Focus on the positive!

[Esther Q]

Daarom ga ik naar een hondenschool die geen examens afneemt, dat is een doel dat een ander verzonnen heeft en ik hecht daar geen waarde meer aan. Ik vind het hartstikke fijn voor anderen als ze beter, sneller, deskundiger, vaardiger, mooier enz zijn dan mij. Dat kan mij inspireren, maar het legt mij niets op.

Oh, wat fantastisch! Zo zouden er ook scholen moeten komen. Zonder examens en toetsen en cijfers. Of zijn die er al? Vast wel. En ja, voor mij geldt hetzelfde, ik kan ontzettend geïnspireerd raken door wat anderen doen, maar ik zie het toch echt los van wat ik zelf doormaak. Helemaal los staat het niet natuurlijk, want inspiratie heeft invloed, maar er is geen opkijken naar, of neerkijken op, of een gevoel van anderen voorbij te moeten streven, of in de ogen van anderen iets moeten presteren, enkel zelf mijn best doen, omdat ik dat wil en daar plezier uit haal en het mijn leven mooier maakt.

[Kaela]

Ja precies mij viel meteen op waarom het in werk vastloopt en in hobby's zo extreem goed gaat. Bij het een wordt mij een resultaat opgelegd en zeer dwingend. Het andere geniet ik van de weg en kijk ik wel waar ik kom en frappant dat juist daar veel meer resultaat is, terwijl het daar nul komma nul om resultaat draait maar om de weg want die is zo lollig.

Ik besef me dat het niet zo heel eenvoudig is, maar ik zou dus gillend gek wegrennen van jou werk. Geen salaris op de wereld zou het me waard zijn om zoveel uur van mijn week in zo'n cultuur door te moeten brengen. Na mijn jeugd heb ik die keuze heel bewust gemaakt en dat heeft (zeker financieel) soms hele grote gevolgen gehad. Niet makkelijk, niet iets wat je zomaar doet, maar wel iets wat mij altijd het gevoel heeft gegeven eigenaar van mijn eigen geluk te zijn geweest.

[Lizzy]

Dit is een instelling waar ik het echt spaans benauwd van krijg!

Met deze instelling ben je nooit goed genoeg. En met deze instelling is het doel belangrijker dan de weg. Ik vind de weg veel belangrijker als het doel.

Ik vind je best doen belangrijker dan het resultaat. Echt véél belangrijker. We kunnen niet allemaal de beste zijn, we hoeven ook niet allemaal de beste te zijn. Nergens voor nodig. De beste zijn is zó relatief en zo vergankelijk. Vandaag win je de olympische medaille, morgen is een ander beter dan jou. En als we allemaal meedoen aan de olympische spelen, dan is er ook geen ene zak meer aan.

In mijn eerste post gaf ik aan dat ik er trots op ben dat meneer K en ik heel gelijkwaardig zijn, omdat ik uit zo'n ongelijkwaardig nest kom. Ik ben ook groot gebracht met resultaat-gerichte liefde. Als mijn cijfers of sportresultaten niet goed genoeg waren, had dat consequenties, ook al had ik heel erg mijn best gedaan. Dat heeft er voor gezorgd dat ik jaren onder mijn niveau heb gepresteerd, want ik werd er zo vreselijk bang en onzeker van. En dat koste zoveel energie dat ik helemaal niet meer presteren kon. Ik vind het een vreselijke manier van iemand beoordelen. Je laat zo veel ontzettend waardevolle en belangrijke dingen links liggen.

Ik ben ontzettend blij dat het me steeds beter lukt om de dingen te bekijken zoals Boeffie Blafmans het beschrijft. Kijken naar mezelf en mijn eigen weg. Naar mijn eigen groeiproces en ontwikkeling. En hoe zich dat verhoudt tot anderen doet er niet toe. Daarom ga ik naar een hondenschool die geen examens afneemt, dat is een doel dat een ander verzonnen heeft en ik hecht daar geen waarde meer aan. Ik vind het hartstikke fijn voor anderen als ze beter, sneller, deskundiger, vaardiger, mooier enz zijn dan mij. Dat kan mij inspireren, maar het legt mij niets op.

Het is uiteraard heel erg goed mogelijk dat ik door mijn eigen gekleurde visie jou post totaal verkeerd interpreteer. En als het voor jou wel werkt is dat ook helemaal oke. Ik schrijf enkel mijn visie, niets meer en niets minder .

Ik word eigenlijk een beetje verdrietig dat er in deze draad mensen zijn die zeggen een grijs muisje te zijn en niets goed te kunnen. Iedereen kan iets goed, iedereen is de moeite waard! En als je moeite hebt om ze van jezelf te benoemen, dan is de eerste al een flinke dosis bescheidenheid!
Wat ik interessant vond om te lezen gaat over de kernquadranten van D Offman (als ik het goed schrijf). Daarin wordt uitgelegd dat al je goede eigenschappen ook een valkuil hebben. En dat zie je hier in dit topic ook terug, mensen gaan gelijk hun goede eigenschap doortrekken naar hun valkuil. "Ja ja, ik ben wel heel behulpzaam, maar ik kan daardoor ook geen nee zeggen." Je valkuil doet NIETS af aan de goedheid van je goede eigenschap! Je valkuil is dat waar jij zelf last van hebt en wat voor jou een signaal is om beter op jezelf te passen. Maar je goede eigenschap blijft nog steeds gewoon goed en dikke kans dat anderen die eigenschap enorm waarderen.
Mijn valkuil is om bot te worden. Iets wat ik heel erg vind en waar ik jaren heel erg mee in mijn maag heb gezeten. Totdat ik doorkreeg dat bot worden mijn valkuil is bij een hele goede eigenschap, ik ben namelijk heel eerlijk en direct. En ik vind eerlijkheid een eigenschap die ik héél hoog waardeer. Sindsdien ben ik blij met mijn botheid, al doe ik nog steeds mijn uiterste best om bij mijn goede eigenschap te blijven en niet in mijn valkuil te stappen.

Helemaal ontzettend + 1

Ik kom zelf uit een nest waar het beste nog niet goed genoeg was. Mijn vader had een goede functie binnen een groot Amerikaans bedrijf. En hij rustte niet voordat 1 van zijn kinderen zijn waardige opvolger zou worden. En die gelukkige werd ik. Ik heb me 21 jaar helemaal de touwtyfus gewerkt. Ik kwam als telefoniste binnen omdat dit de enige functie was die "open stond voor mensen van buiten het bedrijf, ik werd daarna call dispatcher, Helpdesk medewerker, Helpdesk teamleader, Helpdesk manager, EMEA Call Management Process Owner (en ik wist nada van bedrijfsprocessen, ITIL en de hele rambam en ik ging business process development en project management cursussen volgen, waar ik eigenlijk deep down geen reet aan vond) en mijn laatste baan was Provider Relationship Manager (en deed ik vooral Helpdesk outsourcen naar landen als de Philippijnen, Turkije, Israël, etc). Kortom, ik was jarenlang ontzettend ambitieus (da's weg, dat gevoel). Pa blij. Ik helemaal niet blij. Ja, in het begin was ik wel happy. Ik was een rasechte carrière chick. Pak aan en penisleren attachékoffer zoals Leo dat altijd zegt. En ik dacht dat het zo hoorde. Ik werkte zo'n 70 a 80 uur per week. Maar ik werd steeds ongelukkiger. Ik verdiende geld als water maar ik wilde eigenlijk gewoon lekker thuis zitten met mijn hondjes..... Dus uiteindelijk heb ik ontslag genomen. En ben gelukkiger dan ooit, met een mini inkomen dat Leo mee naar huis neemt. Ik ben dus eigenlijk wel trots dat ik ben gaan doen wat IK wilde. Waar IK mij lekker bij voelde. Waar IK gelukkig van werd. De band met mijn vader is gereduceerd naar nul. Dat is dan weer jammer, maar ja, hij heeft niks meer om trots op mij te zijn. Maar dat is zijn probleem.

Ik heb overigens geen tel spijt hoor, van deze 21 jaar. Ik heb er ontzettend veel geleerd.

Dus nee, ik meet mezelf alleen nog maar af aan mezelf. Ik heb niet de brains om zeg dierenarts te worden. Ik ben daar niet jaloers op, op dierenartsen! Ik vind het fantastisch dat zij dierenarts zijn. En ik bewonder hen. En ik kan zoveel van hen leren! Maar ik meet me er niet aan af. Ik heb mijn eigen kwaliteiten en "beperkingen" en ik heb helemaal geen behoefte om iets van een ander na te streven.

[Kaela]

Oh, wat fantastisch! Zo zouden er ook scholen moeten komen. Zonder examens en toetsen en cijfers. Of zijn die er al? Vast wel. En ja, voor mij geldt hetzelfde, ik kan ontzettend geïnspireerd raken door wat anderen doen, maar ik zie het toch echt los van wat ik zelf doormaak. Helemaal los staat het niet natuurlijk, want inspiratie heeft invloed, maar er is geen opkijken naar, of neerkijken op, of een gevoel van anderen voorbij te moeten streven, of in de ogen van anderen iets moeten presteren, enkel zelf mijn best doen, omdat ik dat wil en daar plezier uit haal en het mijn leven mooier maakt.

Ja die zijn er zeker! Maar nog niet veel. Ik heb het nooit begrepen hoor, 10 lessen en dan moet hondjelief oefening A t/m G perfect uitvoeren onder streng toeziend oog van de examinator. Iedereen stik nerveus, hondjes dus van de kaart want baasje doet zo gek. Opeens mag je niet meer belonen, moet je halsband zus of tuig zo aan. En de prestatie tijdens het examen staat zelden tot nooit in verhouding tot de gehoorzamheid en opvoeding thuis, wat meestal nou juist de reden is om aan zo'n cursus te beginnen. Ik vraag me dan zo af waarom er niemand op het idee komt dat het doel de plank dus zo ontzettend mis slaat.

Op de hondenschool waar ik naar toe ga hebben we dus geen examens. De lessen zijn gemixt qua niveau. Ze zijn wel gesorteerd op wat je wil, dus hoopers, gehoorzaamheid, detectie enz. Maar toen ik de fun-gehoorzaamheids lessen met Oscar deed, zaten we met van alles en nog wat in de les. Van puppy tot super ervaren hond. Soms vonden de puppy eigenaren de ervaren honden heel inspirerend, soms heel frustrerend als hun puppy alleen maar trossen bananen in de oren hadden. En dan konden wij weer mooi vertellen dat wij dezelfde weg hebben afgelegd, dat het bij ons ook niet vanzelf is gegaan en dat het echt heus goed komt als ze lekker aan het werk bleven. Met hoopers idem. Al zat ik de laatste tijd in een vast groepje met honden met gezondheidsproblemen. Wat ontzettend fijn was, we hielpen elkaar heel erg, met elkaar meedenken, blij zijn met elkaars succes enz. Ik mis dat echt heel erg, meer nog dan het hooperen zelf.

[Lil]

Ik besef me dat het niet zo heel eenvoudig is, maar ik zou dus gillend gek wegrennen van jou werk. Geen salaris op de wereld zou het me waard zijn om zoveel uur van mijn week in zo'n cultuur door te moeten brengen. Na mijn jeugd heb ik die keuze heel bewust gemaakt en dat heeft (zeker financieel) soms hele grote gevolgen gehad. Niet makkelijk, niet iets wat je zomaar doet, maar wel iets wat mij altijd het gevoel heeft gegeven eigenaar van mijn eigen geluk te zijn geweest.

Eh ja die neiging zit er wel in. Mijn ouders waren namelijk wel heel liefdevol: je best doen was goed genoeg.

Helaas boeffie blafmans er bestaat nog geen onderwijssysteem zonder examens. Sterker nog ze doen tegenwoordig al op de kleuterschool examen; het wordt steeds zotter. Dus tja het schoolsysteem kneedt de mensen wel in het denken dat goed niet goed genoeg is.

[Kaela]

Eh ja die neiging zit er wel in. Mijn ouders waren namelijk wel heel liefdevol: je best doen was goed genoeg.

Helaas boeffie blafmans er bestaat nog geen onderwijssysteem zonder examens. Sterker nog ze doen tegenwoordig al op de kleuterschool examen; het wordt steeds zotter. Dus tja het schoolsysteem kneedt de mensen wel in het denken dat goed niet goed genoeg is.

Erg he

[Esther Q]

Ja die zijn er zeker! Maar nog niet veel. Ik heb het nooit begrepen hoor, 10 lessen en dan moet hondjelief oefening A t/m G perfect uitvoeren onder streng toeziend oog van de examinator. Iedereen stik nerveus, hondjes dus van de kaart want baasje doet zo gek. Opeens mag je niet meer belonen, moet je halsband zus of tuig zo aan. En de prestatie tijdens het examen staat zelden tot nooit in verhouding tot de gehoorzamheid en opvoeding thuis, wat meestal nou juist de reden is om aan zo'n cursus te beginnen. Ik vraag me dan zo af waarom er niemand op het idee komt dat het doel de plank dus zo ontzettend mis slaat.

Op de hondenschool waar ik naar toe ga hebben we dus geen examens. De lessen zijn gemixt qua niveau. Ze zijn wel gesorteerd op wat je wil, dus hoopers, gehoorzaamheid, detectie enz. Maar toen ik de fun-gehoorzaamheids lessen met Oscar deed, zaten we met van alles en nog wat in de les. Van puppy tot super ervaren hond. Soms vonden de puppy eigenaren de ervaren honden heel inspirerend, soms heel frustrerend als hun puppy alleen maar trossen bananen in de oren hadden. En dan konden wij weer mooi vertellen dat wij dezelfde weg hebben afgelegd, dat het bij ons ook niet vanzelf is gegaan en dat het echt heus goed komt als ze lekker aan het werk bleven. Met hoopers idem. Al zat ik de laatste tijd in een vast groepje met honden met gezondheidsproblemen. Wat ontzettend fijn was, we hielpen elkaar heel erg, met elkaar meedenken, blij zijn met elkaars succes enz. Ik mis dat echt heel erg, meer nog dan het hooperen zelf.

Klinkt als een heel prettige omgeving, ja! En dat helpen, het zit sterk in de menselijke natuur, elkaar willen helpen, maar in de streberige competitieve maatschappij die ervan gemaakt is, komt die eigenschap niet tot zijn volle glorie. Haal je dat competitie element weg, gaan mensen elkaar spontaan meer helpen!

[Martine-Tom]

Eh ja die neiging zit er wel in. Mijn ouders waren namelijk wel heel liefdevol: je best doen was goed genoeg.

Helaas boeffie blafmans er bestaat nog geen onderwijssysteem zonder examens. Sterker nog ze doen tegenwoordig al op de kleuterschool examen; het wordt steeds zotter. Dus tja het schoolsysteem kneedt de mensen wel in het denken dat goed niet goed genoeg is.

De zoon van een vriendin heeft zich gister aangemeld op zijn middelbare school waar hij in sept gaat beginnen. Heb eens even op de site van die school gekeken en stond versteld van de veranderingen, ze hebben in hun stamlokaal een eigen werkplek waar ze eigenlijk de hele dag zitten, sommige lessen zijn nog met docent en het overgrote deel zelfstandig werken waarbij er iemand in het stamlokaal aanwezig is voor vragen...
Geen idee wat ik ervan vind hoor, maar ik ben nu 36, kwam dus 20 jaar geleden van de MAVO af...onvoorstelbaar hoe erg het veranderd is in die tijd!

Mij is juist meegegeven dat ik dom was, proefwerken vond ik niet zo zinvol op de lagere school dus scoorde nooit zo hoog, kreeg een I-VBO advies mee, dat weigerde ik dus het werd MAVO welke ik met 2 vingers in mn neus heb doorlopen...diverse opleidingen gedaan waarbij ik vastliep, jaaaaaaren later toen ik ziek werd kreeg ik als onderdeel van mn diagnose traject een IQ test en deze was tot mijn stomme verbazing hoog, niet Einstein hoog maar desalnietteplus...hoog! Ik was niet dom, ik was gewoon snel verveeld en functioneerde onder mijn kunnen, ii miste de stimuli om te presteren omdat me van jongs af aan al ingegeven werd dat ik het toch niet kon en dankbaar moest zijn dat ik toch opmde MAVO werd toegelaten ondanks dat ik zo dom was...

Wat niet wil zeggen dat ik zomaar alles kan hoor, ik ben totaal niet goed in talen...en talen boeien me ook niet dus ik kan daarop leren wat ik wil, maar daar zal ik nooit goed in worden, economie, wiskunde, scheikunde, algebra, natuurkunde...ge-wel-dig!
Voorwaarde is dus dat het me moet boeien, Spaans kan ik bijv wel, niet omdat ik dat in de klas leerde maar omdat ik daar op vakantie was en het best handig was om bepaalde spaanse woorden te kennen, toen had het een doel en kon ik het ineens wel

Verder vind ik het niet zo spannend dat een ander er beter in zou zijn, zo ben ik een cursus psychologie begonnen, en daar vlieg ik doorheen met uitsluitend 10-en als resultaat, de theorie ligt me heel goed, maar er zullen vast mensen zijn die lager scooren maar het beter in praktijk kunnen brengen. Maakt dat mij beter omdat ik hoger scoor, of de ander beter omdat ze het beter kunnen toepassen? Voor mij iig niet spannend om te weten

[Kaio]

haha dat met hondenscholen heb ik ook, ik kom er niet voor een examen, niet dat de hond max 5 graden afwijkt als ie naast me zit etc. Dat vind ik zelfs flauwekul en kan ook heel moeilijk zoiets trainen. Regelss om regels omdat iemand ze nou ooit heeft opgelegd ben ik best allergisch voor. Als mijn hond gehoorzaamd (euh ik hem hetgeen goed heb kunnen aanleren dus) en het supergraag doet, daar wordt ik warm van! Lol hebben erin en met iedereen anders die er is.

Tja inderdaad het begint al met kleuters ja. Maar dat is de enige manier om te vergelijken, zeg maar.
Maar kloppen doet het nooit vergelijken met een gemiddelde of met de betere.
ik behoorde op de basisschool tot de betere van de klas, behalve in lezen , niet begrijpend lezen maar snelheid van lezen. Tot op de dag van vandaag kan ik me dat nog herinneren dat dat niet goed genoeg was en dat k een nivo te laag zat, dat stond altijd op het rapport. Mooi schrijven was ook altijd 6- maar daar had ik ondanks bijlessen schijt aan. Maar dat nivo te laag. En voor de rest voornamelijk 9's en 10'en. En toch dat ene slechte raakte me meer en werd meer gedoe over gemaakt, de rest was nl. vanzelfsprekend logisch

[Kaio]

De zoon van een vriendin heeft zich gister aangemeld op zijn middelbare school waar hij in sept gaat beginnen. Heb eens even op de site van die school gekeken en stond versteld van de veranderingen, ze hebben in hun stamlokaal een eigen werkplek waar ze eigenlijk de hele dag zitten, sommige lessen zijn nog met docent en het overgrote deel zelfstandig werken waarbij er iemand in het stamlokaal aanwezig is voor vragen...
Geen idee wat ik ervan vind hoor, maar ik ben nu 36, kwam dus 20 jaar geleden van de MAVO af...onvoorstelbaar hoe erg het veranderd is in die tijd!

Als 12 jarige al zelfstandig?

Ook hier zitten dus net zo goed weerszijden aan, sommige kunnen dat wel sommige niet, net zoals ieder schoolsysteem, en bij de een werkt dit het best e bij de ander zus, en dan krijg je bijv dat een kind de stempel "dom"krijgt, terwijl het gewoon een kwestie van niet wten te motiveren is. Maar het moet op deze wijze want dat is het huidige voorgeschreven model. Punt.
Ik geloof toch meer in dat je iedereen dus ook deze kinderen als individu moet bekijken, en ook niet altijd kijken wat ze niet kunnen maar werken wat ze wel kunnen. Het kijken naar niet kunnen (of niet goed genoeg zijn) kan nl. bij bepaalde persoonlijkheden verlammerder werken dan bij anderen. Ben ik er ook een van

[eelke]

Mee too!

Altijd maar verbeteren, dat betekent dus dat je nooit tevreden mag/kunt zijn.
Waarom moet je altijd meer willen? Waarom mag je niet tevreden zijn met hetgeen je doet? Waarom moet je meer?
En dat is bij iemand als mij ook extra moeilijk, omdat ik zelf nooit iets goed genoeg vind, (en als anderen dat ook nog eens zeggen) en daar heb ik nog steeds last van, "gek" dat ik hier ook niet op kan noemen waar ik echt in uitblink

@Saskia, goh het zou al heel fijn zijn als ze het meebewegen zouden noemen, dat klinkt tenminste niet alsof je het niet goed genoeg doet, zo klinkt verbeteren wel. Ik vind meebewegen of wat wil je ook nog kunnen? zo veel positiever!

Ik vind ontwikkelen een prima woord. Of gewoonweg leren. Je bent nooit te oud om te leren, dus dat kun je altijd blijven doen, en dat kan ik heeeeel veel vormen

[Kaio]

Ik vind ontwikkelen een prima woord. Of gewoonweg leren. Je bent nooit te oud om te leren, dus dat kun je altijd blijven doen, en dat kan ik heeeeel veel vormen

JA theoritisch maar toch voor mij ook een minder fijne nasmaak gekregen, ontwikkelen, je moet je verder ontwikkelen etc. Misschien doordat het altijd met moet gezegd werd?
Ik ben het met je eens je bent natuurlijk nooit uitgeleerd. Maar het was alsof je nooit een moment mag stilstaan en tevreden zijn met wat je wel hebt bereikt en daar gewoon van te genieten en tevreden zijn met waar je staat i.p.v. nog meer willen. Als je op dat moment nog de druk krijgt ja maar je moet nog ontwikkelen doe je wat je wel bereikt hebt een beetje teniet. Begrijp je? Tenminste zo komt dat bij mij aan, kritiek komt harder binnen, alsof iets nooit goed genoeg is. Ik ben er van overtuigd dat dat lang niet bij iedereen is, maar dat bedoel ik ook, ieder indivdu werkt dat anders bij

[Kaela]

JA theoritisch maar toch voor mij ook een minder fijne nasmaak gekregen, ontwikkelen, je moet je verder ontwikkelen etc. Misschien doordat het altijd met moet gezegd werd?
Ik ben het met je eens je bent natuurlijk nooit uitgeleerd. Maar het was alsof je nooit een moment mag stilstaan en tevreden zijn met wat je wel hebt bereikt en daar gewoon van te genieten en tevreden zijn met waar je staat i.p.v. nog meer willen. Als je op dat moment nog de druk krijgt ja maar je moet nog ontwikkelen doe je wat je wel bereikt hebt een beetje teniet. Begrijp je? Tenminste zo komt dat bij mij aan, kritiek komt harder binnen, alsof iets nooit goed genoeg is. Ik ben er van overtuigd dat dat lang niet bij iedereen is, maar dat bedoel ik ook, ieder indivdu werkt dat anders bij

Ik snap goed wat je bedoeld. Om een voorbeeld te geven, ik zit nu midden in een reorganisatie. Het idee is een grote poel uitvoerende medewerkers, meer zelfsturend, minder managers. En dan nog moet ik me als het ware gaan verdedigen dat ik van uitvoerend medewerker naar uitvoerend medewerker solliciteer. Want je moet je ontwikkelen, je moet carrière willen maken, je moet verder willen. Stilstand is achteruitgang.

Ja maar, ja maar, ik ben gewoon heel tevreden en gelukkig als uitvoerend medewerker. En als alle 1000 uitvoerend medewerkers op de 50 managementplekken gaan azen, wie gaat het gewone werk dan doen? Bovendien ben ik helemaal niet geschikt als manager, ook al heb ik wel een opleiding in die richting en het benodigde niveau. Ik ben heel erg geschikt als uitvoerend medewerker, dat heb ik al 8 jaar laten zien.

[zurca]

Moeilijke vraag....ik zou niet iets van mijzelf naar voren kunnen schuiven alszijnde "ben ik goed in, trots op". Ja ik ben wel goed in iets, namelijk "zwartkijken" maar dat is geen eigenschap om trots op te zijn
Ik kan leuk fotograferen maar blink daar echt niet in uit. Mijn collega's waarderen mij als collega en mijn inzet maar ik doe echt niet meer dan zij doen...

[eelke]

Zeker. En zo denk ik dat steeds staan bij wat je hebt / bereikt hebt, ook iets is want je moet leren. Dat is de meeste mensen niet van nature gegeven. Dus ook een ontwikkel ding
Maar geen moetje. Dat doe je als je er aan toe bent.

Wat dat betreft wel interessant. Je moet tegenwoordig van alles. Zo ben ik een aantal keer mee geweest naar het consultatie bureau met mijn neefje, en tjeu, die moest al veel. Daar werd echt de opmerking gemaakt dat hij nog niet kon volgen op zicht, en dat dat bij die leeftijd wel zou moeten. Hij was 6 weken oud geloof ik. Dat hij een maand te vroeg geboren was, en dat hij dus feitelijk gezien die dag zelfs nog in de buik van mijn zusje had kunnen zitten doet er niet toe. Als je 6 weken geleden geboren bent ben je 6 weken oud en moet je dus al dit en dat.

En dat moet je dan je verdere leven allemaal blijven doen. Ik ken meerdere leeftijdsgenoten (tussen de 25 - 35) die een burn out krijgen, overspannen raken. Ik weet niet hoe dat 10 - 15 jaar geleden was? Maar tegenwoordig moet je inderdaad zo veel presteren...