Wat onwijs balen is dit zeg (en dan druk ik me nog zacht uit !!)
Na onze Daan (beide poten LPC) hebben we heel lang getwijfeld om nog wel een labje aan te schaffen, waren ook serieus op zoek naar een ander ras omdat ik gewoon teveel gehoord en gezien had in Labradorland wat mij niet positiever maakte over het hele ED verhaal.
We hadden al een super fokker gevonden voor een ander ras, en waren zo goed als om, maar wisten dat Kay niet van de grote honden is, dus was dat eerlijk ? Een grote hond naast Kay (bijna 9 jaar) te zetten en hem de rest van zijn leven onzeker te laten zijn door het andere ras wat erbij was gekomen ?
En tsja, dan kom je in contact met een super labradorfokker en bespreek je alles tot in den treuren en kwam Sjors op ons pad.
Natuurlijk hebben we door al die gesprekken geen garantie dat Sjors (en inmiddels ook onze 4e lab Rox) gezond zal opgroeien, maar het vertrouwen en de gesprekken met de fokker maakte het voor ons wel weer mogelijk om ervoor te gaan.
Toen er bij Daan LPC geconstateerd werd interesseerde geld me geen ene biet, want fokken is en blijft de natuur en daar kan altijd iets misgaan
Echter is voor ons het belangrijkste dat een fokker er voor je is als er iets met het hondje aan de hand is, en bij deze 2 kanjers heb ik dat vertrouwen volledig vandaar dat we het nog aandurfde
Voor jou is dit extra zuur, al eerder meegemaakt en de laatste hond ....
Pffff als je ooit eens wilt brainstormen, praten of wat dan ook .... PB box staat open
