Groter leed: ik denk dat we binnenkort een van de katten van mijn dochter moeten laten inslapen. Dat arme beest is nog maar net drie jaar oud, maar is al 2,5 jaar ziek. Het is begonnen met overal plassen. Bleek blaasgruis te zijn. Overgestapt op speciale brokken, maar dat hielp niet. Ze bleef overal plassen. Toen echo laten maken. Niets bijzonders te zien.
Op naar Utrecht, alwaar nog een echo, lab: geen fysieke oorzaak te vinden. Diagnose uiteindelijk blaasgruis o.b.v. idiopatische blaasontsteking. Speciaal voer, pijnstilling en het leek redelijk te gaan. Toen begon het spugen. Eerst af en toe, maar later steeds vaker, tot meerdere keren per dag. Daarbij afvallen. Het arme beest woog nog maar net 2 kg.
Na onderzoeken bij eigen DA door laten verwijzen naar internist. Na weer veel onderzoeken, waaronder een gastroscopie met biopten bleek het hypereosinofiel syndroom te zijn, dus aan de prednison. Dat leek te helpen en we mochten geleidelijk aan afbouwen.
Nu eet ze sinds een paar dagen niet meer, zit onder het bed, gromt en blaast daar en laat af en toe vreemde episodes met schokken zien. Het lijkt op een extreem ernstige vorm van hik, maar het kunnen net zo goed spasmen van elders zijn. En opnieuw overal plassen en af en toe braken.
We hebben al enkele gesprekken met de DA gehad over behandelopties, maar die zijn er eigenlijk niet. Als ze niet eet krijgen we de prednison er niet in en als we de prednison er niet inkrijgen wordt ze zieker en zieker. Het arme beest heeft niet veel kwaliteit van leven. De kat is van mijn oudste dochter. Die weet met haar verstand wel dat het einde nadert, maar het hart wil nog niet. Maar erg lang zal het niet meer duren vrees ik.
