Advies vwb gedrag

[eelke]

Ik moet zeggen dat niet vriendelijk vragen vaak wel werkt hoor...

[Parelridder]

Ik moet zeggen dat niet vriendelijk vragen vaak wel werkt hoor...

Idem.
Ik las de voorgaande reacties en dacht "Ik vrees dat ik heel wat minder vriendelijk ben als het om 't belang van mijn honden gaat..". Ik herken dat mensen naar de hond gaan kijken als je e.e.a. uit legt, maar daar direct op wijzen en verdomd duidelijk zijn dat dát dus niet de bedoeling is scheelt een hoop.
Ouders volledig vertrouwen in het begeleiden van hun kroost is geen optie, want jij bent verantwoordelijk voor je hond, maar kinderen kunnen vaak heel goed leren tot waar ze mogen komen als je die lijn duidelijk aan geeft. Wijs niet de mand/bench aan, maar een royaal gebied daar om heen.
Ik heb mijn pupkopers die kinderen hadden het boekje met dvd/spel 'De blauwe hond' gegeven. Dat werd door zowel ouders als kinderen als enorm helpend én leuk ervaren om te leren over de omgang met honden. Als het nog bestaat is dat wellicht een optie om in huis te halen, om eens samen te spelen tijdens een bezoekje.

[Parelridder]

Het bestaat nog: http://www.thebluedog.org/nl
Hier las ik toendertijd volgens mij ook hoe groot het aantal bijtincidenten tussen hond/kind is en hoe vaak dat een bekende hond is. Dat vind ik zelf ook wel belangrijk: de hond is niet 'vals', maar je moet óók bij vriendelijke honden weten hoe je er mee om moet gaan, omdat een misverstand tot een bijtincident kan leiden. En ál die mensen bij wie dat gebeurt dachten dat het hun kind en die hond niet zou treffen..

[Kaela]

Ik moet zeggen dat niet vriendelijk vragen vaak wel werkt hoor...

Vanuit mezelf geredeneerd: vaak is niet goed genoeg. Die ene keer dat ze niet doen wat ik vraag hebben we hier vrijwel zeker een bijtincident. Met een hond als Oscar moeten we voor 100% gaan, minder is simpelweg geen optie.

En als je wilt dat je hond zich veilig voelt, is minder wat mij betreft ook geen optie. Het is heel aanlokkelijk om te zeggen dat het bij Rocky allemaal niet zo erg en niet zo heftig is. Maar wat Rocky verteld heeft is dat hij zich echt niet veilig voelt en dat los je niet op door vaak/meestal. Dat los je alleen op door hem 100% veiligheid te bieden. Ook voor jezelf. Ik word er ontzettend onrustig van als ik de hele tijd op moet letten of hond en bezoek zich aan de regels houden. Niet bevoordelijk voor de sfeer. Hond in hok, kleed ervoor en iedereen kan blij en ontspannen het bezoek door.

En Parelridder, kinderen kunnen goed leren ja, maar in hun spelen en in hun enthousiasme vergeten ze ook weer makkelijk. Een kind moet fouten kunnen maken en in zo'n situatie gaat elke fout ten koste van de hond. Daarom hamer ik op een situatie creeren waarin er marge is. Dat is voor alle partijen fijner en zorgt er voor dat de hond niet zo snel meer in zijn veiligheid wordt aangetast.

[Lizzy]

Ik kies er dan voor om gewoon vriendelijk te blijven en mijn hond 100% veiligheid te bieden. Ik zou zeggen: niks mis mee. Ik heb hier overigens voor 99,99% zekerheid geen last van bijt incidenten (ze heeft nog nooit gebeten in haar 11 jarige bestaan, eigenlijk is zij super tolerant). Maar ik vind het voor mijn hond gewoon hartstikke sneu als mensen precies dat doen waar zij moeite mee heeft.

[Kaela]

Het bestaat nog: http://www.thebluedog.org/nl
Hier las ik toendertijd volgens mij ook hoe groot het aantal bijtincidenten tussen hond/kind is en hoe vaak dat een bekende hond is. Dat vind ik zelf ook wel belangrijk: de hond is niet 'vals', maar je moet óók bij vriendelijke honden weten hoe je er mee om moet gaan, omdat een misverstand tot een bijtincident kan leiden. En ál die mensen bij wie dat gebeurt dachten dat het hun kind en die hond niet zou treffen..

Als aanvulling op mijn post van net (want daarin reageerde ik op jou eerdere post), dit is dus de reden dat ik vind dat je voor 100% moet gaan.

En een bench of een traphekje tussen keuken/hal/woonkamer oid is dat wat mij betreft al he. Ik heb het niet over hele dramatische dingen. Juist daarom lijkt me de ouders en kinderen instrueren en monitoren zoveel minder optimaal. Je hebt dan uiteindelijk geen controle en zekerheid, terwijl je er wel de hele tijd mee bezig moet houden. Hond in bench/keuken/hal oid en je hebt er geen omkijken meer naar. Vertrouw je het, doe je even wat leuks onder gecontroleerde omstandigheden en klaar ben je, iedereen blij.

[Parelridder]

Dat hangt van je hond af.. Mijn oudste is zoals gezegd niet meer op haar gemak met kinderen en onbehouwen mensen, n.a.v. voor haar traumatische ervaringen. Voor haar is het juist van belang te onderhouden wat ze nog wél aan kan. Haar weg zetten, werkt voor haar bevestigend. En een hek waar kinderen hun handje door steken idem. Ruimte geven om te naderen en vertrekken naar behoefte werkt voor haar uitstekend, idem voor positieve associaties maken (lekkers laten geven als ze bij hen komt, onder begeleiding samen apporteerspel doen).
Tegen kinderen die ik niet ken of die door leeftijd/gedrag onvoldoende betrouwbaar zijn in hun gedrag t.o.v. haar bescherm ik haar uiteraard door ze niet samen in 1 ruimte te laten. Maar er zijn ook volwassenen die zich ontzettend lomp gedragen, veelal vanuit ongeremd enthousiasme. Als die zich als onbekende als een dwaas boven op haar storten ("Leuk, een Flatcoated!!" of "Ik ben gék op honden!!!") terwijl ze geen kant uit kan (stevig de armen om haar hals slaan bij wijze van knuffel, in de kofferbak van de auto duiken om haar te knuffelen, noem maar op) voelt ze zich óók in het nauw gedreven.
Het uit de weg gaan van alle kinderen en onbekende mensen vergroot haar mogelijkheden niet. Liever leer ik de mensen zo veel mogelijk hoe wél met haar om te gaan, zodat ze niet verder beperkt raakt maar blijft ervaren dat er idd een paar gekken rond lopen (die deuk liep ze op t.g.v. ongevallen, maar in aanleg was ze al niet enorm zeker in contact met onbekenden) maar dat de meeste mensen best leuk zijn.

[Martine-Tom]

Hier ook gekozen voor een middenweg, als we buiten lopen en iemand vraagt om te aaien is het antwoord gewoon nee. Soms in geval van bange kinderen wil ik nog wel eens uitzonderingen maken door Tom op te tillen, te knielen en het kindje kennis te laten maken (algemeen genomen zal een bang kind niet doen dat wat Tom juist eng vind, het ruwe onbeholpen aaien en toespreken) Tom vind het niet echt geweldig maar laat het toe, en kindjes een positieve ervaring geven en ze minder bang laten zijn vind ik ook belangrijk, Tom hersteld na 10 sec weer dus is voor mij acceptabel.
Binnen komt ie meestal naast mij zitten als hij het eng vind en dan hou ik de mensen weer oo afstand. Het blijft een hond, maar zijn bijtdrempel is gigantisch hoog dus in dat opzicht hoef ik geen maatregelen te nemen, maar hij houd niet zo van mens-initiatief...geef hem een half uurtje en hij zit je af te lebberen...maara dan is het zijn keus. Geef ik oom altijd aan, en als men er niet van gedient is dan stop ik hem, de meesten zeggen het leuk te vinden...tot ze een hondentong in hun oor hebben ofzo

Zoals ik het hier lees zou ik denk ik toch vanuit een gecontroleerde situatie proberen om hem wat minder gestresst te laten zijn, aangelijnd spelen met een bal en de kinderen oid. Juist omdat je niet weet waarom hij zo doet, zou zonde zijn als hij met een kleine aanmoediging wel prima met bezoek zou kunnen
Blijft hij het spannend vinden kan afzonderen altijd nog, persoonlijk ben ik dan altijd bankpg dat het gedrag dan juist erger kan worden...dus mij eerste keus zou het niet zijn, ik zou vertrouwde vrienden inroepen en samen de hond op zijn gemak proberen te krijgen door het leuk te maken, bal gooien, snoepjes geven, dat soort dingen, in het begin alles aangelijnd en op afstand en als hij aangeeft op zn gemak te zijn dat proberen uit te bouwen.

[Kaela]

Dat hangt van je hond af.. Mijn oudste is zoals gezegd niet meer op haar gemak met kinderen en onbehouwen mensen, n.a.v. voor haar traumatische ervaringen. Voor haar is het juist van belang te onderhouden wat ze nog wél aan kan. Haar weg zetten, werkt voor haar bevestigend. En een hek waar kinderen hun handje door steken idem. Ruimte geven om te naderen en vertrekken naar behoefte werkt voor haar uitstekend, idem voor positieve associaties maken (lekkers laten geven als ze bij hen komt, onder begeleiding samen apporteerspel doen).
Tegen kinderen die ik niet ken of die door leeftijd/gedrag onvoldoende betrouwbaar zijn in hun gedrag t.o.v. haar bescherm ik haar uiteraard door ze niet samen in 1 ruimte te laten. Maar er zijn ook volwassenen die zich ontzettend lomp gedragen, veelal vanuit ongeremd enthousiasme. Als die zich als onbekende als een dwaas boven op haar storten ("Leuk, een Flatcoated!!" of "Ik ben gék op honden!!!") terwijl ze geen kant uit kan (stevig de armen om haar hals slaan bij wijze van knuffel, in de kofferbak van de auto duiken om haar te knuffelen, noem maar op) voelt ze zich óók in het nauw gedreven.
Het uit de weg gaan van alle kinderen en onbekende mensen vergroot haar mogelijkheden niet. Liever leer ik de mensen zo veel mogelijk hoe wél met haar om te gaan, zodat ze niet verder beperkt raakt maar blijft ervaren dat er idd een paar gekken rond lopen (die deuk liep ze op t.g.v. ongevallen, maar in aanleg was ze al niet enorm zeker in contact met onbekenden) maar dat de meeste mensen best leuk zijn.

Ik heb het idee dat we wel heel erg hetzelfde bedoelen, maar vanuit een andere insteek kijken en benoemen.

Het hek, daar steekt het kind dus NIET zijn handje door en wegzetten doe je je hond ook niet. Je creëert een veilige plek waar je hond zich 100% zeker veilig kan voelen. Meestal is dat de plek die de hond zelf al uitkiest. Voor onze Oscar is dat zijn hok met kleed er voor, voor Rocky zou dat zijn mandje onder de tafel kunnen zijn, maar dan wel zo dat de kids daar 100% zeker fysiek niet naar toe kunnen (hoe je dat doet maakt me niets uit, een rennetje, een bench onder de tafel zetten oid).

Vervolgens ga je natuurlijk kijken wat er wel kan, als je dat wilt. Dat doen wij hier ook. Zo heb ik de laatste keer dat mijn neefje en nichtje hier waren, met Oscar kunstjes in de tuin gedaan. Hij moest uit, dus kids op de bank en Oscar uit zijn hok rechtstreeks naar buiten. Na de wandeling kids voor het raam en Oscar kunstjes doen. Prachtig vonden ze het en Oscar kan dat goed. Op zich kan in 1 ruimte ook prima hoor, maar het gebeurde zo en iedereen vond het leuk. Voor Oscar went het niet als hij personen beter kent, tenzij ze echt veel vaker komen. Dus die moeite steek ik alleen in mijn moeder en bijvoorbeeld Hylos van dit forum. Niet in mensen die 2 a 3 keer per jaar komen. Maar goed, dat is voor ieder voor zichzelf te beoordelen en te kiezen. Wat kan je hond, wat vindt ie leuk, wat kun je bedenken om te doen waar visite en hond blij van wordt.

Als ik gewoon naar visite kijk, dan vind ik het eigenlijk niet zo belangrijk of Oscar er aan went of er beter in wordt. Mensen komen bij ons om met ons te kletsen en het gezellig te hebben. Sommigen vinden Oscar leuk en dan kijken we wat er voor alle partijen leuk is. Volwassenen vinden een ommetje maken vaak al wel leuk bijvoorbeeld. Maar gewoon in huis, als we zitten te kletsen, eten of een spelletje doen, dan is het voor alle partijen makkelijker, veiliger en fijner als Oscar in zijn hok ligt te snurken met de gordijnen dicht. Ik zie zo'n visite gewoon niet echt als zijnde een trainingsmoment voor Oscar. Ik wil gewoon dat aan het einde van de dag wij mensen een leuke tijd hebben gehad en Oscar er niet minder van is geworden. En als ik wil trainen om hem te verbeteren met vreemden, dan ga ik trainen en nodig ik daar, als de tijd er rijp voor is, heel bewust mensen voor uit die daar aan mee willen werken.

[Parelridder]

We hebben een compleet andere start natuurlijk: jouw maatje had het probleem al bij zijn komst bij jullie én in heel veel sterkere mate, mijn maatje heeft het probleem na enkele jaren verkregen t.g.v. trauma (en een volgend probleem t.g.v. later trauma). Als je het gedrag van je kameraad ziet omslaan, kun je er meer en anders mee dan wanneer het al een gewoonte is. En waarschijnlijk is het ook nog een voordeel als je elkaar ook ánders kent, van vóór het probleem, je hebt die vertrouwensband al lang & breed voor er een trauma/probleem ontstaat.

[Kaela]

We hebben een compleet andere start natuurlijk: jouw maatje had het probleem al bij zijn komst bij jullie én in heel veel sterkere mate, mijn maatje heeft het probleem na enkele jaren verkregen t.g.v. trauma (en een volgend probleem t.g.v. later trauma). Als je het gedrag van je kameraad ziet omslaan, kun je er meer en anders mee dan wanneer het al een gewoonte is. En waarschijnlijk is het ook nog een voordeel als je elkaar ook ánders kent, van vóór het probleem, je hebt die vertrouwensband al lang & breed voor er een trauma/probleem ontstaat.

Ook. Maar nogmaals, ik vind visite vooral een moment voor mezelf. Ons leven staat zo ongeveer voor 98% in het teken van Oscar en visite is een van die dingen die bij de resterende 2% hoort (wij hebben dan ook een heel uitgebreid sociaal leven ). Ik wil daar gewoon ontspannen van kunnen genieten en daarbij dat Oscar er geen last van heeft. En zo was en is dat ook met de makkelijke, lieve sociale hondjes bij mijn ouders, die altijd uitstekend met vreemde mensen om hebben kunnen gaan. Tijdens visite draait het voor de verandering gewoon even niet echt om de hond. Met dien verstande dat de hond zich tijdens de visite wel oké en veilig moet voelen.

De kern van het probleem is natuurlijk simpelweg Rocky die duidelijk aangeeft zich niet veilig te voelen. En uiteindelijk maakt het niet uit hoe en waar je hem zich veilig laat voelen, áls hij zich maar veilig gaat voelen. En de enige grote zorg die ik daarin heb geuit, is dat ik geen vertrouwen heb in het controleren van je visite en dus vind dat je zelf die controle op moet pakken voor een 100% veilige plek. Meer niet, hoe je dat invult maakt me niets uit. Als je er maar op vertrouwen kunt zonder de hele tijd extreem goed op te moeten letten.

[Spikkelneus]

Wat ik vaak nog lastiger vind dan visite bij ons thuis, is als we op visite gaan en de honden gaan mee. Wij hebben een deel van de familie die dusdanig ver weg woont dat honden thuis laten geen optie is.
En je moet nou eenmaal af en toe bij je familie (al dan niet met drukke kleine kinderen) op bezoek. Wij beperken dat tot een paar keer per jaar, maar dan moet het toch echt.
En het is lastig om bij iemand anders thuis een plekje te vinden waar de honden met rust gelaten worden. Want men is (logisch hoor) niet berekend op 4 honden. En om mensen in hun eigen huis te vragen om hun gedrag aan te passen aan jouw honden, dat valt ook niet mee. Maar om incidenten te voorkomen zal dat wel moeten. Maar zelfs na jaren stuit je op onbegrip: " Kan Dunya nou nog steeds niet met kinderen? Maar ze kent ze toch? Tssss....."
Ik vind het altijd een vreselijk stressvolle gebeurtenis, ook al gaat het eigenlijk altijd wel goed (genoeg). De hondjes en ik zijn altijd erg blij om weer naar huis te gaan.

[TomsBorders]

misschien kan je een puppy ren voor ze meenemen?
Is opvouwbaar dus past misschien nog wel in de auto?
Dan bouw je daarmee een veilige plek, die duidelijk herkenbaar is en van hun is dus ook altijd dezelfde is. Die van mij is dol op mensen en zoekt van eiges een plekje op om dan te gaan slapen maar mijn familie is ook wat bangig van mij dus als ik nee zeg dan blijven ze ook weg ook maar als pup had ik altijd die ren of een bench (afhankelijk van hoe ver ik moest fietsen) mee zodat ze leerde te stoppen. Nu doet ze dat zelf in plekken waar geen honden om mee te spelen zijn zeg maar haha.

[Anne in Zweden]

Wat ik vaak nog lastiger vind dan visite bij ons thuis, is als we op visite gaan en de honden gaan mee. Wij hebben een deel van de familie die dusdanig ver weg woont dat honden thuis laten geen optie is.
En je moet nou eenmaal af en toe bij je familie (al dan niet met drukke kleine kinderen) op bezoek. Wij beperken dat tot een paar keer per jaar, maar dan moet het toch echt.
En het is lastig om bij iemand anders thuis een plekje te vinden waar de honden met rust gelaten worden. Want men is (logisch hoor) niet berekend op 4 honden. En om mensen in hun eigen huis te vragen om hun gedrag aan te passen aan jouw honden, dat valt ook niet mee. Maar om incidenten te voorkomen zal dat wel moeten. Maar zelfs na jaren stuit je op onbegrip: " Kan Dunya nou nog steeds niet met kinderen? Maar ze kent ze toch? Tssss....."
Ik vind het altijd een vreselijk stressvolle gebeurtenis, ook al gaat het eigenlijk altijd wel goed (genoeg). De hondjes en ik zijn altijd erg blij om weer naar huis te gaan.

Wij hebben oa om die reden een camper gekocht. Hondjes kunnen dan lekker in hun eigen mandje en vertrouwde omgeving (dat is de camper inmiddels) een dutje doen, terwijl wij vrolijk kunnen hijsen in het gezelschap van vrienden en/of familie. Slapen doen we dan ook in de camper; zo hebben de mensen bij wie we op bezoek zijn nauwelijks werk van ons.

[Parelridder]

Wij hebben oa om die reden een camper gekocht. Hondjes kunnen dan lekker in hun eigen mandje en vertrouwde omgeving (dat is de camper inmiddels) een dutje doen, terwijl wij vrolijk kunnen hijsen in het gezelschap van vrienden en/of familie. Slapen doen we dan ook in de camper; zo hebben de mensen bij wie we op bezoek zijn nauwelijks werk van ons.

Wat handig!! Want idd, als je meerdere honden hebt kun/wil je niet altijd overal met allemaal tegelijk naar binnen.