Wij woonden hier nog maar pas, Nelson was nog een pup.
Ik had hem wilde duif gegeven. Een hele. Met veren en al bedoel ik dan.
Nelson lag buiten in de tuin heerlijk van zijn duif te eten toen de buurvrouw even langskwam. We hadden elkaar even daarvoor misgelopen bij haar huis dus kwam ze kennismaken bij ons.
Mevrouw doet het tuinhek open en voor ik het wist had Nelson haar gespot. Wat doe je dan, als labradorpup?
Dan heb je als pupsel gewoon een dilemma. Je wil natuurlijk gezellig even gedag zeggen maar stel dat iemand je duif pikt. Dus wat doe je dan? Je vliegt, met de bloederige duif, de kop alle kanten op bungelend, overal veren achterlatend, op dat lieve mens af. Ik zag haar twee tinten witter worden
Die pup, die was echt even niet van mij. Echt niet.
Maar ja hij was dat natuurlijk wel. Mocht ik mijn nieuwe buurvrouw meteen uitleggen waarom onze hond hele duiven te eten kreeg. Nee, hij zou hun kippen echt niet uit de wei komen vangen.
Net toen ik dacht dat ze een beetje kon lachen hoorde je 'krak' en trok Nelson de kop van de duif.
Ik heb haar maanden niet meer gezien.