Moderators: Lizzy, Charlie Angel, eelke
ja dat weet ik dat ze een speciale narcose oid krijgen ....hier in ridderkerk is het vanaf 105.- en dat is de standaard castratie...dan ligt het nog aan t gewicht van t konijn en de pijnstiller(s) komen er ook nog bij...DJ en Doerak schreef: Volgens mij kan dat te maken hebben met de soort narcose die ze gebruiken en bij konijnen is dat natuurlijk nog wel een dingetje. Nou is 100 euro wel erg veel trouwens!
nou daar heb ik ook echt geen zin in
Nou, ik probeer ook heel erg hand in eigen boezem te steken en het vanuit de da te bekijken. Het lijkt me ook heel lastig, je krijgt mensen over de vloer die je niet kent, met een dier waar je als dierenarts om geeft (ga ik even vanuit) en je voelt je natuurlijk ook verantwoordelijk voor hetgeen jij als da doet. En ze hebben nu eenmaal dingen op een bepaalde manier geleerd en gaan er vanuit dat ze het zo goed doen. En wat Lizzy zegt is natuurlijk ook zo, vaak is het ook goed en ja, dat is ook fantastisch, dat een beest geholpen kan zijn door die reguliere aanpak!Kaio schreef: Hmm toen we kaio net hadden, schrok ik wel van de DA's. Ik had totaal nul ervaring. Maar goed ik had een pup die van achter en voren leeg spoot. Hoop AB en nog wat troep. Dan entingen en wormenkuur en weer kon ik terug, totale slappe vaardoek pup, spoot weer aan alle kanten leeg. Kon het ook komen door entingen en wormenkuur? Welnee, een grote hond heeft gewoon een zwakkere maag, is normaal.
???
Toen ben ik vers gaan geven, een volgende keer dat ik er was ( nee hij spoot niet meer leeg, sinds vers nooit gehad) , maakte de assistente en heleboel heibel erover. Zo vaarwel hoor!
We zijn toen bij Eersel terechtgekomen. Regulier, maar hebben respect voor je mening, ook voor versvoeren. Je kon erover praten daar. Daaarnaast af en toe naar holistisch da.
Hebben overigens ook een homeopaath in belgie gehad, maar ja die deed overal zo geheimzinnig over, wilde niet uitleggen wat ie deed...
Voor identificatie van fozzy toen in belgie bij een da geweest, die wilde er gelijk entingen injassen, te weinig gehad, ff inhalen.....
Nu we verhuisd zijn gaan we naar Sittard, maar ik moet nog ff wennen hoor. Ik weet het nog niet wat ik ervan moet vinden. Maar ja er zullen vast een hoop mensen komen die hun dier aanbieden en nergens iets vanaf weten en misschien gaan ze er standaard vanuit. Ook logisch toch ?
Aan de andere kant geen rare blikken wat titeren en versvoer betreft. En de DA heeft toch persoonlijk gebeld om het bloedonderzoek en overleg, dus eigenlijk moet ik gewoon aan nieuwe mensen wennen denk ik .
Ik denk wel dat het sterk kan verschillen, maar ook dat het verschil uitmaakt hoe je zelf communiceert, ( ik denk dat veel mensen nl niet doorvragen en het maar goed vinden , dus waarom zouden ze alles haarfijn uitleggen, standaard? )
Ja ik herken dat heel erg. Moet nu ook op zoek naar een andere dierenarts, want hier ga ik echt niet meer naartoe.Boeffie Blafmans schreef: Ik krijg steeds meer weerzin om een reguliere da praktijk binnen te gaan. Hebben jullie daar ook last van? De haast, de vanzelfsprekendheid waarmee er naar van alles aan medicijnen wordt gegrepen, liefst zonder overleg, hooguit een mededeling en schemaatje erbij, de negatieve houding als je wilt meedenken, iets anders wilt, het gebrek aan kennis van natuurlijke middelen en natuurlijke genezing en ook het onbegrip daarvoor, de torenhoge rekeningen, waarbij ik me afvraag had dat niet eenvoudiger gekund, etc. etc. etc. Ik ben nu als nieuwkomer hier al in 5 verschillende praktijken geweest, vriendelijke mensen hoor, daar niet van, maar overal hetzelfde liedje. Ik vraag me af of ze tijdens de opleiding soms leren dat een dier dat over de drempel komt vanaf dat moment hún verantwoordelijkheid is, of zo, waarmee ze kunnen aanvangen wat ze zelf goeddunken, want er is maar 1 weg naar Rome, en dat is die van de da.
exact dezelfde ervaring,maar dan met de kat,super praktijkKaela schreef: Nope, geen last van. Ik heb een dierenarts die meedenkt, die luistert, die ons met alle rare en gekke dingen in ons waarde laat en alles mag precies zoals wij willen.
Ik heb vorige week nog een uur in mijn eentje in de rontgenkamer mogen oefenen. Hij kwam af en toe even binnen wandelen, voor een praatje en om de machine wat geluid te laten maken, om ons vervolgens weer tijd te geven om te herstellen en te oefenen. Als ik aangeef dat ik graag een controlefoto wil omdat ik me zorgen maak, dan doen we dat. Maar als hij mijn zorgen weg kan nemen door Oscar goed te bekijken en naar mijn verhaal te luisteren, doet hij dat ook. Alternatieve middelen zijn helemaal niet zijn ding, maar we hebben toch fijn en uitgebreid overlegd voor de inzet van bijvoorbeeld duivelsklauw om de hoeveelheid cortaphen flink te kunnen verminderen.
Ook de manier van toedienen gaat in goed overleg. Hij weet dat ik zelf ook veel kan, dus hij laat mij doen wat ik kan. En als we tot de conclusie komen dat ik iets ook niet voor elkaar kan krijgen, dan gaan we op zoek naar een alternatief.
En dan antwoord hij ook nog eens snel op mails, wat voor vragen ik ook stel. En als er geen leuke foto van Oscar bij zit, is ie teleurgesteld.
Het enige is wel dat er een prijskaartje aan hangt, maar als ik alles bij elkaar op tel, dan zal me dat een zorg wezen. Ik doe gewoon mijn ogen dicht als ik betaal en realiseer me dan heel goed dat we nooit meer zo'n dierenarts gaan vinden voor onze mafketel.
Oh en dan vergeet ik nog de assistentes die mij een dag voor een oefenafspraak bellen omdat ze de kliniek gaan versieren. Of Oscar daar niet extra bang van wordt. En die al de deur van de zijingang open doen, voordat je zelf bedacht hebt dat dat handiger is vanwege een grote hond in de wachtkamer. En die als ik opbel en mijn voornaam noem, al vragen hoe het met Oscar gaat.
En de andere dierenartsen in de kliniek weten 1 ding en dat is: bij Oscar blijf je uit de buurt, die gaat naar Paul. Ook zij houden daar rekening mee, blijven op ruime afstand wachten als we er langs moeten en zo.
Nu weet ik wel dat wij een beetje een geval apart zijn, maar bij de vorige kliniek ben ik toen een periode in hele korte tijd, heel erg vaak met al onze dieren geweest en toen moest ik nóg mijn naam noemen tegen het vaste balie-meisje. An sich niet erg, maar ook niet bepaald persoonlijk ofzo. Als je 1 keer per jaar komt snap ik dat, maar als ik er voor de zesde keer in twee weken sta, vind ik dat toch wat minder.
