Bij een volgend bezoekje aan je paps staan onze oren ter beschikking!Anne in Duitsland schreef: Zo, ik ga dit topic maar gebruiken voor mijn dagelijkse frust-uitingen, voordat ik onaardig word.
Sinds eind april bieden we onderdak aan de zoon van familie van vrienden van ons uit Spanje. De goeie jongen (34) is op zoek naar werk, maar in Spanje is de werkloosheid zo hoog dat een baan vinden daar onbegonnen, eh, werk is. Herr Antje kon echter in Duitsland wel iets voor hem regelen, en zodoende is hij hiernaartoe gekomen. Zelf zou ik de hele zomer (midden april-eind juli) in Zweden zitten met de dierentuin, dus mijn kluizenaarsziel zou geen last hebben van de aanwezigheid van een tijdelijke huisgenoot.
Helaas ging de gezondheid van mijn vader eind april dermate achteruit dat ik terug moest naar NL, om te helpen bij het mantelzorgen. Sindsdien pendel ik heen en weer tussen NL en Duitsland: steeds 2 weken NL, dan een weekje Duitsland, dan weer 2 weken NL, dan weer een weekje D, etc.
Is allemaal niet zo erg, maar de weken dat ik in Duitsland ben, wonen we hier dus met ons drieën. En aangezien ik altijd thuis ben en onze Spanjaard nog niet buitenshuis werkt (moet eerst een talencursus volgen om ten minste een beetje te kunnen communiceren), kom ik hem dus regelmatig tegen. Wat ook niet erg is, op zich, alleen gaan je na een tijdje wat dingen irriteren opvallen.
Ten eerste: hij zucht, kreunt en steunt de hele tijd alsof hij al het leed op aarde met zich meetorst. Of hij dat ook doet als hij alleen is, weet ik niet, maar wanneer ik in de buurt ben, is het leven blijkbaar heel zwaar.Ik denk dat het een manier van communiceren is voor hem, alsof hij niets kan bedenken om tegen mij te zeggen maar niets zeggen onbeleefd vindt, omdat het dan lijkt of hij mij negeert. En dus zucht, kreunt en steunt hij een eind weg, als om mijn bestaan te erkennen.
Ten tweede: het is nogal een zachtgekookt ei. Gisteren kwam hij laat terug uit de stad (Champions League-finale in de kroeg gekeken), komt ie binnen met grootse gebaren: "O o o, ik moet dringend iets doen aan het licht op mijn fiets, ik zag helemaal NIETS, het was echt pikkedonker, tjongejonge wat was het donker, ik kon geen hand voor ogen zien, echt zóóó donker!" Dus ik: ben je dan met de fiets uit Leipzig gekomen? Nee, hij had zijn fiets op het stationnetje hier laten staan en was met de trein op en neer geweest. Ik: maar de weg van het station hiernaartoe is toch verlicht? Hij: ja, maar dat laatste onverharde stuk niet.
Moet je weten dat dat laatste onverharde stuk ongeveer 50 meter bedraagt...
Hij is ook de enige man die ik ken die zijn venster gesloten laat (ondanks de tropische temperaturen) omdat er een grote vlieg tegen het glas vliegt. Aan de andere kant van het vliegengaas. Dus aan de buitenkant.
Einde zeurmoment. Herr Antje is momenteel in Zweden, dus daar kan ik niet tegen klagen, en de buren heb ik al helemaal volgeluld.
Eerder kan ook, maar dan moet je bellen en daar ben je niet van. 8)
ik had het niet eens door, was al een paar meter verder en keer achterom waarom Joep bleef snuffelen. Gijs had het helemaal niet door. Foto gemaakt, dierenambulance gebeld, gemeente gebeld, en toen moest ik uiteindelijk digitaal melding doen. Op zich net zo handig want nu heb ik de coordinatoren via google maps door kunnen sturen. 
Daarna boodschappen gehaald, huisje schoon en straks met Flow nog een keer naar zee. Huisje blijft helaas nooit lang schoon met al dat zand. 
