Lil schreef:Mij is geleerd dat jij je altijd met de besten moet vergelijken. Er zijn altijd mensen beter, dus moet/kun je nog bijleren.
Als je dat niet doet zou je tevreden zijn met een mager niveau en nooit beter worden.
Dit is een instelling waar ik het echt spaans benauwd van krijg!
Met deze instelling ben je nooit goed genoeg. En met deze instelling is het doel belangrijker dan de weg. Ik vind de weg veel belangrijker als het doel.
Ik vind je best doen belangrijker dan het resultaat. Echt véél belangrijker. We kunnen niet allemaal de beste zijn, we hoeven ook niet allemaal de beste te zijn. Nergens voor nodig. De beste zijn is zó relatief en zo vergankelijk. Vandaag win je de olympische medaille, morgen is een ander beter dan jou. En als we allemaal meedoen aan de olympische spelen, dan is er ook geen ene zak meer aan.
In mijn eerste post gaf ik aan dat ik er trots op ben dat meneer K en ik heel gelijkwaardig zijn, omdat ik uit zo'n ongelijkwaardig nest kom. Ik ben ook groot gebracht met resultaat-gerichte liefde. Als mijn cijfers of sportresultaten niet goed genoeg waren, had dat consequenties, ook al had ik heel erg mijn best gedaan. Dat heeft er voor gezorgd dat ik jaren onder mijn niveau heb gepresteerd, want ik werd er zo vreselijk bang en onzeker van. En dat koste zoveel energie dat ik helemaal niet meer presteren kon. Ik vind het een vreselijke manier van iemand beoordelen. Je laat zo veel ontzettend waardevolle en belangrijke dingen links liggen.
Ik ben ontzettend blij dat het me steeds beter lukt om de dingen te bekijken zoals Boeffie Blafmans het beschrijft. Kijken naar mezelf en mijn eigen weg. Naar mijn eigen groeiproces en ontwikkeling. En hoe zich dat verhoudt tot anderen doet er niet toe. Daarom ga ik naar een hondenschool die geen examens afneemt, dat is een doel dat een ander verzonnen heeft en ik hecht daar geen waarde meer aan. Ik vind het hartstikke fijn voor anderen als ze beter, sneller, deskundiger, vaardiger, mooier enz zijn dan mij. Dat kan mij inspireren, maar het legt mij niets op.
Het is uiteraard heel erg goed mogelijk dat ik door mijn eigen gekleurde visie jou post totaal verkeerd interpreteer. En als het voor jou wel werkt is dat ook helemaal oke. Ik schrijf enkel mijn visie, niets meer en niets minder
.
Ik word eigenlijk een beetje verdrietig dat er in deze draad mensen zijn die zeggen een grijs muisje te zijn en niets goed te kunnen. Iedereen kan iets goed, iedereen is de moeite waard! En als je moeite hebt om ze van jezelf te benoemen, dan is de eerste al een flinke dosis bescheidenheid!
Wat ik interessant vond om te lezen gaat over de kernquadranten van D Offman (als ik het goed schrijf). Daarin wordt uitgelegd dat al je goede eigenschappen ook een valkuil hebben. En dat zie je hier in dit topic ook terug, mensen gaan gelijk hun goede eigenschap doortrekken naar hun valkuil. "Ja ja, ik ben wel heel behulpzaam, maar ik kan daardoor ook geen nee zeggen." Je valkuil doet NIETS af aan de goedheid van je goede eigenschap! Je valkuil is dat waar jij zelf last van hebt en wat voor jou een signaal is om beter op jezelf te passen. Maar je goede eigenschap blijft nog steeds gewoon goed en dikke kans dat anderen die eigenschap enorm waarderen.
Mijn valkuil is om bot te worden. Iets wat ik heel erg vind en waar ik jaren heel erg mee in mijn maag heb gezeten. Totdat ik doorkreeg dat bot worden mijn valkuil is bij een hele goede eigenschap, ik ben namelijk heel eerlijk en direct. En ik vind eerlijkheid een eigenschap die ik héél hoog waardeer. Sindsdien ben ik blij met mijn botheid, al doe ik nog steeds mijn uiterste best om bij mijn goede eigenschap te blijven en niet in mijn valkuil te stappen.
