Wat ontzettend erg voor je/jullie. Ik wens je heel veel kracht om uit deze diepe, donkere put omhoog te klimmen. Frau Antje schreef het ook al, je bent een sterke meid, je gaat het redden.
Dank je wel voor dit bericht, heel erg fijn dat je laat weten waarom je ineens niet meer aanwezig was. Barfplaats heeft op dit moment geen prioriteit, jij bent op dit moment belangrijker. Denk vooral aan jezelf, zodat je op een gegeven moment de zon weer ziet schijnen. Wij zijn er ook nog als het weer beter met je gaat en je weer fut / zin hebt om met de Ipad door het forum te struinen. Dikke knuffel
Anne in Duitsland schreef:Hè, blij je weer te zien! Lief dat je ondanks alles even laat weten hoe het gaat. En ik hoop natuurlijk dat je er met hulp van lieve mensen en professionals om je heen weer helemaal bovenop komt. Dikke knuffel, ook aan Nelson en de kattenkoppen. Je bent een sterke meid, ik heb goede hoop dat je ook deze tegenslag weer te boven komt!
Ja, ik heb hele goede hulp. Er is gewoon allemaal wat teveel gebeurd en werken werd een manier om niet te hoeven nadenken. Tot mijn lichaam het opgaf.
Nu hard aan het werk om alle rotzooi op te ruimen en rust te leren nemen. Ik laat het allemaal over me heen komen, wat eruit moet dat moet eruit.
Heel veel sterkte Hope. Goed uitgangspunt om het 'maar' over je heen te laten komen en dat wat eruit moet eruit te laten komen. Heeft blijkbaar al te lang in je gezeten.
Geniet Nelson, de poezels en natuurlijk je nieuwbakken husband . Samen komen jullie hier ook wel weer uit. Geef het de tijd
Lieve Marloes, fijn dat je even iets van je laat horen Werken is idd zo'n "heerlijke" uitvlucht om niet te hoeven voelen...... hier wordt aan je gedacht
Ik weet wat je doormaakt, ik zit er zelf midden in. Ik heb de beslissing moeten nemen om mijn bedrijf te verkopen en voorlopig te stoppen met werken - dat geeft opluchting maar ook veel verdriet en een enorme terugval.
Ik ben onder behandeling bij een mesoloog sinds 3 maanden en ze doet haar best, maar nog weinig resultaat.
Het kost jaren totdat je het totale dieptepunt bereikt en letterlijk geen stap meer kan zetten, dus het duurt ook erg lang voordat je weer de oude bent. Dat probeer ik mezelf voor te houden als ik weer eens met mijn ziel onder de arm schuddend van ellende op de bank zit.
Ik durf je niet te zeggen dat het wel goed komt, maar ik hoop het van harte voor je! Sterkte.
Hier was het mijn man die op zijn 28ste een zware burn out en depressie kreeg.
Met goede hulp en een fijne achterban die altijd voor ons klaar stond en staat is hij er door gekomen.
Wel heeft hij alles op de schop gegooid en mijd nog steeds situaties waar hij zich niet goed bij voelt, zoals hij het zelf zegt "ik zoek het niet op en het hoeft hier ook niet te komen". Hij is nog steeds gevoelig voor stress situaties (hij is nu 45)
Hier was het mijn man die op zijn 28ste een zware burn out en depressie kreeg.
Met goede hulp en een fijne achterban die altijd voor ons klaar stond en staat is hij er door gekomen.
Wel heeft hij alles op de schop gegooid en mijd nog steeds situaties waar hij zich niet goed bij voelt, zoals hij het zelf zegt "ik zoek het niet op en het hoeft hier ook niet te komen". Hij is nog steeds gevoelig voor stress situaties (hij is nu 45)
Dat gevoelig zijn voorsituaties met stress is de aard van het beestje. Dat gaat nooit neer weg. Vermijden of voorkomen is de beste 'oplossing'. Ik ben zelf met 24 thuis komen te zitten met een burnout die zich vanaf ongeveer mijn 14e langzaam aan heeft opgebouwd. In mijn vorige baan heb ik een paar keer de noodrem moeten trekken door mijn chef erop te wijzen dat de werksituatie op dat moment voor mij onhoudbaar was en ik de symptomen van de burnout weer voelde opkomen. Daarom is het bewaken van je grenzen zo enorm belangrijk, zodat je op tijd gas terug kunt nemen.
. Samen komen jullie hier ook wel weer uit. Geef het de tijd 
