De DA was verbaasd dat Joep er al op stond en vervolgens bijna verbijsterd dat hij er al op liep..... Tja.... 't is Joep! En vervolgens schaamde ik me weer rot dat ik altijd zulke hoge verwachtingen heb. Ik vond nog wel dat het lang duurde voordat hij er weer op ging staan/lopen. Gisteravond ging hij er ineens normaal op lopen trouwens, dus dat gaat vast goed komen. Baarde me uiteraard ook zorgen, hij liep echt met zijn voorpoot helemaal naar buiten, op de binnenste twee tenen. Dat is voor even wel te doen, maar voor een hond met een zwalkende achterhand toch niet heel wenselijk.
Verder heb ik het idee, shoot me, dat dit zijn achterhand geen kwaad gedaan heeft. T.t.v. zijn therapie wilde Dominique altijd dat ik Joeps balans trainde door een voorpoot op te tillen, zodat hij op zijn beide achterpoten meer druk moest zetten. Maar Joep zou Joep niet zijn als hij daar het nut niet van inzag en zich dan altijd door zijn poten op de grond liet zakken. Die oefening was dus gedoemd te mislukken. Nu moest hij wel, hij had geen andere keus dan zijn achterhand meer te gebruiken. En ik vind niet dat het er slechter van geworden is. Natuurlijk is hij in de ogen van een ander wankel en loopt hij waggelend, maar ik zie hem (zelfs met die vervelende voorpoot) amper vallen.
Ik heb er weer vertrouwen in dat het goed gaat komen, heeft even geduurd, maar zo werkt het nou eenmaal bij mij.
Voor ons gevoel duurt het eeuwen, maar als je de foto's van een paar dagen terug bekijkt, gaat het zo goed vooruit! 
