Dan kan je je wellicht voorstellen hoe verbaasd ik ben dat ik van al die gezonde honden die die fokkers hadden, allemaal ongezonde pups heb gekregen. De ene fokker had nog meer gezonde honden dan de andere. En als je dan jaren later rondloopt en dan hoor je van alles. Ineens wordt je verteld dat er meerdere vaders waarvan jij pups hebt gehad, Epilepsie hebben, eentje is zelfs overleden in status Epilepticus. En het meest vreemde is dan nog dat ze zeggen dat het alleen van de moederlijn af kan komen en dat de vaders van die nesten (of familie er van) Epileptische aanvallen hebben. Wat je nooit is verteld, want euh. ze waren allemaal gezond. En de honden met al die andere problemen ook. Dan hoor je in de wandelgangen dat jou mooitje van een proefnestje komt, om te kijken wat er uit komt. Dus goed opgedubbelt, daar kwamen dus de meest gruwelijke afwijkingen uit, waarvan ik niet eens de ergste van in huis had. Of vaders op stambomen die de vaders niet kunnen zijn.
Voor mijn duitsertje kreeg ik te horen dat ik maar naar een Chiropractor moest gaan, want dat hadden zij ook zoveel jaren geleden (dus in het jaar dat deze hond verwekt is) gedaan en hij had nooit weer Epileptische aanvallen gehad. Das toch wel leuk om te horen na 6 jaar toch of niet? Dat paps gewoon Epileptische aanvallen had in de tijd dat jou pup verwekt is. En het meest afschuwelijke vond ik nog dat nadat ik de fokker ingelicht had, ze 2 jaar nadien nog een nestje hebben gehad, met de vader x kleindochter van de moeder! Voila. Ineens kreeg ik een paar jaar terug een noodkreet van de eigenaar van het zusje van deze, haar hond had enorme problemen, vooral met warm weer een aanvallen. Een paar jaar later de broer ook van deze. Drie van de vijf pups uit deze combi hebben dus dezelfde problemen, de andere 2 hadden al gezondheidsproblemen, die ik toen nog niet kon plaatsen maar nu wel. Dat is 5 van de 5. Maar ook aan vaders kan komen steeds meer honden met Epileptische aanvallen voor en leveronsteking, een heel bekende dekreu die zich dus echt lam heeft gedekt, die is aan leverfalen overleden. Hij had totaal geen lever meer, dat is een halfbroer van Prudence, en Prudence had een paar maanden later leveronsteking, omdat deze het had, was ik ineens alert. Prudence was toen rond de kerst helemaal geel. Leverwaardes waar je u tegen zegt en de meeste dierenartsen gaven haar geen kans meer, en toch heeft ze het gehaald. Affijn als iedereen zo eerlijk was, had je ook eerlijk een beslissing kunnen nemen of je die pup wilt of niet, maar alles gaat qua gezondheid onder de tafel bij de meeste fokkers. En degene die het goed willen doen en voor gezondheid gaan en eerlijk zijn over zieke honden, die krijgen een schop na! Wijze fokkers die je dan met een stalen gezicht vertellen dat de epilepsie van Kikkerdril komt (als het hele nest bijna Epilepsie heeft) of nog eentje, van coniferen. Ook een goede vind ik: Ja, maar dan kan je nergens meer fokken want overal zit iets in.
Als Isabella niet op 16 november 2015 mij om hulp gevraagd had dat ik haar moest "redden" in een droom. Dan was er hier nooit meer een sheltie weer gekomen! Zover was ik. Maar Isabella kwam voorbij in mijn droom, ze riep om hulp, niet alleen voor zichzelf maar ook voor een huisgenootje, die is door mij ook een paar maanden later herplaatst. Misschien is dat mijn taak wel, Shelties redden. Wie zal het zeggen?
De droom begon met mijn boxen van de pc. Die knalden er ineens uit, dus van harde muziek naar ineens niets meer horen, en ik liet ze niet maken wat ik zeer vreemd vond. Want de winkel is dichtbij.
De droom ging verder over 3 Blue merle shelties. Eerst dacht ik pups, er was een sheltie bij met heel veel zwart. Ik stond bij een zwembad, er stond een sheltie aan mijn been, die wilde ik aanhalen, maar deze was zeer tevreden en hoefde ook niet aangehaald te worden. Even later kwam er een sheltie van rechts aangerend, die had ik in het oog behouden. Deze sprong over de rand van het zwembad en ging op de bodem van het zwembad liggen slapen. Dus ik sprong in het zwembad en ging deze sheltie redden. Toen ik deze sheltie over de rand had gezet, ging deze sheltie er snel vandoor, deze moest niets met mij te maken hebben. Daarna kwam er recht tegenover mij een sheltie aangerend, die ging ook recht op het zwembad af, en ik dacht: “Oh nee, niet weer nog eentje die ik redden moet” En stond al klaar om te springen voordat deze kleine blue merle sheltie bij het water was, riep ik ineens een bekende naam, die klonk vrolijk! De sheltie bedacht zich niets en kwam in een streep naar mij toe, recht over het water heen, het was alsof ze over het water kon lopen en ze sprong bij mij in de armen en ze wilde niet meer van mij wijken. Ik werd wakker en was helemaal beduusd, wat moest ik nu met een droom van 3 blue merle sheltie’s, weliswaar dat ik Whisper net had moeten redden, en ik ging dat inkleden, maar ja, wat zou die kleur dan zijn was mijn gedachte?
De sheltie die bij mijn been stond, die was al herplaatst en goed terecht gekomen
Isabella de BM sheltie die bij mij in de armen sprong en niet meer van mijn zij wilde wijken is 9 dagen later, de 25ste November bij mij gekomen.
De andere sheltie die op de bodem van het zwembad ging liggen slapen, die moest nog even wachten tot hij gered werd en hij is een maand na Isabella gered en zit bij een vriendin van een vriendin van mij Knipogende emoticon
De boxen die hadden idd. geen geluid meer, maar die kon ik niet laten maken omdat één van mijn ouders in het zkh kwam te liggen en ik steeds heen en weer moest.
De foto die voorbij kwam met nog andere foto's. Eerst helemaal geen interesse in, want ik kon geen sheltie erbij gebruiken. Uiteindelijk herkende ik de sheltie met de grote platen die ook samen met deze foto rondging. Toen ineens op zaterdag avond had ik door dat dit "mijn sheltie" uit de droom was.
2 dagen later mochten we naar haar toe. Ik kwam daar binnen, ging zitten. Isabella werd uit de ren gelaten. En het was 1 streep, ze rende naar me toe, rolde zich op mijn schoot op en ging slapen. Ze was eindelijk thuis. Tussendoor kwamen er steeds 2 kinderen langs die haalden haar van mijn schoot, maar als ze het redden kon was ze er weer. Die mevrouw kwam binnenlopen en vroeg waar Isabella (toen nog andere naam) was. En ik zei, ze ligt lekker te slapen op mijn schoot. Ze was verbaasd dat had ze nog niet eerder gezien, ze had al meerdere voor Isabella afgewezen omdat Isabella niet bij ze in de buurt wou komen ook niet geaaid wilde worden, maar nu lag ze lekker te slapen op mijn schoot. Isabella hoort dus echt hier.
Isabella is dus echt op mijn pad gekomen, anders was er echt nooit meer een sheltie gekomen.
*Lia* schreef:
Sorry Jaqueline, maar hier alleen verbijstering van alles wat jij meemaakt met je hondjes. Er lopen hier 8 van die gastjes en er is er niet 1 die iets gebruikt.
. 
