ondanks alle ellende

[Lida. S]

Dank jullie voor de steun en bemoedigende woorden, en Lianne ook bedankt voor de bloemen, zo lief van je.
Ik heb zitten nadenken. Ik hoef niet echt bang te zijn voor het uwv. Ik heb niets bijverdiend en kan dat bewijzen. Ik hoef dus ook niet bang te zijn voor de belasting. Van de vwa mocht ik doorrijden, dus daar hoef ik ook niet bang voor te zijn. En dan nog, het is alleen maar geld. Als ik het heb, kan ik het betalen en als ik het niet heb, dan is dat pech. Dus wat blijft er over? Ik ben bang voor mijzelf. Bang omdat ik de controle kwijt ben, bang dat ik de situatie (deze en andere) niet meer beheers. Mijn geheugen keldert achteruit. Ik begin aan mijzelf te twijfelen. Vroeger kon ik de hele wereld aan, en nu, nu raak ik om niets in paniek, bij stress kan ik niet meer denken of normaal functioneren. Hier werd ik afgelopen zondag hard mee geconfronteerd. Ik kan/kon iha goed omgaan met mijn ziekte, maar nu is het even teveel. Ik weet dat het beter met mij zal gaan als de spanning weg is, maar het lukt mij niet om me te ontspannen. Net 2 flessen wijn op (ook niet verstandig met de medicijnen) maar ik had net zo goed twee flessen whisky of twee flessen water kunnen drinken. Ik merk geen verschil.
Ik zal proberen mezelf rustig te houden en te genieten van de positieve dingen die er toch altijd zijn, maar het valt niet mee

[keetje]

Lida, ik weet niet hoor, maar moet je geen hulp gaan zoeken bij iemand die er verstand van heeft? Het lijkt me dat je een aardig trauma opgelopen hebt waar je niet alleen uitkomt. En 2 flessen wijn? Kan best wel eens lekker zijn maar met medicijnen? 

[Borke]

Lida twijfel niet aan jezelf.
Jouw reactie is een normale reactie in een abnormale siuatie.
Ik denk dat een tijdelijke passende medicatie, passend bij jouw eigen medicatie en bij de situatie, je kan helpen om te ontspannen en dan kom je weer tot rust.

Jouw reactie is die van een overlever, zo zijn wij mensen, na een noodsitutie blijf je voor de zekerheid nog lange tijd allert voor gevaar.
Bel maandag je huisarts voor hulp.

Voor nu, kijk of je aan een ontspannen massage kan komen en kijk eens op de link die ik heb geplaatst.
Gun jezelf hersteltijd   

[Simone V]

ik denk dat je een paar goede adviezen hebt gekregen, dus ik weet er niet veel meer aan toe te voegen.
Wel wil ik je veel sterkte wensen met het verwerken van dit drama. Je bent geen crimineel en hebt dit niet verdiend.

[Mieke L.]

Eens met mijn voorgangers en blijf vooral hier schrijven als dat je een beetje oplucht 

[sella]

Je zou in ieder geval zelf ook wel rescue remedie van bach kunnen gebruiken. Al je dat in huis hebt voor de honties, 4 drupjes in een glas water en steeds weer een slokje van nemen.
Helpt ook je acute stress niveuau wat te dempen.

[Sonja]

Het is de onzekerheid die mij zo bang maakt. Wat heb ik verkeerd gedaan? Volgens mij niets, maar volgens de politie was ik een grote crimineel.

Volgens de politie had ik psychische problemen en was ik onder behandeling bij een verslavingskliniek. En daar was echt niets van waar. Ik was geestelijk volkomen gezond en had nog nooit ook maar één voet over de drempel van de betreffende kliniek gezet. Ik wist niet eens waar die stond! Ik weet ook tot op de dag van vandaag niet waaraan ik verslaafd zou zijn geweest.
Maar het hele voorval hakte er wel dusdanig hard in bij mij dat ik er bijna wel psychische problemen door had gekregen  . Als brave burger die zich van geen kwaad bewust is, ga je ervan uit dat je geen problemen zult krijgen met de politie en dat de politie er juist is om jou te beschermen en te helpen wanneer je je bedreigd voelt. Als het dan juist diezelfde politie is die jou bedreigt en het leven zuur maakt, waar kun je dan nog terecht? Ik voelde me machteloos, boos en vogelvrij verklaard. Alsof de bodem onder m'n voeten was weggeslagen. Mijn vertrouwen in de hele maatschappij was tot het nulpunt gekelderd en ik voelde me opgejaagd en niet meer op mijn gemak in mijn eigen huis.
Ik begrijp jouw angst volkomen en ik hoop echt dat je iemand vindt bij wie je hiermee terecht kunt. Of dat nu een professional is of gewoon iemand die een luisterend oor kan bieden.

[Lida. S]

vannacht best redelijk geslapen. Het doet me goed om het hier van mij af te schrijven, maar pas als alles voorbij is kan ik het gaan verwerken. De onzekerheid en twijfels kunnen dan pas worden weggenomen. Eind van de maand heb ik gelukkig een afspraak met de neuroloog. Kijken of ik andere/betere medicijnen kan krijgen.

[Lizzy]

Heel eerlijk gezegd weet ik niet of je nog een paar weken moet wachten tot je naar je neuroloog kunt.... Misschien moet je overdenken om maandag naar je huisarts te gaan. Te vertellen wat er gebeurd is, vertellen hoe je je voelt en samen kijken wat jullie kunnen doen zodat je weer beter in je vel komt te zitten. Want ik ben het helemaal met Angelique eens, dit is een trauma en dit moet je verwerken. Misschien dat medicatie een goed idee is maar misschien dat naar een psycholoog gaan voor een EMDR therapie, dat ontwikkeld is om mensen met posttraumatische stress te helpen. Ofzo.

Sterkte

[Lida. S]

Praten doe ik niet graag. Ik weet dat ik bij een peut mijn mond houd en de zaak bagatelliseer.  Ook met mijn vrienden hier praat ik er amper over. Ik misbruik jullie nu als peut. Het is redelijk anoniem. Ik kan mij zo beter uiten en nu krijg ik steun van heel veel mensen, bij een peut is het 1 persoon een half uur in de week. De afspraak met de neuroloog is de 28ste, dus nog 10 dagen, maar hem zal ik ook niets vertellen, behalve dat ik stress heb en slecht slaap. Waarom hoeft hij niet te weten.

[Neally]

Slim is het om hem dit wel te vertellen. Je hoeft niet alles met iedereen te delen. Soms is het echt beter. Zeker in jouw geval.
Deze arts kan je helpen.
Sluit mij ook aan bij bericht van Lizzy. Heb je niemand die met je kan gaan en je bij kan staan en misschien het woord voor je doen.
Wat ook ideetje kan zijn is dat mooie schrijven van je meenemen. Hoef je niet te praten en weet de arts wel wat er
gebeurt is met de patiënt tegenover hem.
Hoe dan ook, ik vind je een sterk mens. 
En als je weet dat 2 flessen wijn niet goed voor je zijn, dan stop je daar ook weer mee. 

[-Saskia-]

Als praten niet je ding is, maar schrijven wel - waarom print je dit topic niet uit en druk je het in de handen van iemand die goed de tijd neemt het te lezen en je erbij te helpen? Hoef jij niet te praten, maar is er wel meer achtergrond aanwezig dan alleen maar dat je stress hebt en niet slaapt. Makkelijk voor beide partijen en wellicht een hulpmiddel te kunnen analyseren en adequaat te helpen.

Sterkte Lida! 

[Ronald]

Helaas ervaring met niet willen/kunnen praten met een peut. Dat levert niet op wat je nodig hebt. Daarnaast lijkt 10 dagen maar kort, maar het zijn wel 10 dagen.
Als je, zoals Saskia zegt, het topic eens uitprint en neerlegt bij de huisarts (gewoon maandag dus). Dan hoef jij niet te praten en kan hij/zij het op het gemak lezen. Want dat er iets moet gebeuren staat vast. Heel vast.

Voor de rest wil ik je nog een virtuele sturen...

[keetje]

Ik ook. helaas, ervaringen met niet kunnen/praten met een peut en nu, 25 jaar later, heb ik nog iedere dag last van wat me toen overkomen is. Ik wuifde het weg, maar de klap is toch gekomen en waarschijnlijk dubbel zo hard dan wanneer ik er toen hulp voor/bij gehad had.
Meis, echt, ik ken je niet maar zoek hulp. Fijn dat je ons als peut ziet maar toch, een echte peut weet gewoon in welke richting hij je sturen kan/moet. 

[lianneke]

Praten doe ik niet graag. Ik weet dat ik bij een peut mijn mond houd en de zaak bagatelliseer.  Ook met mijn vrienden hier praat ik er amper over. Ik misbruik jullie nu als peut. Het is redelijk anoniem. Ik kan mij zo beter uiten en nu krijg ik steun van heel veel mensen, bij een peut is het 1 persoon een half uur in de week. De afspraak met de neuroloog is de 28ste, dus nog 10 dagen, maar hem zal ik ook niets vertellen, behalve dat ik stress heb en slecht slaap. Waarom hoeft hij niet te weten.

Ieder doet het op zn eigen manier. Als dit jou goed doet, gewoon blijven doen.