Ik zie het verband niet helemaal tussen wat jij hier schrijft en onze koffietafel-jeetje-wat-erg/vreemd/bijzonder/leuk/naar/enz-dat-dit-gebeurd-is babbelarij.Boeffie Blafmans schreef: Iets bestaat niet bij de gratie van het gesproken of geschreven woord. Er niet over praten of op reageren is niet hetzelfde als je kop in het zand steken. Los daarvan, voor mezelf, als ik het gevoel heb dat mijn reactie mij verwijdert van de personen die dit aangaat, de directe betrokkenen dus, dan haal ik daar niks positiefs uit en die betrokken persoon ook niet. Erover praten draagt absoluut bij tot bewustwording (Hope), maar afwijzing denk ik niet.
Het is toevallig een onderwerp waar ik vaak mee bezig ben. Wat het nut is van oordelen, veroordelen, genoegdoening, ons rechtssysteem, etc. Er was een aflevering van in de ziel van de rechter (ofzo), erg interessant. In relatie tot dit onderwerp moet ik denken aan een aflevering van Oprah, waarin een vrouw vertelde dat haar man vermoord was. De dader gevonden en veroordeeld, in de gevangenis levenslang. Dit laatste was voor haar niet nodig geweest. Zij is de dader gaan opzoeken en uit hun contacten is uiteindelijk een vriendschap ontstaan. Prachtig verhaal waarin ik mij erg goed kon vinden. Al kan ik natuurlijk niet zeggen dat ik hetzelfde zou kunnen of willen en ik weet ook niet meer de omstandigheden waarin de dingen gebeurde. Maar toch, heel mooi vond ik het. En volgens mij geeft die uitkomst ook de meeste vrede over wat er gebeurd is.
Een heel interessant gegeven vind ik bv ook dat je er niet altijd zelf voor kunt kiezen om wel of geen aangifte te doen van iets dat gebeurt, ervoor te kiezen dat ergens geen rechtszaak van gemaakt wordt. Het is nl ook de omgeving, en niet enkel direct betrokkenen, die behoefte hebben aan genoegdoening. Dat blijkt ook uit dit soort topics. Maar als genoegdoening, of oordelen leidt tot afwijzing en verwijdering van mensen, is dat dan een positieve uitkomst?
Ik kan je in bovenstaande best voor een heel groot deel volgen, maar ik begrijp niet waarom mensen niet gewoon met regelmaat een reactie op gebeurtenissen mogen geven. De ene doet dat wat meer veroordelend dan de ander, ligt misschien ook aan waar het over gaat. Op de kranen in Alphen is de gemiddelde reactie iets in de trant van jeetje wat erg dat het zo fout is gegaan, wat een geluk dat er geen doden en gewonden zijn. Nou, prima toch. Dat mag toch best gezegd worden.
) zonder al teveel zorgen over wat dat voor gevolgen heeft, voor onszelf, de ander, de maatschappij, ja, ik zie het verband wel tussen al die dingen (Kaela). En ik ben nieuwsgierig naar hoe dat komt en ik stel mezelf de vraag of dat ook anders kan en wat daar dan het resultaat van zou zijn. En nee, dat is geen makkelijk vraagstuk (Marga) 
Ik ben nu even heel benieuwd, ben jij een van de weinigen in jouw omgeving die daar zo mee om gaat?
