Hond vs. kind

[Borke]

Sorry hoor maar ik vind het aardig overdreven. Als je bang bent van honden dan ga je maar ergens naar toe waar honden verboden zijn. 99 van de 100 speeltuintjes hebben zo'n verbod dus zal niet moeilijk zoeken zijn.
Weer een gevalletje kinderen mogen alles en honden niks.
Honden zijn geen robots en kunnen wel eens springen, zeker een pup.

Verstuurd vanaf mijn SM-G903F met Tapatalk

Dat denk ik ook! Honden mogen niets en mogen nergens...

Echter als je geen hond hebt, dan zie je gewoon een recreatiegebied. Niet een losloopgebied, waar dus veel honden kunnen zijn. Dat doen alleen de hondeneigenaren

Ach uiteindelijk denk ik dat alle mensen, ja dus ook die met kinderen, wat meer rekening met anderen en met elkaar kunnen houden. Wat wederzijds begrip maakt het leven aantrekkelijker.
Een beetje humor ook. Het verhaal is met humor beschreven en ik hou daar wel van.

[Lil]

Een stukje over een voorval waarin een moeder word afgedaan als hysterisch en een kind als flauw.
Ik weet niet, ik ben daar niet zo'n fan van.

Zo zie je maar hoe geschreven tekst door iedereen zeer verschillend word opgevat.

Daarbij zou kunnen ook nog. Ik heb het ook al meegemaakt en ik noem niet snel iets hysterisch dus dat was best behoorlijk heel veel over de schreef.

Of gelet op de manier waarop is geschreven extra smeuïg gemaakt voor het verhaal of
Of
Of

Ik zie gewoon zo veel mogelijkheden dat ik erover niet kan en wil oordelen. Wilt niet zeggen dat je niet het recht hebt om er geen fan van te zijn.

[Kaela]

Een stukje over een voorval waarin een moeder word afgedaan als hysterisch en een kind als flauw.
Ik weet niet, ik ben daar niet zo'n fan van.

Boh ik lees dat er niet zo in. Ik lees dat columnschrijver het beter en fijner had gevonden als moeders iets meer voor rede vatbaar was geweest.

Ik begrijp als geen ander dat mensen bang kunnen zijn voor honden en dat deze milde situatie voor een bang iemand heel heftig is. Maar in de regel kalmeer je dan ook vrij snel weer als de situatie wordt opgelost (hondje aan de lijn) en de hondeneigenaar rustig zijn excuses aanbied.
Uiteindelijk is dat volgens mij altijd de clou, samen op zoek naar een stukje goede wil en het even netjes uitpraten. Ik heb ook wel eens iemand verrot gescholden omdat ze niet ingreep toen haar 2 berners met Oscar aan het knokken waren, maar ik heb daar even later wel mijn excuus voor gemaakt en we zijn op goede voet ieder ons eigen weg gegaan. Dingen moeten ook niet moeilijker gemaakt worden dan ze zijn.

Ach en moeders over de zeik als hun kinderen bang zijn voor honden? Hier verderop woont een tweeling en 1 is heel bang. Die stond laatst op straat te krijsen van angst vanwege een maltezer die vrij dichtbij hem kwam en zijn moeder lachte hem uit. Daar werd ik toch wel heel erg verdrietig van hoor.

[frodo quin]

Eerst en vooral vind ik een kinderspeeltuin en een losloopgebied combineren niet zo'n geslaagd idee. Ik ben het eens met de moeder dat je had moeten voorkomen dat je hond ongevraagd naar het kind ging, maar je kan niet altijd alles gezien hebben en hoe goedje hond ook luistert, het is geen robot en voor kinderen geld hetzelfde.

De reactie van de moeder vind ik niet oké, zowel omdat het zwaar overdreven is als omdat ze haar kind zo een trauma bezorgd. Ik ga er van uit dat zij ook niet in de buurt van haar kind was en ze niet goed in de gaten had, want anders sta je als ouder toch onmiddellijk tussen het kind en de mogelijke bedreiging? Persoonlijk zou ik als ik in de plaats van de moeder was wel graag een sorry willen horen en natuurlijk dat de eigenaar van de hond onmiddellijk ingrijpt. Ik zou wel boos worden van een hondeneigenaar die het maar weg lacht en trouwens ook op ouders die hun kind op een hond laten afgaan.

[Martine-Tom]

Toevallig net zoiets aan de hand gehad met een papa die wel goed reageerde. Ik kom met 2 aangelijnde honden aanlopen, kind staat met rug naar me toe, draait om en ziet de honden om panisch te reageren. Ik blijf stil staan met 2 rustige hondjes (weet van beiden hoe ze reageren dus kan in deze zelfverzekerdheid uitstralen)!ik geeg papa een knikje zo van het is veilig. Papa knielt met kindje (1,5/2 jr oud) tussen zijn benen, de hysterie negeerd hij en neemt tegelijk de angst wel serieus. Tom blijft gewoon zitten die heeft er niet zoveel mee, en Viper, de naakthond die hier logeert is enthousiast maar springt niet op oid. Papa praat op rustige toon tegen het kind (kijk nou dat hondje heeft geen haartjes, dat is raar he. Kijk dan andere hondje heeft een kuifje. Kijk hondje geeft papa een lik op zn hand) kindje kalmeert wat en durft de hondjes die vlakbij zitten aan te kijken.
Het naakte intrigeerd haar en eigenlijk wil ze aaien...ze vergeet spontaan dat ze aan het huilen was en twijfelt wat ze wil doen. Ik geef papa wederom een knikje dat het veilig is, ik kniel naast nakie en hou hem vast, hoofd weg van kindje en zo durft ze hem te aaien. Er kan zowaar een giegelig lachje af als ze voelt hoe die blote huid voelt.
Voorochtig laat ik nakies koppie los em zo zijn kindjes hoofd en nakie ineens een paar cm van elkaar verwijderd, ze begint te lachen omdat ze hem zo lelijk vind even vergeet ze dr angst en wil hem een knuffel geven (hou just in case zn hoofd weer even weg) en met dit vrolijke hoogtepunt loop ik weer weg, een wederom hysterische peuter achterlatend...dit keer van de lach "papa hond lelijk hahah" tja kinderen zijn eerlijk he

Enfin...zo kan het ook, hondjes positieve ervaring en kindje ook, en ik ben blij dat ik hondjes heb waarmee ik dit kan doen

[Kim_S]

Ik heb kinderen, waarvan 1 die vreemde honden erg spannend vindt. En ik heb een puppy van nu 4 maanden. Dus kan het redelijk van 2 kanten bekijken denk ik.

Ik vind dat de moeder vreselijk overdreven gereageerd heeft over het vies worden van de kleding. Dat jurkje was hoe dan ook wel vies geworden tijdens het spelen (of heb ik alleen zulke smeerpoetsen?).

Dat er ineens een hond redelijk onstuimig (zoals pups dat doen) op een kind afkomt en springt vind ik niet okee, daar zou ook mijn dochter die niet bang is behoorlijk van schrikken. Maar als zoiets ons zou gebeuren, op dezelfde manier als je hier beschrijft, zou ik mijn kinderen uitleggen dat hondjes niet altijd luisteren, dat dit nog een jong hondje is, en dat ze niet bang hoeven zijn. Misschien inderdaad ook snoepjes laten geven aan de hond als die weer rustig is.

Ik zou niet gaan gillen dat ze nu naar therapie moeten in ieder geval

[eelke]

Toch vind ik het wel bijzonder. Ik lees regelmatig dat er baasjes hier met een loopse Lola of een angstige, manke, of agressieve hond in een losloopgebied lopen, er dan gevonden wordt dat alle honden onder appèl moeten staan.

En nu lijkt het ineens weer iets als 'het kan een keer overkomen'.

En die jurkjes, ja, weet jij veel, misschien gingen ze er toevallig net heen om mooie foto's te maken ofzo. Alles kan natuurlijk een reden hebben.

Vanuit angst reageer je inderdaad heel anders, en ik het ligt er ook aan hoe je daar zelf op reageert. Ik trek dan echt al heel hard sorry roepend een sprintje naar mijn hond hoor.

Of als het je voor de zoveelste keer overkomen is. Of als dat kindje inderdaad al een keer gebeten is, en je haar net zo ver hard dat ze niet al krijsend over straat ging als er een hond aan de overkant loopt...

En dan nog. Angst is gewoon ingewikkeld. Ik vergelijk het altijd maar met spinnen. En die doen zelfs echt nog niks, dus echt wel ongegrond. Maar degene die het waagt een spin in mijn nek te zetten, die krijgt toch echt een serieuze knal voor zijn kop hoor.

[frodo quin]

Toch vind ik het wel bijzonder. Ik lees regelmatig dat er baasjes hier met een loopse Lola of een angstige, manke, of agressieve hond in een losloopgebied lopen, er dan gevonden wordt dat alle honden onder appèl moeten staan.

En nu lijkt het ineens weer iets als 'het kan een keer overkomen'.

En die jurkjes, ja, weet jij veel, misschien gingen ze er toevallig net heen om mooie foto's te maken ofzo. Alles kan natuurlijk een reden hebben.

Vanuit angst reageer je inderdaad heel anders, en ik het ligt er ook aan hoe je daar zelf op reageert. Ik trek dan echt al heel hard sorry roepend een sprintje naar mijn hond hoor.

Of als het je voor de zoveelste keer overkomen is. Of als dat kindje inderdaad al een keer gebeten is, en je haar net zo ver hard dat ze niet al krijsend over straat ging als er een hond aan de overkant loopt...

En dan nog. Angst is gewoon ingewikkeld. Ik vergelijk het altijd maar met spinnen. En die doen zelfs echt nog niks, dus echt wel ongegrond. Maar degene die het waagt een spin in mijn nek te zetten, die krijgt toch echt een serieuze knal voor zijn kop hoor.

Ik denk niet dat hier iemand vindt dat het oké is dat een hond ongevraagd op een kind af loopt en dat je als hondenbaasje het niet had moeten voorkomen, maar het kan wel gebeuren dat je eens te laat reageert of iets te laat gezien hebt.

[jasmijn]

Toch vind ik het wel bijzonder. Ik lees regelmatig dat er baasjes hier met een loopse Lola of een angstige, manke, of agressieve hond in een losloopgebied lopen, er dan gevonden wordt dat alle honden onder appèl moeten staan.

En nu lijkt het ineens weer iets als 'het kan een keer overkomen'.

En die jurkjes, ja, weet jij veel, misschien gingen ze er toevallig net heen om mooie foto's te maken ofzo. Alles kan natuurlijk een reden hebben.

Vanuit angst reageer je inderdaad heel anders, en ik het ligt er ook aan hoe je daar zelf op reageert. Ik trek dan echt al heel hard sorry roepend een sprintje naar mijn hond hoor.

Of als het je voor de zoveelste keer overkomen is. Of als dat kindje inderdaad al een keer gebeten is, en je haar net zo ver hard dat ze niet al krijsend over straat ging als er een hond aan de overkant loopt...

En dan nog. Angst is gewoon ingewikkeld. Ik vergelijk het altijd maar met spinnen. En die doen zelfs echt nog niks, dus echt wel ongegrond. Maar degene die het waagt een spin in mijn nek te zetten, die krijgt toch echt een serieuze knal voor zijn kop hoor.

Onzin angst voor spinnen is instinkt, er zijn genoeg spinnen die harstikken dodelijk zijn en waar we met zijn allen vandaan komen lopen er een hoop van rond!
Angst voor spinnen is dus echt niet onredelijk!
Net zo als angst voor slangen en anderen insecten heel logies is, ooit waren die gevaarlijke dingen heel erg aanwezig.

Ik ben dus de genen die raar is en er geen bal om geeft als er een spin in mijn nek zit, jij en mijn vriend zijn volkomen normaal volgens de overlevings instincten.
Zo lang geleden is het niet dat we er echt bang voor moesten zijn, hel in Australië hebben ze zelf een kinderen filmpje verboden die kinderen leerde niet bang te zijn voor spinnen want daar is het echt een verschil tussen leven en dood!

Maar om even op het verhaal terug te komen vind ik de reachtie van de moeder vrij overdreven en daar bij heb ik nog nooit moeiten gehad met modder uit een wit kleding stuk te krijgen, grasvlekken, vet, wijn, chocolade, bloed allemaal heel moeilijk maar modder nee even weken en het is al weg hoeft niet eens in de was machienen.

Ook vind ik het een groot verscheel als er een pup/jonge hond op me af komt of een volwassen hond, bij een volwassen hond heb ik veel meer van jo als hij niet luisterd laat je hem niet los.
Een pup moet ook gewoon dingen leren en gaat het soms bij mis.

Ik vind het een leuk en goed geschreven verhaal van een deel van het leven met een pup.

[0oAstrido0]

Bedankt voor jullie reacties!

Natuurlijk heb ik in eerste instantie mijn excuses aangeboden, direct na het aanlijnen van de hond. Ik heb het absoluut niet weggelachen, maar ik was wel een soort overdonderd van haar reactie en kon gewoon geen normaal gesprek met haar voeren. Ik ben van mezelf behoorlijk subassertief, dus dat ik hier tegenin ging, zegt voor mij best veel.

En inderdaad, moeder was zelf ook niet in de buurt, dus ook zij kon niet op tijd ingrijpen. Blijft het feit dat dat mijn verantwoordelijkheid is natuurlijk. Ik moet er misschien bij vertellen dat zij het speeltoestel achter mijn rug naderden er dus pas wat gebeurde toen het kindje er naartoe liep. Het is dus niet zo dat de hond wegrende, ging grommen, blaffen o.i.d. Hij ging gewoon kijken wie de nieuwkomer was, net als dat zij waarschijnlijk ging kijken wat voor toestel het was. Het gebeurt gewoon in een fractie van een seconde, waarna je zo snel mogelijk probeert te handelen. Ja, misschien had ik het eerder door kunnen hebben. Dat is voor mij ook een les.

Mijn punt is juist dat we allemaal maar mensen zijn en dat er soms foutjes kunnen gebeuren en dat ik zou willen dat we daar volwassen mee om kunnen gaan. Ga er alsjeblieft niet vanuit dat een ander altijd kwaad in de zin heeft. Dat had ik niet, de hond niet en de moeder en het kind ook niet. Het was een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Daarom had ik het ook zo graag over gedaan. Door de manier waarop ik nu werd aangesproken blokkeerde mijn 'oplossingsgericht denken' op dat moment. Iets wat ook in mij ligt.

Zo heb ik ook een keer een hele tirade over me heen gehad van een medewerker in de Ikea omdat ik ergens met een wagentje liep waar dat blijkbaar niet mocht. Waarom wordt er gelijk vanuit gegaan dat ik dat expres doe? En waarom moet er dan gelijk gescholden en geschreeuwd worden? Een omstander die het met grote ogen aanzag viel mij toen gelukkig ook bij.

Natuurlijk kwam het naderhand ook in me op dat zij misschien een nare ervaring heeft met honden o.i.d. En daar zou ik absoluut begrip voor hebben. En ik snap ook dat een moeder haar kind wil beschermen en dus misschien nog feller reageert dan normaal. Ik had er graag net als op dit forum over in gesprek gegaan.

Het feit dat ik het hier post, laat hopelijk ook zien dat ik er niet luchtig over ben, maar dat ik erover nadenk en juist ook wil zien wat een ander ervan vindt.

[Borke]

Ach Astrid (zo heet ik ook )
Uiteindelijk is alles perceptie.
Van jou, van die moeder etc.
En ook de reacties hier.

We reageren allemaal vanuit onze eigen ervaring en belevingswereld.

Daarbij zijn jonge kinderen een gevoelig onderwerp "kom niet aan mijn kind" (nee, ik heb geen kinderen) op dezelfde manier als onze iegen honden een gevoelig onderwerp zijn.

Wat me wel opvalt: ik heb de indruk dat mensen steeds minder verdraagzaam worden. Sneller wantrouwen. Minder geneigd zijn uit te gaan van het goede. Als je met je hond wandelt en daardoor contact maakt met andere mensen, dan merk je dat. Daarbij vond ik met de hond wandelen 10 jaar geleden al anders dan nu.

Het is dan zo'n verademing als er een keer iets gebeurd met of tussen anderen en de andere persoon reageert daar heel nuchter en relativerend over.
Eigenlijk net zoals die auto-eigenaar toen ik 8 jaar geleden zijn auto ramde. Ik was niet geconcentreerd, mijn vader was net overleden. Ik had hem totaal niet gezien en schaamde kapot. Terwijl ik - behoorlijk van slag, me wilde uitputten in excuses, bleef de man heel kalm en vriendelijk: ach het is toch allemaal verzekeringswerk. Heerlijk om wat begrip te ontmoeten in plaats van een scheldtirade

[0oAstrido0]

Ach Astrid (zo heet ik ook )
Uiteindelijk is alles perceptie.
Van jou, van die moeder etc.
En ook de reacties hier.

We reageren allemaal vanuit onze eigen ervaring en belevingswereld.

Daarbij zijn jonge kinderen een gevoelig onderwerp "kom niet aan mijn kind" (nee, ik heb geen kinderen) op dezelfde manier als onze iegen honden een gevoelig onderwerp zijn.

Wat me wel opvalt: ik heb de indruk dat mensen steeds minder verdraagzaam worden. Sneller wantrouwen. Minder geneigd zijn uit te gaan van het goede. Als je met je hond wandelt en daardoor contact maakt met andere mensen, dan merk je dat. Daarbij vond ik met de hond wandelen 10 jaar geleden al anders dan nu.

Het is dan zo'n verademing als er een keer iets gebeurd met of tussen anderen en de andere persoon reageert daar heel nuchter en relativerend over.
Eigenlijk net zoals die auto-eigenaar toen ik 8 jaar geleden zijn auto ramde. Ik was niet geconcentreerd, mijn vader was net overleden. Ik had hem totaal niet gezien en schaamde kapot. Terwijl ik - behoorlijk van slag, me wilde uitputten in excuses, bleef de man heel kalm en vriendelijk: ach het is toch allemaal verzekeringswerk. Heerlijk om wat begrip te ontmoeten in plaats van een scheldtirade

Ha naamgenoot! Dat is het zeker! En mijn verhaal is natuurlijk ook alleen maar vanuit mijn perceptie geschreven.. Maar een beetje verdraagzaamheid en vriendelijkheid zou inderdaad zo fijn zijn! Het kan zo'n verschil maken..

[frodo quin]

Bedankt voor jullie reacties!

Natuurlijk heb ik in eerste instantie mijn excuses aangeboden, direct na het aanlijnen van de hond. Ik heb het absoluut niet weggelachen, maar ik was wel een soort overdonderd van haar reactie en kon gewoon geen normaal gesprek met haar voeren. Ik ben van mezelf behoorlijk subassertief, dus dat ik hier tegenin ging, zegt voor mij best veel.

En inderdaad, moeder was zelf ook niet in de buurt, dus ook zij kon niet op tijd ingrijpen. Blijft het feit dat dat mijn verantwoordelijkheid is natuurlijk. Ik moet er misschien bij vertellen dat zij het speeltoestel achter mijn rug naderden er dus pas wat gebeurde toen het kindje er naartoe liep. Het is dus niet zo dat de hond wegrende, ging grommen, blaffen o.i.d. Hij ging gewoon kijken wie de nieuwkomer was, net als dat zij waarschijnlijk ging kijken wat voor toestel het was. Het gebeurt gewoon in een fractie van een seconde, waarna je zo snel mogelijk probeert te handelen. Ja, misschien had ik het eerder door kunnen hebben. Dat is voor mij ook een les.

Mijn punt is juist dat we allemaal maar mensen zijn en dat er soms foutjes kunnen gebeuren en dat ik zou willen dat we daar volwassen mee om kunnen gaan. Ga er alsjeblieft niet vanuit dat een ander altijd kwaad in de zin heeft. Dat had ik niet, de hond niet en de moeder en het kind ook niet. Het was een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Daarom had ik het ook zo graag over gedaan. Door de manier waarop ik nu werd aangesproken blokkeerde mijn 'oplossingsgericht denken' op dat moment. Iets wat ook in mij ligt.

Zo heb ik ook een keer een hele tirade over me heen gehad van een medewerker in de Ikea omdat ik ergens met een wagentje liep waar dat blijkbaar niet mocht. Waarom wordt er gelijk vanuit gegaan dat ik dat expres doe? En waarom moet er dan gelijk gescholden en geschreeuwd worden? Een omstander die het met grote ogen aanzag viel mij toen gelukkig ook bij.

Natuurlijk kwam het naderhand ook in me op dat zij misschien een nare ervaring heeft met honden o.i.d. En daar zou ik absoluut begrip voor hebben. En ik snap ook dat een moeder haar kind wil beschermen en dus misschien nog feller reageert dan normaal. Ik had er graag net als op dit forum over in gesprek gegaan.

Het feit dat ik het hier post, laat hopelijk ook zien dat ik er niet luchtig over ben, maar dat ik erover nadenk en juist ook wil zien wat een ander ervan vindt.

Het is inderdaad in dit geval jij die verantwoordelijk bent, want jouw hond is op haar kind afgelopen en niet anders om, maar het toont wel aan dat zij het ook niet op tijd gezien had om kunnen in te grijpen. Conclusie: het kan gebeuren dat iemand niet perfect is en dat is geen reden om dan potdoof te worden en maar te gaan briesen. Je kunt je ongenoegen ook op een andere manier uiten, maarja, niemand is perfect en wie weet was die situatie voor de moeder zo eng dat ze even haar verstand verloor.

Ik heb zelf ooit een situatie meegemaakt waarin mijn hond naar een man zijn keel vloog en de man mijn hond de schedel probeerde in te slaan. De man stond in het donker achter een muur verscholen met een hegschaar geheven en kwam net op het moment dat wij passeerden op ons af. In een fractie van een seconde viel mijn hond de man aan en probeerde de man mijn hond met de hegschaar te slaan. De man zijn reactie was niet raar, die schrok natuurlijk van de hond en de hond haar reactie was ook niet raar, die probeerde te zorgen dat we niet vermoord werden. De man bleek net klaar geweest te zijn met zijn tuin en had helemaal geen verkeerde bedoelingen, maar zo zag de situatie er op het eerste zicht helemaal niet uit. We zijn er gelukkig allemaal met de daver vanaf gekomen en na wat over en weer gesorry, opgelucht allemaal onze eigen weg gegaan, maar dit had heel anders kunnen aflopen.

[Radja]

Welkom op BP

Ik snap jou heel goed,het gaat idd om verdraagzaamheid! Het lijkt alsof men steeds meer verbaalgeweld gebruikt om hun ongenoegen te uiten!

[TOSCA EN SPIKE]

Ik heb kinderen, waarvan 1 die vreemde honden erg spannend vindt. En ik heb een puppy van nu 4 maanden. Dus kan het redelijk van 2 kanten bekijken denk ik.

Ik vind dat de moeder vreselijk overdreven gereageerd heeft over het vies worden van de kleding. Dat jurkje was hoe dan ook wel vies geworden tijdens het spelen (of heb ik alleen zulke smeerpoetsen?).

Dat er ineens een hond redelijk onstuimig (zoals pups dat doen) op een kind afkomt en springt vind ik niet okee, daar zou ook mijn dochter die niet bang is behoorlijk van schrikken. Maar als zoiets ons zou gebeuren, op dezelfde manier als je hier beschrijft, zou ik mijn kinderen uitleggen dat hondjes niet altijd luisteren, dat dit nog een jong hondje is, en dat ze niet bang hoeven zijn. Misschien inderdaad ook snoepjes laten geven aan de hond als die weer rustig is.

Ik zou niet gaan gillen dat ze nu naar therapie moeten in ieder geval

hier ook kinderen en jonge honden...en ja ook die van mij zijn smeerpoetsen..kinderen en honden!
mijn ene dochter is ook angstig en die zou het ook niet leuk vinden en ik zou het ook niet oke vinden als een hond tegen dr of een vd anderen opspringt..maar het is een hond en die luistert nou eenmaal niet altijd perfect...net als de kinderen btw...

ooit zelf een situatie gehad in een losloopgebied langs het water...allemaal loslopende honden heel gezellig. bankjes etc etc. vriendlief struikeld bijna over een hond die met onze honden aan het spelen was en een mevr op een vd bankjes schiet in de lach waarop de hond denkt hee leuk aandacht en opspringt uiteraard wil ik de hond terugroepen maar voor ik daar ook maar de kans toe krijg begint die mevr toch te schreeuwen dat we de honden bij ons moeten houden, dat het vieze beesten zijn etc etc..vriendlief antwoord daarop dat het een losloopgebied voor honden is...( wat heel heel duidelijk staat aangegeven als je het gebied inloopt en dus ook mensen zonder hond lezen dat) en als ze dan honden zulke smerige beesten vindt ze mss ergens anders moet gaan zitten....