Jeetje Marloes, wat een ongelofelijke pech heb je.... En dan is pech eigenlijk niet eens het goede woord..... Sterkte met alles en ik hoop dat je je depressie toch redelijk goed te boven gaat komen, zonder je al te slecht te voelen.
Psychiaters Ik weet van die eerste keer zelf niets meer, maar blijkbaar was ik compleet apathisch, reageerde dus totaal niet meer op mijn omgeving, at niet,... en zat de hele tijd heen en weer te wiegen. Als ik wel eens een reactie vertoonde was ik uit het niets heel agressief. De problemen met depressies, angststoornissen en zelfbeeld zijn nog niet verdwenen (gaat niet altijd even slecht hoor ), maar dat compleet apathische is gelukkig nadien niet meer voorgekomen. Ik vermoed dat dat gedrag te maken had met mijn leeftijd.
Joh! Weet je nog hoe ze dan kwamen bij depressief? Ik heb er ook nog nooit van gehoord! Ik zou dan eerder denken dat je de stempel 'autistisch' krijgt. Zeker als het over wat jaren terug gaat.
Hope schreef:Zo, nou, ik ben weer thuis. En er heeft een stagiaire best op zijn donder gehad.
Huisarts hoort mijn klachten en ineens ontstond er een soort circus. Afijn.
Na allerlei onderzoeken weet ik nu dat ik een hartritmestoring heb en een extreem trage hartslag van 36 per minuut.
Mijn lichaam houdt vocht vast (en ik was nog wel zo trots op die 1,5 kilo die ik was aangekomen )
Oorzaak: medicatie.
Nu plat op de bank. Rust rust rust.
En stoppen met de medicijnen. Dan die depressie maar zonder medicatie bevechten. Helaas is het niet anders.
Zijn je schildklierwaardes wel eens onderzocht? Jouw klachten komen me bekend voor. Bij 30% van de burnouts is er sprake van schildklierafwijkingen ipv burnout.
Neen, ik kan me helemaal niets meer van die maanden herinneren. Ik heb door mijn leven heen wel op en af bij psychologen en psychiaters gepasseerd. Over velen niet te spreken trouwens, maar er is nooit iets van autisme uitgekomen. Zelf vind ik dat ik er wel wat trekken van heb, maar ik pas blijkbaar toch niet in één van die aandoeningen. De combinatie van de depressies, laag zelfbeeld en vooral angst zorgen blijkbaar voor een aantal symptomen (zoals veel behoefte voor controle, perfectionistisch,...) die kunnen doen denken aan autisme . Als volwassene heb je eigenlijk ook de symptomen die ik in mijn vorige post omschreef, maar gewoon niet zo extreem. Ik was dan wel oud voor mijn leeftijd, maar wel nog een jong kind en dat type emoties zijn nooit makkelijk om mee om te gaan, maar voor zo'n jong kind waarschijnlijk gewoon niet mogelijk, met als gevolg dat je compleet dichtklapt.