misschien aangekund, maar nu niet. Parkinson is veel meer dan het zichtbare  beetje trillen. Ik hoef geen medelijden, van niemand, er zijn ergere dingen, maar ik had wel begrip verwacht van de politie, en dat ontbrak volledig. Ze stelden dat mijn auto, mijn geld, het vlees en mijn laptop.in beslag genomen zou worden, dat ik een boete zou krijgen van minimaal 10.000,-- .en het kon nog erger worden. Ik heb alle medewerking verleend (had ik nooit moeten doen), maar ze bleven schelden en dreigen. Hoe banger ik werd, hoe harder zij tekeer gingen
Uiteindelijk (na overleg van de politie met de VWA of NVA) mocht ik doorrijden naar huis, maar onder geen voorwaarde mocht ik het resterende vlees/karkas afgeven aan degenen voor wie het was bestemd. En na nog meer dreigementen kon ik gaan.
Ik was kapot. Maar inmiddels gaat het wel weer. Ik laat het er niet bij zitten. Wat heb ik fout gedaan? Was het alleen maar machtsvertoon van de politie, en waren ze boos/beledigd dat ik van de vwa/nva door mocht rijden, terwijl zij dachten (naar aanleiding van een tip?) een dikke vis te hebben gevangen? Maar moesten zij mij daarom kapot maken? Ik kan moeilijk geloven dat mensen zo kunnen zijn.
Maar goed, een gekoelde of vriesauto is niet verplicht, Ik kan aantonen dat ik geen winst maak, er is dus geen sprake van bedrijfsmatige werkzaamheden. Maar dan nog. Op jaarbasis is het aantal kilo’s zo laag dat er hooguit sprake zou kunnen zijn van een betaalde hobby, maar zelfs dat was het niet. Zoals ik al eerder zei, jullie dankbaarheid, enthousiasme en waardering is mij veel meer waard. Niet alles in het leven draait om geld.
Ik moet nu eerst maar afwachten wat er gaat gebeuren en wat de gevolgen zijn, maar dankzij jullie hartverwarmende reacties en een paar goede vrienden ben ik wel in staat om  mij te verdedigen en zelfs in de aanval te gaan.
Daarnaast ga ik door met mijn “rondje Groningen-DenHaag”. Niet op slinkse wijze, niet illegaal. Regels zijn regels en daar wil ik mij aan houden. Ik zal mij er goed in verdiepen, zodat ik alle eisen en voorwaarden inzake transport  voor cat 3 weet, en dat wat mij nu is overkomen mij niet nog een keer kan overkomen. Het is nu toch tijd voor de grote zomerstop, maar ik hoop in september weer de draad te kunnen oppakken, als mijn gezondheid het tenminste toelaat.
Nogmaals iedereen heel hartelijk bedankt voor alle lieve woorden en steun. Mijn excuses voor het lange verhaal, maar het is ook goed voor mij dat ik het even van mij af heb kunnen schrijven.

[Inouchka]

Toen ik net op barfplaats zat, begreep ik niets van al die lijntjes. Maar op een gegeven moment stond er een oproep of iemand iets van het noorden mee kon nemen naar het westen. Daar heb ik op gereageerd omdat ik bijzonder vaak van Groningen naar DenHaag reed om mijn broer te ondersteunen. Hij had kanker en had net zijn partner verloren. Ik kreeg meerdere reacties op mijn aanbod en zo ben ik erin gerold. De ritjes naar het westen werden leuk, bij iedere stopplaats stonden blije, enthousiaste mensen op mij te wachten. De bezoekjes aan mijn broer werden hierdoor minder belastend.. Na zijn overlijden moest zijn huis leeggehaald, opgeknapt en verkocht worden. Dus de ritten naar DenHaag bleven  noodzakelijk en die ritten er naar toe waren zwaar. Inmiddels wist ik dat ik parkinson had en dat maakte het allemaal niet makkelijker. Maar de barfers voor wie ik nog steeds wat meenam, veraangenaamden het voor me. Ik ging niet naar DenHaag om het huis van mijn broer leeg te halen, nee, ik ging naar DenHaag om barfers blij te maken en dan ging ik ook nog even naar het huis van mijn broer te. Jullie waren eigenlijk onbekenden voor mij, maar het betekende zoveel voor mij. Een kopje thee, een snoepje, een doosje chocola, een snack voor mijn honden of een knuffel, ik genoot ervan. Het maakte alles een stuk makkelijker.en plezieriger voor mij..
Nadat het huis van mijn broer verkocht was, ging ik nog steeds regelmatig naar DenHaag. Mijn enige andere broer woont daar ook, en door het overlijden van onze broer en mijn ziekte, was de band hechter geworden.Tijdens deze ritten nam ik nog steeds vlees en karkassen mee voor de liefhebbers. Ik was inmiddels arbeidsongeschikt en na 30 jaar bij dezelfde werkgever te hebben gewerkt was ik op onplezierige wijze aan de kant gezet.  Het ‘lijntje’ gaf mij een goed gevoel. Ik was niet nutteloos, niet overbodig. Ik was gewenst, mensen waren blij met mij. Het lijntje gaf mij een doel. Het ging mij niet om geldelijk gewin, jullie dankbaarheid en enthousiasme, daar deed ik het voor.
Daarbij komt ook dat ik niet meer de energie heb om zo’n lange rit te maken. De ‘verplichte’ stops onderweg had ik nodig om tot rust te komen.
Toen er afgelopen zondag een paar agenten bij mijn auto kwamen was ik me van geen kwaad bewust, maar binnen de kortste tijd werd ik ‘omsingeld’ door de politie. Ik werd behandeld als een crimineel, Ik kan jullie niet zeggen hoe ik mij voelde. Ik heb ze gevraagd om rustig te zijn en niet zo agressief tegen mij te praten en,dat ik parkinson had en dat  ik zo niet kon denken, maar het hielp niet, ze gingen maar door. Evenstar wilde blijven om mij te steunen, maar zij werd weggestuurd.
IAls ik gezond was geweest had ik het misschien aangekund, maar nu niet. Parkinson is veel meer dan het zichtbare  beetje trillen. Ik hoef geen medelijden, van niemand, er zijn ergere dingen, maar ik had wel begrip verwacht van de politie, en dat ontbrak volledig. Ze stelden dat mijn auto, mijn geld, het vlees en mijn laptop.in beslag genomen zou worden, dat ik een boete zou krijgen van minimaal 10.000,-- .en het kon nog erger worden. Ik heb alle medewerking verleend (had ik nooit moeten doen), maar ze bleven schelden en dreigen. Hoe banger ik werd, hoe harder zij tekeer gingen
Uiteindelijk (na overleg van de politie met de VWA of NVA) mocht ik doorrijden naar huis, maar onder geen voorwaarde mocht ik het resterende vlees/karkas afgeven aan degenen voor wie het was bestemd. En na nog meer dreigementen kon ik gaan.
Ik was kapot. Maar inmiddels gaat het wel weer. Ik laat het er niet bij zitten. Wat heb ik fout gedaan? Was het alleen maar machtsvertoon van de politie, en waren ze boos/beledigd dat ik van de vwa/nva door mocht rijden, terwijl zij dachten (naar aanleiding van een tip?) een dikke vis te hebben gevangen? Maar moesten zij mij daarom kapot maken? Ik kan moeilijk geloven dat mensen zo kunnen zijn.
Maar goed, een gekoelde of vriesauto is niet verplicht, Ik kan aantonen dat ik geen winst maak, er is dus geen sprake van bedrijfsmatige werkzaamheden. Maar dan nog. Op jaarbasis is het aantal kilo’s zo laag dat er hooguit sprake zou kunnen zijn van een betaalde hobby, maar zelfs dat was het niet. Zoals ik al eerder zei, jullie dankbaarheid, enthousiasme en waardering is mij veel meer waard. Niet alles in het leven draait om geld.
Ik moet nu eerst maar afwachten wat er gaat gebeuren en wat de gevolgen zijn, maar dankzij jullie hartverwarmende reacties en een paar goede vrienden ben ik wel in staat om  mij te verdedigen en zelfs in de aanval te gaan.
Daarnaast ga ik door met mijn “rondje Groningen-DenHaag”. Niet op slinkse wijze, niet illegaal. Regels zijn regels en daar wil ik mij aan houden. Ik zal mij er goed in verdiepen, zodat ik alle eisen en voorwaarden inzake transport  voor cat 3 weet, en dat wat mij nu is overkomen mij niet nog een keer kan overkomen. Het is nu toch tijd voor de grote zomerstop, maar ik hoop in september weer de draad te kunnen oppakken, als mijn gezondheid het tenminste toelaat.
Nogmaals iedereen heel hartelijk bedankt voor alle lieve woorden en steun. Mijn excuses voor het lange verhaal, maar het is ook goed voor mij dat ik het even van mij af heb kunnen schrijven.

Oooh Lida [emoji22] prachtig!!. Hoop van harte dat je dit helemaal te boven komt!!.


Sent from my iPhone using Tapatalk

[zurca]

Ach Lida toch... wat een verhaal!
De enige crimineel in deze is wat mij betreft de politie. Ik vraag me echt af, zouden die mannen nou trots geweest zijn op zichzelf?! Thuiskomend en dan in de spiegel kijkend zo van "zoooo hebben we vandaag toch mooi een mevrouw, met parkison, staande gehouden en eens goed tegen tekeer gegaan" *trotsopzichzelf* 

Ik vind het knap van je dat je jezelf wat hebt kunnen herpakken! En dat je het er niet bij laat zitten!
Verder hoop ik dat de gevolgen voor jou mee zullen gaan vallen, je hebt zo al genoeg ellende er van gehad

[Lizzy]

Toen ik net op barfplaats zat, begreep ik niets van al die lijntjes. Maar op een gegeven moment stond er een oproep of iemand iets van het noorden mee kon nemen naar het westen. Daar heb ik op gereageerd omdat ik bijzonder vaak van Groningen naar DenHaag reed om mijn broer te ondersteunen. Hij had kanker en had net zijn partner verloren. Ik kreeg meerdere reacties op mijn aanbod en zo ben ik erin gerold. De ritjes naar het westen werden leuk, bij iedere stopplaats stonden blije, enthousiaste mensen op mij te wachten. De bezoekjes aan mijn broer werden hierdoor minder belastend.. Na zijn overlijden moest zijn huis leeggehaald, opgeknapt en verkocht worden. Dus de ritten naar DenHaag bleven  noodzakelijk en die ritten er naar toe waren zwaar. Inmiddels wist ik dat ik parkinson had en dat maakte het allemaal niet makkelijker. Maar de barfers voor wie ik nog steeds wat meenam, veraangenaamden het voor me. Ik ging niet naar DenHaag om het huis van mijn broer leeg te halen, nee, ik ging naar DenHaag om barfers blij te maken en dan ging ik ook nog even naar het huis van mijn broer te. Jullie waren eigenlijk onbekenden voor mij, maar het betekende zoveel voor mij. Een kopje thee, een snoepje, een doosje chocola, een snack voor mijn honden of een knuffel, ik genoot ervan. Het maakte alles een stuk makkelijker.en plezieriger voor mij..
Nadat het huis van mijn broer verkocht was, ging ik nog steeds regelmatig naar DenHaag. Mijn enige andere broer woont daar ook, en door het overlijden van onze broer en mijn ziekte, was de band hechter geworden.Tijdens deze ritten nam ik nog steeds vlees en karkassen mee voor de liefhebbers. Ik was inmiddels arbeidsongeschikt en na 30 jaar bij dezelfde werkgever te hebben gewerkt was ik op onplezierige wijze aan de kant gezet.  Het ‘lijntje’ gaf mij een goed gevoel. Ik was niet nutteloos, niet overbodig. Ik was gewenst, mensen waren blij met mij. Het lijntje gaf mij een doel. Het ging mij niet om geldelijk gewin, jullie dankbaarheid en enthousiasme, daar deed ik het voor.
Daarbij komt ook dat ik niet meer de energie heb om zo’n lange rit te maken. De ‘verplichte’ stops onderweg had ik nodig om tot rust te komen.
Toen er afgelopen zondag een paar agenten bij mijn auto kwamen was ik me van geen kwaad bewust, maar binnen de kortste tijd werd ik ‘omsingeld’ door de politie. Ik werd behandeld als een crimineel, Ik kan jullie niet zeggen hoe ik mij voelde. Ik heb ze gevraagd om rustig te zijn en niet zo agressief tegen mij te praten en,dat ik parkinson had en dat  ik zo niet kon denken, maar het hielp niet, ze gingen maar door. Evenstar wilde blijven om mij te steunen, maar zij werd weggestuurd.
IAls ik gezond was geweest had ik het misschien aangekund, maar nu niet. Parkinson is veel meer dan het zichtbare  beetje trillen. Ik hoef geen medelijden, van niemand, er zijn ergere dingen, maar ik had wel begrip verwacht van de politie, en dat ontbrak volledig. Ze stelden dat mijn auto, mijn geld, het vlees en mijn laptop.in beslag genomen zou worden, dat ik een boete zou krijgen van minimaal 10.000,-- .en het kon nog erger worden. Ik heb alle medewerking verleend (had ik nooit moeten doen), maar ze bleven schelden en dreigen. Hoe banger ik werd, hoe harder zij tekeer gingen
Uiteindelijk (na overleg van de politie met de VWA of NVA) mocht ik doorrijden naar huis, maar onder geen voorwaarde mocht ik het resterende vlees/karkas afgeven aan degenen voor wie het was bestemd. En na nog meer dreigementen kon ik gaan.
Ik was kapot. Maar inmiddels gaat het wel weer. Ik laat het er niet bij zitten. Wat heb ik fout gedaan? Was het alleen maar machtsvertoon van de politie, en waren ze boos/beledigd dat ik van de vwa/nva door mocht rijden, terwijl zij dachten (naar aanleiding van een tip?) een dikke vis te hebben gevangen? Maar moesten zij mij daarom kapot maken? Ik kan moeilijk geloven dat mensen zo kunnen zijn.
Maar goed, een gekoelde of vriesauto is niet verplicht, Ik kan aantonen dat ik geen winst maak, er is dus geen sprake van bedrijfsmatige werkzaamheden. Maar dan nog. Op jaarbasis is het aantal kilo’s zo laag dat er hooguit sprake zou kunnen zijn van een betaalde hobby, maar zelfs dat was het niet. Zoals ik al eerder zei, jullie dankbaarheid, enthousiasme en waardering is mij veel meer waard. Niet alles in het leven draait om geld.
Ik moet nu eerst maar afwachten wat er gaat gebeuren en wat de gevolgen zijn, maar dankzij jullie hartverwarmende reacties en een paar goede vrienden ben ik wel in staat om  mij te verdedigen en zelfs in de aanval te gaan.
Daarnaast ga ik door met mijn “rondje Groningen-DenHaag”. Niet op slinkse wijze, niet illegaal. Regels zijn regels en daar wil ik mij aan houden. Ik zal mij er goed in verdiepen, zodat ik alle eisen en voorwaarden inzake transport  voor cat 3 weet, en dat wat mij nu is overkomen mij niet nog een keer kan overkomen. Het is nu toch tijd voor de grote zomerstop, maar ik hoop in september weer de draad te kunnen oppakken, als mijn gezondheid het tenminste toelaat.
Nogmaals iedereen heel hartelijk bedankt voor alle lieve woorden en steun. Mijn excuses voor het lange verhaal, maar het is ook goed voor mij dat ik het even van mij af heb kunnen schrijven.

En zo is het

Lieve Lida, weet je wat ik vind? Dat jij je meer dan kranig hebt gedragen en gedraagt. Dit bewijs wat een super sterke en lieve vrouw je bent. Ik weet niet wat die agenten dachten, toen ze jou zo intimideerde maar mij lijkt het alsof zij dachten een echte crimineel te pakken hadden en al gauw bleek dat ze verkeerd zaten. En dan is het lastig om de boel daar ter plekke terug te draaien (en te zeggen "sorry, we bedoelde het niet zo rot" ). Ik hoop dat alle betrokken instanties gauw in zien hoe het werkelijke verhaal in elkaar steekt en dat er een Jodokus tussen zit die zegt "mevrouw, sorry voor al het machtsvertoon dat wij onterecht getoond hebben". Ik zou m'n adem niet inhouden . Maar nogmaals, jij bent echt een super sterke vrouw, ik ben trots op je. En blijf ons op de hoogte houden en geef een gil als je hulp nodig hebt.

[Dagmar S]

En zo is het

Lieve Lida, weet je wat ik vind? Dat jij je meer dan kranig hebt gedragen en gedraagt. Dit bewijs wat een super sterke en lieve vrouw je bent. Ik weet niet wat die agenten dachten, toen ze jou zo intimideerde maar mij lijkt het alsof zij dachten een echte crimineel te pakken hadden en al gauw bleek dat ze verkeerd zaten. En dan is het lastig om de boel daar ter plekke terug te draaien (en te zeggen "sorry, we bedoelde het niet zo rot" ). Ik hoop dat alle betrokken instanties gauw in zien hoe het werkelijke verhaal in elkaar steekt en dat er een Jodokus tussen zit die zegt "mevrouw, sorry voor al het machtsvertoon dat wij onterecht getoond hebben". Ik zou m'n adem niet inhouden . Maar nogmaals, jij bent echt een super sterke vrouw, ik ben trots op je. En blijf ons op de hoogte houden en geef een gil als je hulp nodig hebt.

+1

[Jump]

Heel mooi verwoord Lida!

[Neally]

Fijn dat je al wat rust hebt kunnen vinden.
Ik vind je ervaring top verwoord. Ben gepast trots op je. 

[Nero]

En zo is het

Lieve Lida, weet je wat ik vind? Dat jij je meer dan kranig hebt gedragen en gedraagt. Dit bewijs wat een super sterke en lieve vrouw je bent. Ik weet niet wat die agenten dachten, toen ze jou zo intimideerde maar mij lijkt het alsof zij dachten een echte crimineel te pakken hadden en al gauw bleek dat ze verkeerd zaten. En dan is het lastig om de boel daar ter plekke terug te draaien (en te zeggen "sorry, we bedoelde het niet zo rot" ). Ik hoop dat alle betrokken instanties gauw in zien hoe het werkelijke verhaal in elkaar steekt en dat er een Jodokus tussen zit die zegt "mevrouw, sorry voor al het machtsvertoon dat wij onterecht getoond hebben". Ik zou m'n adem niet inhouden . Maar nogmaals, jij bent echt een super sterke vrouw, ik ben trots op je. En blijf ons op de hoogte houden en geef een gil als je hulp nodig hebt.

+2

[Yvonne K]

Wat ontzettend goed verwoord Lida.
Je bent een prachtmens en ik hoop je nog vaak te zien!!

[Sarah5]

Ach Lida toch... wat een verhaal!
De enige crimineel in deze is wat mij betreft de politie. Ik vraag me echt af, zouden die mannen nou trots geweest zijn op zichzelf?! Thuiskomend en dan in de spiegel kijkend zo van "zoooo hebben we vandaag toch mooi een mevrouw, met parkison, staande gehouden en eens goed tegen tekeer gegaan" *trotsopzichzelf* 

Ik vind het knap van je dat je jezelf wat hebt kunnen herpakken! En dat je het er niet bij laat zitten!
Verder hoop ik dat de gevolgen voor jou mee zullen gaan vallen, je hebt zo al genoeg ellende er van gehad

+1

[Ramses1]

Heel goed Lida! That's the spirit!
Je bent een echte topper!

[Cindy de Wolf]

Toen ik net op barfplaats zat, begreep ik niets van al die lijntjes. Maar op een gegeven moment stond er een oproep of iemand iets van het noorden mee kon nemen naar het westen. Daar heb ik op gereageerd omdat ik bijzonder vaak van Groningen naar DenHaag reed om mijn broer te ondersteunen. Hij had kanker en had net zijn partner verloren. Ik kreeg meerdere reacties op mijn aanbod en zo ben ik erin gerold. De ritjes naar het westen werden leuk, bij iedere stopplaats stonden blije, enthousiaste mensen op mij te wachten. De bezoekjes aan mijn broer werden hierdoor minder belastend.. Na zijn overlijden moest zijn huis leeggehaald, opgeknapt en verkocht worden. Dus de ritten naar DenHaag bleven  noodzakelijk en die ritten er naar toe waren zwaar. Inmiddels wist ik dat ik parkinson had en dat maakte het allemaal niet makkelijker. Maar de barfers voor wie ik nog steeds wat meenam, veraangenaamden het voor me. Ik ging niet naar DenHaag om het huis van mijn broer leeg te halen, nee, ik ging naar DenHaag om barfers blij te maken en dan ging ik ook nog even naar het huis van mijn broer te. Jullie waren eigenlijk onbekenden voor mij, maar het betekende zoveel voor mij. Een kopje thee, een snoepje, een doosje chocola, een snack voor mijn honden of een knuffel, ik genoot ervan. Het maakte alles een stuk makkelijker.en plezieriger voor mij..
Nadat het huis van mijn broer verkocht was, ging ik nog steeds regelmatig naar DenHaag. Mijn enige andere broer woont daar ook, en door het overlijden van onze broer en mijn ziekte, was de band hechter geworden.Tijdens deze ritten nam ik nog steeds vlees en karkassen mee voor de liefhebbers. Ik was inmiddels arbeidsongeschikt en na 30 jaar bij dezelfde werkgever te hebben gewerkt was ik op onplezierige wijze aan de kant gezet.  Het ‘lijntje’ gaf mij een goed gevoel. Ik was niet nutteloos, niet overbodig. Ik was gewenst, mensen waren blij met mij. Het lijntje gaf mij een doel. Het ging mij niet om geldelijk gewin, jullie dankbaarheid en enthousiasme, daar deed ik het voor.
Daarbij komt ook dat ik niet meer de energie heb om zo’n lange rit te maken. De ‘verplichte’ stops onderweg had ik nodig om tot rust te komen.
Toen er afgelopen zondag een paar agenten bij mijn auto kwamen was ik me van geen kwaad bewust, maar binnen de kortste tijd werd ik ‘omsingeld’ door de politie. Ik werd behandeld als een crimineel, Ik kan jullie niet zeggen hoe ik mij voelde. Ik heb ze gevraagd om rustig te zijn en niet zo agressief tegen mij te praten en,dat ik parkinson had en dat  ik zo niet kon denken, maar het hielp niet, ze gingen maar door. Evenstar wilde blijven om mij te steunen, maar zij werd weggestuurd.
IAls ik gezond was geweest had ik het misschien aangekund, maar nu niet. Parkinson is veel meer dan het zichtbare  beetje trillen. Ik hoef geen medelijden, van niemand, er zijn ergere dingen, maar ik had wel begrip verwacht van de politie, en dat ontbrak volledig. Ze stelden dat mijn auto, mijn geld, het vlees en mijn laptop.in beslag genomen zou worden, dat ik een boete zou krijgen van minimaal 10.000,-- .en het kon nog erger worden. Ik heb alle medewerking verleend (had ik nooit moeten doen), maar ze bleven schelden en dreigen. Hoe banger ik werd, hoe harder zij tekeer gingen
Uiteindelijk (na overleg van de politie met de VWA of NVA) mocht ik doorrijden naar huis, maar onder geen voorwaarde mocht ik het resterende vlees/karkas afgeven aan degenen voor wie het was bestemd. En na nog meer dreigementen kon ik gaan.
Ik was kapot. Maar inmiddels gaat het wel weer. Ik laat het er niet bij zitten. Wat heb ik fout gedaan? Was het alleen maar machtsvertoon van de politie, en waren ze boos/beledigd dat ik van de vwa/nva door mocht rijden, terwijl zij dachten (naar aanleiding van een tip?) een dikke vis te hebben gevangen? Maar moesten zij mij daarom kapot maken? Ik kan moeilijk geloven dat mensen zo kunnen zijn.
Maar goed, een gekoelde of vriesauto is niet verplicht, Ik kan aantonen dat ik geen winst maak, er is dus geen sprake van bedrijfsmatige werkzaamheden. Maar dan nog. Op jaarbasis is het aantal kilo’s zo laag dat er hooguit sprake zou kunnen zijn van een betaalde hobby, maar zelfs dat was het niet. Zoals ik al eerder zei, jullie dankbaarheid, enthousiasme en waardering is mij veel meer waard. Niet alles in het leven draait om geld.
Ik moet nu eerst maar afwachten wat er gaat gebeuren en wat de gevolgen zijn, maar dankzij jullie hartverwarmende reacties en een paar goede vrienden ben ik wel in staat om  mij te verdedigen en zelfs in de aanval te gaan.
Daarnaast ga ik door met mijn “rondje Groningen-DenHaag”. Niet op slinkse wijze, niet illegaal. Regels zijn regels en daar wil ik mij aan houden. Ik zal mij er goed in verdiepen, zodat ik alle eisen en voorwaarden inzake transport  voor cat 3 weet, en dat wat mij nu is overkomen mij niet nog een keer kan overkomen. Het is nu toch tijd voor de grote zomerstop, maar ik hoop in september weer de draad te kunnen oppakken, als mijn gezondheid het tenminste toelaat.
Nogmaals iedereen heel hartelijk bedankt voor alle lieve woorden en steun. Mijn excuses voor het lange verhaal, maar het is ook goed voor mij dat ik het even van mij af heb kunnen schrijven.

Ik zal zeker dit verhaal/topic uitprinten voor je verweer. Hieruit  spreekt zo duidelijk hoe het ervaren is en wat de gedachte achter de lijntjes zijn.

En zo is het

Lieve Lida, weet je wat ik vind? Dat jij je meer dan kranig hebt gedragen en gedraagt. Dit bewijs wat een super sterke en lieve vrouw je bent. Ik weet niet wat die agenten dachten, toen ze jou zo intimideerde maar mij lijkt het alsof zij dachten een echte crimineel te pakken hadden en al gauw bleek dat ze verkeerd zaten. En dan is het lastig om de boel daar ter plekke terug te draaien (en te zeggen "sorry, we bedoelde het niet zo rot" ). Ik hoop dat alle betrokken instanties gauw in zien hoe het werkelijke verhaal in elkaar steekt en dat er een Jodokus tussen zit die zegt "mevrouw, sorry voor al het machtsvertoon dat wij onterecht getoond hebben". Ik zou m'n adem niet inhouden . Maar nogmaals, jij bent echt een super sterke vrouw, ik ben trots op je. En blijf ons op de hoogte houden en geef een gil als je hulp nodig hebt.

+1 en ook vanuit hier als je iets nodig hebt brul maar.