Anne in Duitsland schreef:
Er zijn er ook die verder willen reizen naar Zweden om daar hun geluk te beproeven.
Jaaa! Gelukszoeker! Golddigger!
Maar even ontopic.
Maar omdat er mensen in NL zijn die op bijstandsniveau leven, is toch geen reden om duizenden mensen die huis en haard zijn ontvlucht maar te laten verrekken?
Maar even ontopic.
Maar omdat er mensen in NL zijn die op bijstandsniveau leven, is toch geen reden om duizenden mensen die huis en haard zijn ontvlucht maar te laten verrekken?
[/quote]Het idee daarachter is dat Nederland niet eens voor de bewoners kan zorgen die er al zijn, laat staan voor de stroom die erbij komt.
(Wederom zeg ik niet dat het mijn mening is, maar dat is wat er achter zit)
[quote="Angelique"]
Maar die staan dan weer niet hier in de jumbo te roeptoeteren dan in duitsland alles beter is
[/quote]
Dat zou ik nooit doen. Ik ga gewoon heel vaak die Jumbo niet binnen, maar rechtstreeks naar Duitsland (daar staan alleen maar NL kentekens haha) of België.
De discussie over wel of geen geld, tja. Ik kan het niet helpen dat ik altijd denk dat er in NL geld genoeg is, maar dat het gewoon veeeeeeeeeeeeel te krom word verdeeld.
Maar even ontopic.
Maar omdat er mensen in NL zijn die op bijstandsniveau leven, is toch geen reden om duizenden mensen die huis en haard zijn ontvlucht maar te laten verrekken?
Ik ben over 3 maanden uit de ww, heb in totaal maar 8 maanden gehad. Omdat ik bij mijn ouders woon krijg ik geen bijstand.
Ik heb vaste lasten van €450 per maand die ik niet kan verminderen.
Mijn ouders komen net rond van hun geld. Waar haal ik €450 per maand vandaan?
Ik mocht volgens de mensen bij de bijeenkomst maar bedelen bij mijn ouders.
En dan krijgen die gasten maar gewoon alles op hun bord gegooid? Ok het is zielig dat ze gevlugd zijn.
Ik solliciteer me de , Deze week al 10 sollicitaties verstuurd.
Ik heb een opleiding genoten maar solliciteer nu ook op schoonmaak, productie, ect..
Ik ben naar tal bijeenkomsten geweest om werk te zoeken, genoeg benzine opgereden (kosten die ik niet terug krijg) en gratis dagen gewerkt om te kijken of ik wat was voor werkgevers.
Nu lees ik gisteren dat ze deze vluchtelingen METEEN aan werk willen hebben. Kan ik wel meteen stoppen met solliciteren.
Waar is een goede doel waar ik gebruik van kan maken?
Kunnen jullie me maandelijks vlees toesturen voor mijn hond?
Ik heb namelijk NERGENS recht op omdat ik bij mijn ouders woon.
Maar ik kan wel zometeen mijn auto, zorgverzekering, hond en knaagdieren, tandarts, medicijnen, kostgeld en meer niet meer betalen.
Wanneer kunnen we weer stemmen op wilders?
Laatst gewijzigd door Tamara op za 12 sep 2015, 16:09, 1 keer totaal gewijzigd.
Maar even ontopic.
Maar omdat er mensen in NL zijn die op bijstandsniveau leven, is toch geen reden om duizenden mensen die huis en haard zijn ontvlucht maar te laten verrekken?
Ik geloof niet dat "men" vindt dat we die mensen maar moeten laten verrekken. Dat is zo zwart-wit gesteld: als je ze niet hierheen wilt hebben, wil je dus dat ze verrekken. Alsof er geen andere oplossingen zijn. De politieke wil ontbreekt blijkbaar alleen om daar serieus naar te zoeken.
Martine-Tom schreef:
Het idee daarachter is dat Nederland niet eens voor de bewoners kan zorgen die er al zijn, laat staan voor de stroom die erbij komt.
(Wederom zeg ik niet dat het mijn mening is, maar dat is wat er achter zit)
Niet persoonlijk aan jou gericht, ik begrijp dat dit jouw mening niet is.
Maar dat idee is een vals idee. Het zou mooi zijn als we leren het geld dat aan luxe wordt uitgegeven anders te besteden. Op een manier die rust en vrede en veiligheid brengt onder ons allemaal. In een tijd waarin vluchtelingen, of mensen als Tamara hieronder, financieel in het nauw gedreven zijn, is het, vind ik, onbegrijpelijk dat er geld is voor zaken als het koningslied. Ik volg verder nauwelijks wat er in NL gebeurt, maar ben zeker dat er talloze andere zaken zijn waar grote geldsommen heengaan, die niet belangrijker zijn dan eten en drinken, een dak boven het hoofd en het bouwen aan een toekomstperspectief voor mensen die dat dreigen te verliezen, of al verloren hebben.
Boeffie Blafmans schreef:
Niet persoonlijk aan jou gericht, ik begrijp dat dit jouw mening niet is.
Maar dat idee is een vals idee. Het zou mooi zijn als we leren het geld dat aan luxe wordt uitgegeven anders te besteden. Op een manier die rust en vrede en veiligheid brengt onder ons allemaal. In een tijd waarin vluchtelingen, of mensen als Tamara hieronder, financieel in het nauw gedreven zijn, is het, vind ik, onbegrijpelijk dat er geld is voor zaken als het koningslied. Ik volg verder nauwelijks wat er in NL gebeurt, maar ben zeker dat er talloze andere zaken zijn waar grote geldsommen heengaan, die niet belangrijker zijn dan eten en drinken, een dak boven het hoofd en het bouwen aan een toekomstperspectief voor mensen die dat dreigen te verliezen, of al verloren hebben.
Precies wat ik bedoel met geld genoeg, maar verkeerd verdeeld. Dat lied als voorbeeld: ik snap het doel/belang, maar ik snap het uitgeven aan geld hieraan niet. Idem voor kunst op rotondes bijv. Zet er bijv wat meerjarige viooltjes ook leuk en jaren plezier voor paar cent.
Het klopt dat ze zoveel mogelijk (Syrische) vluchtelingen aan een baan willen hebben. Er zitten namelijk veel hoogopgeleiden tussen. En in bepaalde sectoren zijn er nog steeds vacatures die niet kunnen worden opgevuld ondanks het grote aantal werklozen.
Lil schreef:
Precies wat ik bedoel met geld genoeg, maar verkeerd verdeeld. Dat lied als voorbeeld: ik snap het doel/belang, maar ik snap het uitgeven aan geld hieraan niet. Idem voor kunst op rotondes bijv. Zet er bijv wat meerjarige viooltjes ook leuk en jaren plezier voor paar cent.
Ja, ik had jouw reactie gelezen en begreep dat je op dit soort dingen doelde. We zien de samenleving niet als een familie. Binnen een familie worden er ook geen cd´s gekocht, of uitjes naar een popconcert gemaakt als er terzelfder tijd geld te kort is om eten te kopen. Kleinschalig liggen de prioriteiten bij de meeste mensen heel logisch. Eerst de basis, dan de rest als daar ruimte voor is. Maar grootschalig wordt er niet meer logisch nagedacht. Is er geen overzicht. En geen gevoel van verbinding met elkaar.
Boeffie Blafmans schreef:
Ja, ik had jouw reactie gelezen en begreep dat je op dit soort dingen doelde. We zien de samenleving niet als een familie. Binnen een familie worden er ook geen cd´s gekocht, of uitjes naar een popconcert gemaakt als er terzelfder tijd geld te kort is om eten te kopen. Kleinschalig liggen de prioriteiten bij de meeste mensen heel logisch. Eerst de basis, dan de rest als daar ruimte voor is. Maar grootschalig wordt er niet meer logisch nagedacht. Is er geen overzicht. En geen gevoel van verbinding met elkaar.
Nou... Het kwam en komt helaas veel voor dat gezinnen honger moe(s)ten lijden omdat papa (of vandaag de dag ook mama) het geld naar de kroeg brengt of vergokt, om maar wat te noemen. Ik vrees dat er heel wat dysfunctionele gezinnen zijn waar geld wel degelijk aan de verkeerde dingen wordt besteed.
Anne in Duitsland schreef:
Nou... Het kwam en komt helaas veel voor dat gezinnen honger moe(s)ten lijden omdat papa (of vandaag de dag ook mama) het geld naar de kroeg brengt of vergokt, om maar wat te noemen. Ik vrees dat er heel wat dysfunctionele gezinnen zijn waar geld wel degelijk aan de verkeerde dingen wordt besteed.
Maar ik snap wat je bedoelt hoor. ;)
Ja dat komt helaas vaker voor. Gelukkig is hier goede begeleiding bij mogelijk.
Weet je, ik zie het zo
Het draait allemaal om BALANS; in onszelf, in de gemeenschap, de maatschappij, de natuur, de wereld etc. Waar dingen uit balans raken ontstaan ziektes (letterlijk of figuurlijk). Deze vluchtelingenstroom is natuurlijk een duidelijk voorbeeld van onbalans in een bepaalde regio. Criminaliteit is ook een voorbeeld van onbalans, in de maatschappij en "die mensen" zelf (wat elkaar wederzijds beinvloed ook natuurlijk). De overheid zou echter juist voor die balans dienen te zorgen. Dat is hun taak. Dat doen ze in mijn ogen niet bepaald best, waardoor er allerlei problemen of "ziektes" ontstaan. Om zelf in balans te komen of blijven in een wereld die heel erg uit balans is, is vrij lastig. Vandaar dat het zo'n puinhoop op de wereld is. Gewoon even een gedachte die ik wilde delen
Lil schreef:
Ja dat komt helaas vaker voor. Gelukkig is hier goede begeleiding bij mogelijk.
Wie begeleid onze overheid ? ? ?
Hahaha, erg goede vraag!
Ik denk dat de mogelijkheid om de misstanden in de wereld via overheden op te lossen gepasseerd is. Op dit platform staat dit uitgelegd aan de hand van de situatie in de VS: http://commongroundmovement.com/ en ik deel die visie volledig, ook al is de situatie in Europa wat minder extreem. De controle terug in eigen handen nemen is de enige manier om de macht weg te krijgen bij de mensen die beslissen over oorlog (en over heel veel andere dingen die disbalans (om met Irta's termen te spreken) veroorzaken). En ons in dat proces naar elkaar toe, te richten op de dingen die we gelijk hebben, ipv alles waarin we verschillen. Een totale omslag van waar de westerse wereld om draait: individualisme, ego, concurrentie; dit werkt niet als je streeft naar vrede, gelijkheid en een gezonde wereld.
Platforms op internet, plekken waar mensen ideeën kunnen uitwisselen over hoe je die omslag kunt maken, zouden erg interessant zijn in Europa, in de verschillende talen van de verschillende landen.
Het is een hele lap tekst. Geschreven door Lily Amanda Maarsingh die tijdelijks op Lesbos woont. Haar ziekte en de gevolgen.
En haar ervaring met vluchtelingen, Grieken en de media.
Ik ben een lafaard. Ik ben de vluchtelingen maar vooral de situatie rondom vluchtelingen ontvlucht. Ik ben op een geheime missie. Bijna niemand weet waar ik zit, maar ik ben het front ontvlucht. Het werd me simpelweg te veel. Ik geef het toe. Ik ben ook maar een mens. Ik kwam om uit te rusten want ik verslechter altijd nogal in de wintermaanden in Nederland. In Lesbos knap ik altijd op, vanwege alle rust en stilte. Ik heb een ziekte onder de leden met de bijzondere naam ‘neurologische lyme stadium drie’. De laatste dagen moest ik voortdurend liggen en ik kreeg steeds meer uitslag en vreemde symptomen. Zo stond ik iedere ochtend met een volledig dichtgeplakt en rood oog op, mijn keel voelde steeds pijnlijker aan. Zoals mijn buurvrouw zei: ‘Je wilt het niet meer zien en het grijpt je naar de keel’. Ja, zo kun je het ook samenvatten. Mijn benen konden steeds minder tot ik gisteren weer volledig in de rolstoel ben beland. Dat is geen probleem van de spieren al doen de spieren op die momenten niets meer, maar een neurologisch probleem. Als er teveel indrukken of prikkels zijn stopt mijn hoofd mijn spieren in benen en armen aan te sturen.
De laatste dag van mijn verblijf in het appartement, wat zo langzamerhand midden in het rampgebied gelegen is, kreeg ik een Syrische familie op bezoek van 20 mensen, met zeker 10 kinderen, waarvan heel jonge. Ik heb zoals eerder gemeld veel bij de boten gestaan die aankwamen om te helpen en overal dingetjes gedaan die ik maar kon bedenken en vooral iedereen die ik tegenkwam vriendelijk gedag gezegd waarop iedereen altijd ontwapenend blij reageerde. Ik heb veel vluchtelingen gezien en gesproken en velen hebben een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Ik kan ze moeilijk loslaten, ik wil weten waar ze zijn en hoe het ze gaat, maar ik ben vergeten gegevens uit te wisselen. De laatste weken liggen de vluchtelingen tot op mijn stoep en tot in mijn straat. Als ik help, dan weet ik niet waar ik moet stoppen en lig ik zelf met een overdosis pijnstillers en soms een lyme aanval in bed. Als ik niet help heb ik een overdosis slaapmiddelen nodig, omdat ik het beeld niet kan loslaten van al die mensen en vooral kinderen slapend op straat met honger en soms pijn. Deze Syrische familie kondigde zich aan, doordat de vader naar mij keek en met zijn handen vroeg of hij dichterbij mocht komen. ‘Ja natuurlijk’ gebaarde ik. Hij kwam er schoorvoetend aanzetten al ‘sorry sorry sorry’ zeggend. ‘Hamam?’ (Mogen we de badkamer gebruiken?) ‘Yes’ en hoe naar het ook is, ik deed dat met het gebaar van ‘stttt, stil’. Want mijn huurbaas wil niet dat ik 1000 of 2000 mensen op een dag in mijn appartement toelaat en terecht. Die kerel moet ook zijn werk doen. Dus ik zei: ‘only your family’. Dat leek hij te snappen, maar de familie bestond uit 20 mensen.
Nadat iedereen gedoucht en gebadderd had, deelden we ons laatste eten uit (mijn buurvrouw en ik) en kwam de huisbaas er gezellig bij staan kletsen. De kinderen waren alweer aan het lachen en aan het spelen en met grote ogen op steeltjes mijn kunstwerken en vooral hoeveelheid verf, stiften en potloden aan het bewonderen en gebruiken. Er was een tweeling die ik nooit zal vergeten van nog niet eens een jaar oud. Ze bleven maar jengelen en huilen hoe er ook met hun geschud en gewiegd werd. Op den duur nam de oermoeder in mij het over, gebaarde de ouders dat ze de kinderen aan mij moesten geven, waarop ik ze meenam naar binnen en in bed legde. Ik wiegde ze heen en weer met mijn handen heel zachtjes bij hun buik, keek in hun prachtig blauwe (!) ogen en zei gewoon in mijn eigen taal:’Alles is goed nu, ga maar lekker slapen, het is hier goed en veilig en we houden de wacht’. Ze sliepen allebei binnen een minuut in volledige overgave. Ik was binnen dezelfde minuut zo verliefd als je verliefd kunt worden op baby’s met ogen die enkel onschuld en liefde uitstralen. De vader maakte grapjes dat ik een heks was (ik heb maar niks gezegd wink-emoticon ), en de moeder vroeg of ik er eentje wilde houden. Ik riep zo enthousiast ‘yes’ dat de hele familie moest lachen. Daarna ging iedereen mobiele telefoons opladen en via de wifi bellen met familie. Ik kreeg vanuit alle werelddelen familie aan de lijn om mij omstandig in het Engels te bedanken. Wat fijn dat ze een mobiele telefoon hebben om te kunnen laten weten en horen wie er nog leeft! Deze familie bleef maar bedanken en wilde steeds opnieuw Syrisch geld geven. ‘No no’ zei ik dan. Er wachten jullie nog genoeg problemen en aasgieren!
Het waren zulke lieve, lieve mensen. Zo lief zie je ze niet vaak. De vrouwen met elkaar in de badkamer en hangend op het bed. De mannen buiten bij elkaar. De kinderen klappend en springend door de tuin. Heel even rust en ruimte, te midden van alle tumult en alles wat hun nog te wachten staat. Vers water, een wc, wc papier, een bed, zelfs al is het maar één. Een luxe die ze al wekenlang niet meer gekend hebben. Zo zijn er vele ontmoetingen en families geweest. 20 van de misschien wel 2000 van die dag die niet hoefden te lopen naar het vluchtelingenkamp, wat heel mooi klinkt, maar zo overvol zit, met zo weinig voorzieningen dat je de wanhoop uit de lucht zou kunnen vangen. Een druppel op een gloeiende plaat. Je geeft wat je kunt, en hebt alleen maar het gevoel: het is niet genoeg! Dat lijkt mij het aller moeilijkste voor de mensen die hier wonen en proberen te doen en te helpen waar ze kunnen. Alles wat je doet is te weinig! Al komt het uit nog zo’n goed hart. En overal, zoals bij elke bevolkingsgroep ter aarde zijn mensen die het verknallen. Er zijn taxi chauffeurs die 50 of 100 euro de man vragen en illegaal vluchtelingen vervoeren midden in de nacht en er steenrijk van worden. Maar degenen die nu vastzitten zijn de goeierds, die geen hoogzwangere vrouwen of zieke kinderen wilden laten lopen (70 km) terwijl hun auto leegwas. Er zitten er twee vast. Ze hebben ze gratis meegenomen en werden gepakt door de politie. De mensen die ik hier afgelopen jaren bevriende, zijn stuk voor stuk mensen wiens hart breekt over de situatie. Het doet mij deugd dat ik een goeie smaak heb. Nu de crisis het hoogst is, zie je wie proberen te helpen en wie bezwijken aan de verleiding om illegaal geld te verdienen.
Ik ben nu ontvlucht. Mijn gezondheid ging achteruit. Niets doen is geen optie, als ze bij je op de stoep liggen. Wel veel doen is geen optie, ik mag niet autorijden, ik kan maar weinig doen en moet dan twee dagen uitrusten. Ik kom pas weer terug als er plek is op mijn vroegere plek: het Sapphohuis. Daar zit je niet midden in de ellende en kun je je terugtrekken als je rust nodig hebt, en kun je helpen als je genoeg energie hebt om werkelijk hulp te bieden. Ik heb een keuze. De meeste Grieken en andere mensen die daar wonen niet. Ze worden elke dag overspoeld door mensen, overspoeld! Ze hebben zelfs als iedereen zou helpen te weinig handen en voeten en auto’s en wat dan ook om te helpen. Het is teveel en er is maar één stichting daar die werkelijk actief is, de rest van alle vluchtelingen hulporganisaties hebben wij nog niet gezien daar waar de nood het allerhoogste is. De kranten berichten de raarste berichten. Soms denk ik dat de vroegere trots van een journalist volkomen verdwenen is onder het geweld van pure sensatie journalistiek. Niets klopt wat ik lees. Niet dat ik ooit in ‘het’ nieuws heb geloofd, zelfs als kind al niet. Niet dat ik ooit heb geloofd in de illusie van ‘objectief nieuws’, maar voor zover ik in ieder geval hoopte dat ze enigszins grondig te werk gaan, is daar nu weinig van over. Sorry, journalisten! En ook hier zijn er een aantal journalisten geweest die grondig onderzocht hebben, in plaats van één middagje langs te komen om de meeste heftige beelden te schieten.
Wat me misschien nog wel het meeste aangreep de afgelopen maanden is een Griekse familie te zien die dag en nacht werkt met toeristen (ze hebben een hotel restaurant en zijn zeven dagen per week aan het werk), en hele dagen door mensen met veel hulp, liefde en geduld die op de vlucht zijn trillend van de kou uit het water vissen, wegbrengen, dokters oproepen, water uitdelen en alles uit eigen zak betalen, sinds eind april. Geen enkele donatie werd er gevraagd door hen. Toen ze diezelfde nacht nog om 22.00, om 0.00 en om 02.00 uur uit hun bed moesten (blijven) om mensen op te vangen (wat zeker twee uur duurt) en ze lagen te slapen om 06.00 uur ’s ochtends, juist toen kwamen de journalisten.’kijk, de Grieken doen niets!!!’ luidde de kop van het artikel. En zo gaan er vele tientallen, honderden en duizenden artikelen de wereld over. Je denkt toch niet een situatie te kunnen begrijpen als je er precies op één moment aankomt en dat ‘de waarheid’ noemt. Gelooft zo iemand dat zelf wel? En precies die ochtend dat iedereen volledig uitgeput lag te slapen en ‘niets deed!!!’ kwam er een boot met fitte jonge, vrolijke mannen aan (ja natuurlijk zijn die er ook!) die helemaal blij waren omdat ze in Europa aan waren gekomen. Hoera voor hun! Dus het artikel luidde natuurlijk direct: ‘Gelukzoekers! Geen huilende moeders met gewonde kinderen te bekennen’. Ik verdenk die journalisten ervan op de loer te liggen om een bepaalde visie die ze al hadden te staven met wat beelden en dan zo snel mogelijk terug naar hun warme haard te vliegen en de wereld te beïnvloeden met onzin. Naar van mij, maar daar verdenk ik ze soms van. Ach, de domheid. Mensen zijn overal ter wereld dom, dat mag. Maar moet je als journalist net als dokter en als nog een handjevol anderen niet wat zuiverder op de graat zijn?
Ik ben er nu meer dan drie maanden geweest en heb pas onlangs ontdekt hoeveel Grieken stiekem helpen. Waarom? Omdat het voor een groot deel illegaal is of ze niet tegen de druk zijn opgewassen van de buren die bang zijn voor de ‘asielzoekers’. Ze willen geen oorlog met eigen buren en vrienden en willen niet in het nieuws komen. Ze helpen in stilte, omdat hun hart hun dat ingeeft, niet om ermee als held in het nieuws te komen. Maar het is wel jammer, want het schetst een totaal verkeerd beeld. Net als artikelen waarin ineens staat dat vluchtelingen de mensen bij aankomst met stenen bekogelen. Nog nooit meegemaakt! Natuurlijk staan ze met duizend man te dringen bij de bus, waar maar twee van rijden momenteel op een dag, en waar dus nog minder dan 10% in kan van de mensen. De rest staat een snikhete wandeltocht door de bergen te wachten van 70 km. Als ik een klein kind of familie had, zou ik misschien ook wel vechten om naar binnen te kunnen. En natuurlijk zullen er onaardige vluchtelingen tussen zitten, echte bullebakken. Hoewel ik er nog geen een ben tegenkomen, en dat lieg ik niet. Maar zoals ik al zei: ik heb een goeie smaak, over het algemeen kom ik erg leuke, lieve mensen tegen, uit alle hoeken van de wereld en van alle achtergronden die er maar bestaan. En misschien zitten er zelfs IS strijders tussen, waar de mensen zo bang voor zijn. Ikzelf denk van niet, het lijkt me echt teveel afzien voor iemand die ook gewoon een vliegtuig kan pakken en wat mensen neer kan knallen. Maar ja, wie ben ik…
Iets wat me enorm dwars blijft zitten is het oordeel dat wij plakken op de term ‘gelukzoekers’ of ‘goudzoekers’. Ten eerste: wij hebben de laatste eeuwen werkelijk ieder continent geplunderd en van geluk en goud beroofd, dus wie zijn wij? Wij gooien nog altijd de helft van ons voedsel weg in het westen terwijl de rest van de wereld dood gaat aan honger. Al onze zelf hulpboeken gaan over ‘geluk zoeken en vinden’ en iedereen van ons die dat elders gaat doen heet geen vluchteling maar avonturier! Apartheid? Oh nee, volgens de geschiedenis boeken hadden we dat afgeschaft. Is waar ook! Zelfs al komen ze hier om geld en geluk te zoeken wat is daar dan mis mee? Als wij dat zelf ook steeds zoeken en onze economie er bovendien voor zorgt dat het geld elders in de wereld opraakt? Ik ben vooral erg geshockeerd over de nieuws- en berichtgeving en het gemak waarmee een ieder artikelen (her)plaatst en deelt waarvan ze niet eens weten of de journalist in kwestie ook maar enig vooronderzoek heeft gedaan, de helft eruit heeft geknipt waardoor het beeld totaal vertekend is, of gewoon bepaald nieuws wil leveren, omdat wij bepaalde dingen dienen te geloven. Dat de mensen alles maar zo gemakkelijk geloven wat ze horen, vind ik soms ook wat onbegrijpelijk. Ik zal niet beweren dat ik hier de objectieve waarheid weergegeven heb. Dé waarheid bestaat niet in crisissituaties. Het is mijn ervaring, maar het was in ieder geval ervaring die gestoeld is op waargebeurde feiten die ik meer dan drie maanden lang heb gezien en meegemaakt. Op dit moment: own safety first! Ik moet nu eerst zelf herstellen… Niets is zo heftig als in zo’n totale crisissituatie terecht komen waar je zo verdomde weinig kunt doen met een ziek lijf. Het heeft het uiterste van mij gevergd. En toch ben ik blij zulke mooie mensen te hebben gezien en meegemaakt, zowel bij de ‘vluchtelingen’, als bij de Grieken, als bij de vrijwilligers als bij de toeristen. Dat er in zo’n gekke wereld, nog zoveel zo lieve, gezond voelende en denkende mensen zijn, dat vind ik pas echt een wonder!
, Deze week al 10 sollicitaties verstuurd. 
