Wederom een kipjes topic

[hannabelgje]

[emoji33]

[Hope]

Mijn gecastreerde konijnen (zowel ram als voedster zijn gecastreerd), zijn kei lief. Je mag ze altijd aaien, 1 kan er zelfs kunstjes. Kent hij nog uit de tijd dat ik nog tijd had om met hem te clickeren 
Ze zijn super lief tegen elkaar, nooit ruzie.

Maar och jee mijn vorige koppel. De koppeling was echt drama, ik dach dat ik twee piranha's had gekocht ipv konijnen. Als ze begonnen te knokken trok ik eerst werkhandschoenen aan en duwde ze met een bezem uit elkaar. Ze beten niet alleen elkaar, ze beten gewoon alles wat bewoog.
Ik vind een gecastreerd koppel ideaal. Geen gedoe met hormonen, rijdende dames en chagrijnige buien. Gewoon 365 dagen per jaar rust in de tent. Heerlijk! 

[me and my boys]

mijn kipjes waren schatjes!
Ze kwamen er al aan als ik de keukendeur open deed(oke...honger!!!!!!!!!!) maar kon ze altijd oppakken ed.. nooit hebben ze iets gedaan, de hanen overigens ook niet alhoewel die laatste...de hanen dus stonden elkaar wel naar t leven vandaar herplaatst......maar... er liep een xtje een muisje in de ren en ze veranderden allemaal in mega barfers!!
Wat een rot gezicht was dat zeg.. arm muisje....
ik heb een paar etters van 'dames' gehad onder de konijnen, vreselijk wijven waren dat... die hebben we met een bezem in een hoek gedreven en met dikke tuinhandschoenen gevangen om ze regelrecht weer terug te brengen...
Ondanks de pech de laatste tijd met ziekte en plots doodblijvende nijntjes heb ik nu toch wel een droom koppel hoor...
Wat een stel bij elkaar zeg...

[WillyP]

Wij hebben kippen en konijnen, maar ik trek meer naar de konijnen. De vogels en dus de kippen is meer Peter zijn ding.

Ben nu bezig om onze nieuwe Vlaamse reus te koppelen met het Pooltje wat we al hadden. Maar dat is een lastig verhaal. Ze is er alweer meer dan twee weken, maar het klikt van geen kant. Dit is de eerste keer dat het niet lukt. Ze hebben ruimte genoeg, maar ze blijven elkaar opzoeken en het is direct knokken. Ze zijn dus vanaf dag één gescheiden en heb ze geleidelijk aan laten wennen door ze eerst te ruilen van plaats zodat ze konden snuffelen en verkennen, toen voorzichtig bij elkaar, maar het wordt eigenlijk alleen maar gekker. Dus ze zijn nu met hekje ertussen gescheiden. Dan zoekt het witte pooltje de grote grijze op en gaat er tegenaan liggen, maar als er geen hekje tussen zit is het direct knokken. Dan laat de grijze het niet toe en er is er niet eentje die dan de benen neemt en wegloopt, ze blijven naar elkaar toe gaan. Dus dat is steeds van korte duur geweest, met een bezem moest ik ze scheiden.

Nu ben ik aan het bedenken wat ik wil. Misschien ga is straks een terug naar de fokker om te vragen of ik nog mag ruilen, maar dan wordt het wel een mannetje en die zal gecastreerd moeten worden.

Ik mis onze Witte Vlaamse Reus wel veel hoor. Ze is maar een jaar geworden en ze waren zo lief stel samen. Het is nu dus zoeken naar de juiste partner. Want ze voelt zich wel heel alleen.