Hond vs. kind

[Siberienne]

Oh, ik ben niet alleen blond maar ook nog seniel Ik praat ook heel veel tegen de honden. Zoals "nee vriend, je mag niet met dat kleine hondje spelen want daar ben jij veel te lomp voor". Werkt als een tierelier. De andere hondeneigenaar lacht, zorgt dat zijn hond niet naar de mijne komt, mijn hond ontspant want ik vertel hem op een ontspannen manier dat hij de andere hond moet negeren en iedereen blij

Met mensen is het vaak "niet zo nieuwsgierig jij, nieuwsgierig aagje" als Shadow gedag wil zeggen wat vaak leidt tot of "oh hij mag best even snuffelen hoor" en een knuffel voor de mannen of ontspanning bij de andere mens, die snapt dat ze niks akelig van plan zijn en ze gewoon door kan lopen.

Ik vond het trouwens wel triest dat ik een keer met Spot, toen 9 weken oud, bij de supermarkt stond en meneer zat op zijn dikke puppygat met open mond naar de schuifdeuren te kijken en de mensen die er liepen en ... nou ja, je kent dat, pup onder de indruk van de groooote wereld. Komt er een moeder aan met een meisje van een jaar of 8. Zegt moeder "wilt u aan de kant gaan mevrouw, want mij dochter wil bij haar fiets en de durft er niet langs want ze is bang voor honden" En dan denk ik, dan heb je het als kind in NL toch zwaar, als je dit al eng vindt. Spot keek nog niet eens naar haar, reageerde niet op haar. Ipv dat die moeder zegt "loop er maar langs niks aan de hand" ....

Overigens; misschien moeten we ook na gaan denken over losloopzones voor kinderen. Ik vind het echt niet kunnen hoor. Laatst nog, loop ik rustig met mijn meneren, komt er ineens een meisje gillend aanrennen en valt zo Shadow om zijn nek en geeft hem een zoen. Echt waar. Zo smerig eigenlijk.

Of het kind dat zomaar ineens probeerde te gaan paardje-rijden op Chenak. Aan zijn oren heb ik hem eraf getrokken ( )

Of die keer dat er 6 kinderen gillende met stokken op ons af kwamen rennen, joelende "een wolf een wolf". Doodeng....

----ok, ironie knop uit ----

Nee, ik meen het niet. Ik kan zo genieten van ontmoetingen tussen kinderen en mijn honden. Chenak was dol op kinderen en Shadow nu ook. Eindeloze fascinatie voor de dat kleine grut. En allebei zo super voorzichtig en lief. Dat heb ik ze niet aan hoeven leren, is niet mijn verdienste en het is zo leuk.

Ik stond een keer met mensen te praten die twee prachtige blonde meisjes bij zich hadden. Spot en Shadow waren denk ik een maand of 7 oud. Het oudste meisje vond Spot heel mooi maar Spot was door een akkefietje met een kind dat gillend achter hem aan was gerend, een beetje verlegen. Heel goed uitgelegd, meisje heel lief onder zijn kin kriebelen echt een top ontmoeting. Ondertussen was Shadow achter mijn rug om naar het tweede meisje gelopen. Die was een stuk kleiner, zat op een sleetje dus precies ogen op neushoogte van Shadow, En die snuffelde, zij aaide met dat kleine handje en ineens gaf hij heel voorzichtig een heel klein likje over haar neus. Oeps. Meisje keek even van "yuk, nat" en begon toen te giechelen. De ouders lachten mee en Shadow stond zo blij te zijn.

Ik weet nu dat Shadow kusjes geeft, dus als kindjes willen aaien, dan mag dat maar ik waarschuw wel dat hij kusjes uitdeelt. En dan heb ik weer een hond die staat te genieten als er vijf kindjes om hem heen staan te kraaien en aaien. Is zo leuk.

En dat meisje dat hem om de nek vloog : daar hadden ze dus thuis ook honden. "Oh kijk een husky wat leuk, wij hebben thuis ook husky's". Blijkbaar vinden die ook veel goed. Maar ik heb haar toch gevraagd dit niet meer zo te doen. Als ze dit zo bij Spot had gedaan, had ze zomaar een hap in haar neus kunnen hebben. Die vindt dit soort acties namelijk niet een goed idee. Aaien mag, knuffelbeer in het kwadraat als hij je kent maar zoenen van vreemden - daar doet meneer niet aan, en geef hem eens ongelijk.

Het jongetje dat op Chenak ging rijden heb ik er aan zijn arm vanaf getrokken. Was een groep scouting kinderen die om ons heen stond. De leidster gaf hem ook nog even op zijn kop. Ik vraag me wel af of ik dit heden ten dage nog steeds kan doen, of dat ik dan een probleem als er een overbezorgde mams in de buurt is.

Hmmm ik weet niet of dit nu iets bijdraagt aan de discussie maar echt, de meeste hondmoetingen met kinders zijn gewoon leuk. Toffe kinderen die Spot over zijn verlegenheid heen hebben geholpen. Zeker 1 kind dat niet meer bang is van honden na een ontmoeting met Janouk (ze wil het nu niet eens meer geloven, dat ze ooit bang was, zo grappig). Ouders die bedanken voor uitleg hoe je het beste een hondje kan aaien. Ik vind het gewoon heel leuk. En ja, Shadow heeft ook een keer ongevraagd, in een onbewaakt ogenblik een klein jongetje een zoen gegeven. En Janouk heeft 1x in zijn hele leven een kind omver gesprongen. En ja, ik vind dat vervelend. Maar kom op zeg, het kan toch een keer gebeuren. Dan kun je toch ook op een normale toon daar even over praten. Echt hoor, ik vind dat er soms van kleine dingen wel enorme drama's worden gemaakt tegenwoordig.

[frodo quin]

En toch he, dat kan je allemaal zo zeggen maar we eten wel vlees van dieren en niet van medemensen. Daar zitten ook ethische aspecten aan waarom we het een wel en ok vinden en het ander niet. Ook iets van meerwaarde en minder waard zijn.

Normen en waarden zijn cultureel bepaald en doorgaans zit er ook nog een biologische reden achter verscholen. Wij eten geen mensen omdat je eigen diersoort opeten ongezond is, niet goed voor de overleving van de soort en het zeer riskant is om iemand te bejagen die dezelfde mogelijkheden heeft als jou. Wij eten wel sommige dieren omdat het een nuttige voedingsbron kan zijn en we het kunnen. Goed en kwaad, ethische aspecten, is een manier om dat in te vullen, maar het komt dus wel van een niet emotionele reden. Dat is ook de reden waarom men doorgaans meer empathie heeft voor wezens die sterk op jezelf lijken, al dan niet van dezelfde diersoort. Dat is waarom er zaken als de holocaust, slavernij, genociden,.. een zo groot maatschappelijk draagvlak kunnen hebben. Men zag bv zwarten als een minderwaardige variant van onze superieure soort,...

Ik snap dus wel waarom mensen vinden dat een andere diersoort minder waard is of bepaalde groepen binnen onze eigen soort, maar ik ben het daar niet mee eens. Als kind heb ik wel dieren gegeten, ik heb geleerd dat het niet erg was dat onze kippen,... de keel over sneden, en we die opaten, dat onze katten telkens dood gingen (die aten we niet op), maar toen ik de eerste keer met het overlijden van een menselijk familielid werd geconfronteerd snapte ik niet waarom het dan wel erg was dat mijn opa dood was. Hij was toch gewoon maar dood, dat was toch niet erg, dat hadden ze toch altijd tegen mij gezegd. Bovendien was hij ook nog eens ziek en ik vond de katten wel leuker dan hem.

Ik was 7 toen mijn grootvader overleed en het heeft nog wat jaren geduurd, maar dat was wel de reden waarom ik initieel vegetariër ben geworden en enkele jaren later vegan.

Wat betreft de vraag wie red je als de ene moet leven en de andere dood gaat en jij moet kiezen. Mijn dier(en) gaan voor mij boven de rest van de wereld, want ze zijn voor mij meer waard. Dat wil niet zeggen dat ze meer waard zijn, maar zij zijn wel diegene aan wie ik het meest emotioneel gehecht bent. Als je moet kiezen tussen jouw hond of een vreemde hond, jouw kind of een vreemd kind, zal je toch ook voor je eigen hond en kind kiezen. Zij zijn niet meer waard, maar wel voor jou.

[pluk]

Oh, ik ben niet alleen blond maar ook nog seniel Ik praat ook heel veel tegen de honden. Zoals "nee vriend, je mag niet met dat kleine hondje spelen want daar ben jij veel te lomp voor". Werkt als een tierelier. De andere hondeneigenaar lacht, zorgt dat zijn hond niet naar de mijne komt, mijn hond ontspant want ik vertel hem op een ontspannen manier dat hij de andere hond moet negeren en iedereen blij

Met mensen is het vaak "niet zo nieuwsgierig jij, nieuwsgierig aagje" als Shadow gedag wil zeggen wat vaak leidt tot of "oh hij mag best even snuffelen hoor" en een knuffel voor de mannen of ontspanning bij de andere mens, die snapt dat ze niks akelig van plan zijn en ze gewoon door kan lopen.

Ik vond het trouwens wel triest dat ik een keer met Spot, toen 9 weken oud, bij de supermarkt stond en meneer zat op zijn dikke puppygat met open mond naar de schuifdeuren te kijken en de mensen die er liepen en ... nou ja, je kent dat, pup onder de indruk van de groooote wereld. Komt er een moeder aan met een meisje van een jaar of 8. Zegt moeder "wilt u aan de kant gaan mevrouw, want mij dochter wil bij haar fiets en de durft er niet langs want ze is bang voor honden" En dan denk ik, dan heb je het als kind in NL toch zwaar, als je dit al eng vindt. Spot keek nog niet eens naar haar, reageerde niet op haar. Ipv dat die moeder zegt "loop er maar langs niks aan de hand" ....

Overigens; misschien moeten we ook na gaan denken over losloopzones voor kinderen. Ik vind het echt niet kunnen hoor. Laatst nog, loop ik rustig met mijn meneren, komt er ineens een meisje gillend aanrennen en valt zo Shadow om zijn nek en geeft hem een zoen. Echt waar. Zo smerig eigenlijk.

Of het kind dat zomaar ineens probeerde te gaan paardje-rijden op Chenak. Aan zijn oren heb ik hem eraf getrokken ( )

Of die keer dat er 6 kinderen gillende met stokken op ons af kwamen rennen, joelende "een wolf een wolf". Doodeng....

----ok, ironie knop uit ----

Nee, ik meen het niet. Ik kan zo genieten van ontmoetingen tussen kinderen en mijn honden. Chenak was dol op kinderen en Shadow nu ook. Eindeloze fascinatie voor de dat kleine grut. En allebei zo super voorzichtig en lief. Dat heb ik ze niet aan hoeven leren, is niet mijn verdienste en het is zo leuk.

Ik stond een keer met mensen te praten die twee prachtige blonde meisjes bij zich hadden. Spot en Shadow waren denk ik een maand of 7 oud. Het oudste meisje vond Spot heel mooi maar Spot was door een akkefietje met een kind dat gillend achter hem aan was gerend, een beetje verlegen. Heel goed uitgelegd, meisje heel lief onder zijn kin kriebelen echt een top ontmoeting. Ondertussen was Shadow achter mijn rug om naar het tweede meisje gelopen. Die was een stuk kleiner, zat op een sleetje dus precies ogen op neushoogte van Shadow, En die snuffelde, zij aaide met dat kleine handje en ineens gaf hij heel voorzichtig een heel klein likje over haar neus. Oeps. Meisje keek even van "yuk, nat" en begon toen te giechelen. De ouders lachten mee en Shadow stond zo blij te zijn.

Ik weet nu dat Shadow kusjes geeft, dus als kindjes willen aaien, dan mag dat maar ik waarschuw wel dat hij kusjes uitdeelt. En dan heb ik weer een hond die staat te genieten als er vijf kindjes om hem heen staan te kraaien en aaien. Is zo leuk.

En dat meisje dat hem om de nek vloog : daar hadden ze dus thuis ook honden. "Oh kijk een husky wat leuk, wij hebben thuis ook husky's". Blijkbaar vinden die ook veel goed. Maar ik heb haar toch gevraagd dit niet meer zo te doen. Als ze dit zo bij Spot had gedaan, had ze zomaar een hap in haar neus kunnen hebben. Die vindt dit soort acties namelijk niet een goed idee. Aaien mag, knuffelbeer in het kwadraat als hij je kent maar zoenen van vreemden - daar doet meneer niet aan, en geef hem eens ongelijk.

Het jongetje dat op Chenak ging rijden heb ik er aan zijn arm vanaf getrokken. Was een groep scouting kinderen die om ons heen stond. De leidster gaf hem ook nog even op zijn kop. Ik vraag me wel af of ik dit heden ten dage nog steeds kan doen, of dat ik dan een probleem als er een overbezorgde mams in de buurt is.

Hmmm ik weet niet of dit nu iets bijdraagt aan de discussie maar echt, de meeste hondmoetingen met kinders zijn gewoon leuk. Toffe kinderen die Spot over zijn verlegenheid heen hebben geholpen. Zeker 1 kind dat niet meer bang is van honden na een ontmoeting met Janouk (ze wil het nu niet eens meer geloven, dat ze ooit bang was, zo grappig). Ouders die bedanken voor uitleg hoe je het beste een hondje kan aaien. Ik vind het gewoon heel leuk. En ja, Shadow heeft ook een keer ongevraagd, in een onbewaakt ogenblik een klein jongetje een zoen gegeven. En Janouk heeft 1x in zijn hele leven een kind omver gesprongen. En ja, ik vind dat vervelend. Maar kom op zeg, het kan toch een keer gebeuren. Dan kun je toch ook op een normale toon daar even over praten. Echt hoor, ik vind dat er soms van kleine dingen wel enorme drama's worden gemaakt tegenwoordig.

Nou die ironie modus hoeft voor mij niet uit...
Hier iets teveel kinderen die onverwacht en ongevraagd of Scott af komen stuiteren. Ouders laten t gewoon toe..."ga dat leuke hondje maar aaien"...
Scott heeft niets met kinderen, heeft geen behoefte aan contact en negeert ze zolang ze hem negeren. Maar als een kind dat dus niet doet en in zijn persoonlijke ruimte komt dan zal hij reageren en dat is niet vriendelijk.
Heb t eerst vriendelijk geprobeerd: "doe maar niet, het hondje vindt kindjes niet zo leuk", maar dat werd weggelachen of gewoon genegeerd. Dus als er nu een kind op ons af komt stuiteren, dan zeg ik simpelweg dat ie bijt...dan zijn ouders ineens wakker...

[Hope]

Nou die ironie modus hoeft voor mij niet uit...
Hier iets teveel kinderen die onverwacht en ongevraagd of Scott af komen stuiteren. Ouders laten t gewoon toe..."ga dat leuke hondje maar aaien"...
Scott heeft niets met kinderen, heeft geen behoefte aan contact en negeert ze zolang ze hem negeren. Maar als een kind dat dus niet doet en in zijn persoonlijke ruimte komt dan zal hij reageren en dat is niet vriendelijk.
Heb t eerst vriendelijk geprobeerd: "doe maar niet, het hondje vindt kindjes niet zo leuk", maar dat werd weggelachen of gewoon genegeerd. Dus als er nu een kind op ons af komt stuiteren, dan zeg ik simpelweg dat ie bijt...dan zijn ouders ineens wakker...

Vroeger leerde je als kind gewoon dat je eerst aan de eigenaar vroeg of je de hond wel mocht aaien. Maar ik heb het idee dat mensen toen nog dichter bij de natuur stonden dan nu en beseften dat niet elke hond of eigenaar daar op zat te wachten. Vaak gaat dat juist bij kinderen waar er een hond in huis loopt beter dan bij kinderen waarvan ouders geen dieren gewend zijn. Er zijn er bij die echt denken dat dieren pluche beesten zijn. Hier ooit iemand gehad die zwaar beledigd was omdat zijn kind ons konijn niet uit het hok mocht halen. Sorry, mijn konijnen zijn dat niet gewend en waarom zou ik ze dat aandoen voor dat kind? Die kan er toch gewoon naar kijken met de oogjes? Maar dat begrepen die ouders dus echt niet

[Martine-Tom]

Ik ben absoluut geen voorstander van praten tegen honden. Mijn ervaringen zijn dat honden minder goed commando's oppikken als je hele verhalen vertelt, omdat dat gewoon minder opvalt. Niet alleen mijn ervaring met de 7 waarmee ik zeer regelmatig wandelde, maar ook wat ik zag gebeuren in de groepen die ik les heb gegeven.

Wat Kaela doet, doe ik ook bij schrikkende honden (niet meer nodig gelukkig): fiets, mens, hond, kat etc. Maar dat is bij mij dus 1 enkel woord (ok, 2 want vaak komt daarna click of beloningswoord). Super handige methode trouwens!

Kletsen doe ik wel thuis als we gezellig op de bank liggen. Vinden ze leuk, maar dat zijn dan ook situaties waarin er geen luisteren of zo verlangd wordt.

ik doe gewoon beide, iets wat hij moet doen word vooraf gegaan door zijn naam 'tom zit' en verder praat ik me een slag in de rondte tegen hem. En soms pikt hij daar ook spontaan wat van op wat grappige commandos opleverd, pratend tegen hem zei ik regelmatig 'even wachten hoor met oversteken want het is druk'
Het commando 'wacht' is hier dus 'even'

[TOSCA EN SPIKE]

hier worden de kinderen ook zeer zeker geleerd dat ze eerst moeten vragen of ze andere honden mogen aaien...en nee mama gaat dat niet vragen als ze een hond willen aaien moeten ze dat zelf doen...en toen toen ging mama laatst de mist in..het was zo een mooie hond en voor ik het wist stond ik die hond te aaien waarop mn drie jarige dame zegt mama dat mag niet dat moet je eerst vragen aan die meneer....tja dat is ook zo schat. die meneer lachte en ik dacht yes er gaat iets goed in de opvoeding hihi...

[Kaela]

Ik ben absoluut geen voorstander van praten tegen honden. Mijn ervaringen zijn dat honden minder goed commando's oppikken als je hele verhalen vertelt, omdat dat gewoon minder opvalt. Niet alleen mijn ervaring met de 7 waarmee ik zeer regelmatig wandelde, maar ook wat ik zag gebeuren in de groepen die ik les heb gegeven.

Wat Kaela doet, doe ik ook bij schrikkende honden (niet meer nodig gelukkig): fiets, mens, hond, kat etc. Maar dat is bij mij dus 1 enkel woord (ok, 2 want vaak komt daarna click of beloningswoord). Super handige methode trouwens!

Kletsen doe ik wel thuis als we gezellig op de bank liggen. Vinden ze leuk, maar dat zijn dan ook situaties waarin er geen luisteren of zo verlangd wordt.

Benoemen is ook niet vanwege commando's, maar vanwege de emotie. Een commando is bij mij ook een commando, simpel, kort, duidelijk. Maar benoemen helpt enorm in de emotionele beleving van dingen. En dat doe ik veel uitgebreider dan jij, volgens de SATS methode (seniel zijn heeft nog een naam ook! ).

Ik benoem positief (nooit in de "niet" vorm, een hond begrijpt niets van dat wat ie niet mag of hoeft te doen) en met een waarde. Dus ik zeg: Oscar, blijf maar rustig naast mij lopen, dat kindje is bang en wil graag dat jij bij mij blijft. Of ik zeg: "Oscar, de bel gaat zo direct en dan komt mama binnen. Mama komt bij ons op visite, jij kent mama al goed en zij mag van ons binnenkomen". Of "Je hoort nu een luchtballon, die vliegt in de lucht en maakt een hoop herrie, maar de luchtballon doet niets en jij bent veilig". Hij krijgt dan geen clickwoord, alleen en kalmerend uitgesproken beloning. Benoemen in 1 woord met het clickwoord is bij ons "look at that" en doe ik alleen bij katten en paarden om zijn jachtdrift onder controle te houden. Hele andere insteek.

En het werkt. Het werkt als een trein. Ik zou voordat ik dit probeerde ook gezegd hebben dat het onzin is, dat honden niet zoveel geouwehoer begrijpen, maar dat begrijpen ze wel. Oscar kent inmiddels 3 personen die redelijk normaal binnen kunnen komen als ik ze van te voren aan hem aankondig. En altijd reageert hij vele malen milder in situaties die ik hem uitgelegd heb, dan in situaties die voor hem onverwachts komen. Dus ik ouwehoer tegen hem, hele volzinnen en we zijn er samen uitermate tevreden over.

[pluk]

Benoemen is ook niet vanwege commando's, maar vanwege de emotie. Een commando is bij mij ook een commando, simpel, kort, duidelijk. Maar benoemen helpt enorm in de emotionele beleving van dingen. En dat doe ik veel uitgebreider dan jij, volgens de SATS methode (seniel zijn heeft nog een naam ook! ).

Ik benoem positief (nooit in de "niet" vorm, een hond begrijpt niets van dat wat ie niet mag of hoeft te doen) en met een waarde. Dus ik zeg: Oscar, blijf maar rustig naast mij lopen, dat kindje is bang en wil graag dat jij bij mij blijft. Of ik zeg: "Oscar, de bel gaat zo direct en dan komt mama binnen. Mama komt bij ons op visite, jij kent mama al goed en zij mag van ons binnenkomen". Of "Je hoort nu een luchtballon, die vliegt in de lucht en maakt een hoop herrie, maar de luchtballon doet niets en jij bent veilig". Hij krijgt dan geen clickwoord, alleen en kalmerend uitgesproken beloning. Benoemen in 1 woord met het clickwoord is bij ons "look at that" en doe ik alleen bij katten en paarden om zijn jachtdrift onder controle te houden. Hele andere insteek.

En het werkt. Het werkt als een trein. Ik zou voordat ik dit probeerde ook gezegd hebben dat het onzin is, dat honden niet zoveel geouwehoer begrijpen, maar dat begrijpen ze wel. Oscar kent inmiddels 3 personen die redelijk normaal binnen kunnen komen als ik ze van te voren aan hem aankondig. En altijd reageert hij vele malen milder in situaties die ik hem uitgelegd heb, dan in situaties die voor hem onverwachts komen. Dus ik ouwehoer tegen hem, hele volzinnen en we zijn er samen uitermate tevreden over.

Wauw, het heeft gewoon een naam wat ik doe... vast niet helemaal zoals t hoort maar ik merk ook dat Scott heel veel oppikt.

[Fenixjuh]

Benoemen is ook niet vanwege commando's, maar vanwege de emotie. Een commando is bij mij ook een commando, simpel, kort, duidelijk. Maar benoemen helpt enorm in de emotionele beleving van dingen. En dat doe ik veel uitgebreider dan jij, volgens de SATS methode (seniel zijn heeft nog een naam ook! ).

Ik benoem positief (nooit in de "niet" vorm, een hond begrijpt niets van dat wat ie niet mag of hoeft te doen) en met een waarde. Dus ik zeg: Oscar, blijf maar rustig naast mij lopen, dat kindje is bang en wil graag dat jij bij mij blijft. Of ik zeg: "Oscar, de bel gaat zo direct en dan komt mama binnen. Mama komt bij ons op visite, jij kent mama al goed en zij mag van ons binnenkomen". Of "Je hoort nu een luchtballon, die vliegt in de lucht en maakt een hoop herrie, maar de luchtballon doet niets en jij bent veilig". Hij krijgt dan geen clickwoord, alleen en kalmerend uitgesproken beloning. Benoemen in 1 woord met het clickwoord is bij ons "look at that" en doe ik alleen bij katten en paarden om zijn jachtdrift onder controle te houden. Hele andere insteek.

En het werkt. Het werkt als een trein. Ik zou voordat ik dit probeerde ook gezegd hebben dat het onzin is, dat honden niet zoveel geouwehoer begrijpen, maar dat begrijpen ze wel. Oscar kent inmiddels 3 personen die redelijk normaal binnen kunnen komen als ik ze van te voren aan hem aankondig. En altijd reageert hij vele malen milder in situaties die ik hem uitgelegd heb, dan in situaties die voor hem onverwachts komen. Dus ik ouwehoer tegen hem, hele volzinnen en we zijn er samen uitermate tevreden over.

Dit klinkt lief
Nou is Oscar natuurlijk ook gewoon knap

[0oAstrido0]

Hmmm. Als ik dit topic lees dan bekruipt mij ook een beetje het gevoel 'wie zonder zonde is werpe de eerste steen'

Ik bedoel, wie heeft er nou niet een keer een inschattingsfout gemaakt? Klein beetje wederzijds begrip mag best wel. Er zijn toch geen drama's gebeurd?

Ik heb zelf ook voorbeelden van 'Dat doet 'ie anders nooit.... ' en kinderen kunnen ook weleens knap onverwachte dingen doen. Als je altijd met alle 'wat als' scenario's rekening moet gaan houden heb je toch geen leven meer?

Inderdaad, toen ik de jongens op het toestel (het is een soort vlonder op 4 palen, meer niet; je kan erop klimmen en dat is het dan) zag (want die kon ik natuurlijk wel al van tevoren zien), wilde ik F in eerste instantie aanlijnen, maar omdat ze zo uitnodigend riepen en gebaarden en ik daarop ook even oogcontact met ze maakte (je weet wel, zo'n "is het oké?"-blik), liet ik hem los om kennis te maken. Ik probeer dit juist af en toe te doen met mensen die het goed vinden, zodat hij ervan leert.

Toch denk ik dat TS een grote fout maakt: ze stelt haar hond gelijk aan een kind. En dat is allemachtig prachtig hoor, zo'n liefde voor een dier. Maar een mens wordt in het algemeen toch echt boven een dier gesteld. Een mensenkind in dit geval.
Ik mag dan 5 honden hebben, ook van mij zou je het te horen krijgen als jouw hond tegen mijn peuterkind op springt of likt in het gezicht. En dan zou ik toch oprechte excuses verwachten en geen opvoedkundig verhaal, ben bang dat ik dan ook wat onredelijk zou worden... En dan zijn wij heek wat gewend van onze eigen honden, laat staan iemand die geen ervaring heeft met honden, een beetje oermoeder schrikt zicht instinctief een ongeluk!

Daarin verschillen we dan gewoon van mening (agree to disagree ). Een dier is voor mij gelijk aan een mens. Zelf vind ik het een logische vergelijking, omdat zowel pup als kind de wereld nog moeten ontdekken en moeten leren en je van allebei onvoorwaardelijk kan houden.
Even voor de goede orde; er is niet in het gezicht gelikt, maar ik snap je punt. En natuurlijk heb ik daar geen opvoedkundig verhaal staan ophangen. Sterker nog, het verhaal wat ik hier (naderhand dus) heb geschreven, is niet eens opvoedkundig bedoeld. Ik ging met een naar gevoel naar huis (en zij waarschijnlijk ook) en heb zitten overdenken hoe het anders had gekund. Ik beschrijf mijn ervaring en mijn mening.

(...)Kun je nog net zo veel van je kind houden zonder de mens boven een ander wezen te verheffen. Dat is nergens voor nodig, sterker nog: als ik zie hoe de mensheid zich op deze planeet manifesteert, denk ik dat je je kinderen beter bij kunt brengen dat alle wezens gelijk zijn.

En dat de moeder schrikt : begrijp ik hoor. Maar het kind kijkt beteuterd. Loopt niet te schreeuwen en te gillen van angst, ze kijkt beteuterd. Dus nah, schiet me maar af maar ja: ik vind dat de moeder hysterisch reageert.

Ik zeg daar wel direct bij dat dit een oorzaak kan hebben. Die wij niet kennen. Zoals bijv. dat zij zelf als kind gebeten is en haar angst nu projecteert op haar kind. Ofzo.

Maar dan nog he, dan nog heb jij als moeder de verantwoordelijkheid dat als je met je nog-niet-bange-kind op een speelplaats gaat spelen waar ook honden los mogen lopen (wat een idioterie!!!! Echt he, ik zou een klacht indienen bij de eigenaar van de speeltuin/bos!) haar natuurlijk te beschermen maar ook niet je eigen angsten of iets van dien aart te projecteren op je kind. Kun je dat niet? Heb ik alle begrip voor maar ga dan naar een andere speeltuin.

En ja, dit geldt ook voor honden, die mogen niet opspringen tegen kinderen/volwassen mensen. Punt. Dus als je pup nog voor geen tiet luistert, dan is een losloopbos met speeltuin niet de meest ideale plaats.

En als er aan één of beide kanten dan eens een keer wat mis gaat, zoals we dat noemen: een ongeluk: probeer dan beide fatsoenlijk te blijven communiceren. Want wat heeft mams haar dochters nu geleerd? Dat als er iets gebeurd dat je niet fijn vindt, ga je gewoon als een malle tekeer. Goed voorbeeld doet volgen. Slecht voorbeeld ook

Ik was inderdaad opgelucht. Oké, het kind jammerde en keek beteuterd (dit is niet om het kind als flauw af te schilderen, maar om aan te geven dat het mee leek te vallen en het kindje niet eens een traantje had gelaten of erbarmelijk had staan snikken, schreeuwen ofzo). De reactie van de moeder daarentegen vond ik inderdaad wel hysterisch. Natuurlijk kan je schrikken en natuurlijk kan je er dan misschien dingen uitflappen, maar ik had verwacht dat je jezelf dan uiteindelijk ook weer kan herpakken en een normaal gesprek kan voeren, zeker waar kinderen bij zijn.

We hebben inderdaad ook een klacht ingediend bij de gemeente over deze rare combinatie. Nota bene: dit stukje losloopgebied past ongeveer 30x in de rest van het recreatiebos, waar voldoende ruimte is voor speelgelegenheden. Het losloopgebied (lees: een groenstrook/grasveldje met 1 looppad wat gescheiden is d.m.v. een fietspad van de rest van het recreatiegebied) ligt helemaal aan de rand en er loopt geen route door ergens naartoe (oftewel; je hoeft het niet te kruisen als je ergens moet wezen, daarvoor is er gewoon een voetpad langs het fietspad).

En ja, puplief luistert eigenlijk keurig, anders doe ik hem niet los. Hij komt als ik hem bij me roep en laat zich met gemak aanlijnen. We hebben hem zoveel mogelijk gesocialiseerd met kinderen, bij schoolpauzes, één op één, noem maar op. Het kindje van 1,5 jaar van een vriendin gaat hij heel lief mee om en laat hij gerust in zijn bench kruipen en z'n speelgoed pakken (uiteraard altijd onder toezicht van moeder en ons), alles mag. Alleen ja; hij was al helemaal enthousiast en in speelmodus door de jongens die met hem bezig waren. Dan komt er een meisje bij en wil hij die ook enthousiast begroeten. Dat zag ik te laat.

Dan schijn je te horen zeggen je kind

Ooit way way ago, ik was 17 geloof ik kwam ik thuis van oudjaarsavond stappen, uurtje of 5 was het, ik zat nog even op de bank en er dreven dikke wolken langs het raam. Uhm....het was een kwartier eerder een kraakheldere lucht, dus toch maar ff tjekken.
Bleek 2 huizen verderop de woonkamer in de fik te staan. Ik ben erheen gerend en kwam als eerste de (In hysterisch pools schreeuwende) buurvrouw tegen, die heb ik bij dr lurven gegrepen en bij mn moeder in de slaapkamer geparkeerd (mn moeder sliep nog dus die moest ff wakker worden om zich te realiseren wat er gebeurd was).
En ik kan je melden...ik wist dat er een mannelijke volwassen loge was (neef van de buuf) dat ze een hond en vogels had, en op dat moment is het gewoon simpel, je pakt wat je pakken kan, dus dat was in dit geval als eerste de vogels die ik buiten gemikt heb (Zaten in kooien) daarna kwam ik de hond tegen die ik bij mijn moeder gezet heb, en pas daarna kwam de logee aan bod (die lag nog boven te slapen zich van geen kwaad bewust )

Op dat moment was het voor mij helder, als ik de logee aangetroffen had had ik tegen hem gegild de vogels te pakken en naar buiten te gaan, tegen mensen kan je praten tegen dieren niet en voor mij was op dat moment elk leven belangrijk, geen idee waar ik de logee kon vinden en of ik hem uberhaubt wel kon bereiken dus elk gered leven was er gewoon 1.
Achteraf is al het levende uit het huis gehaald en is het bij materiele schade gebleven. Op dat moment heb ik geen seconde een onderverdeling gemaakt, simpelweg grijpen dat wat je tegenkomt, in veiligheid brengen en kijken of je nog een x terug kan.

Het zijn wat dat betreft wat domme dingen om over na te denken omdat het gewoon situatie afhankelijk is.
Als er een mens en een hond in het water liggen en jij bent de enige die ze kan redden, wie grijp je als eerste? Heel simpel, degene waarvan je op dat moment de inschatting maakt dat die het het hardst nodig heeft. Als ik zie dat de mens aan het watertrappelen in, nog aanspreekbaar is en die kan ik verbaal geruststellen en de hond staat op punt van verzuipen, dan gaat de hond ff voor. Is de hond aan het rondspartelen maar nog niet uitgeput en is de mens aan het verdrinken gaat de mens voor.

Zo zal het met man en kind ook wel werken denk ik, zie je je man in levensnood terwijl je kind nog wat speling heeft zal je eerst voor je man gaan en visaversa, het is gewoon niet zwart wit.

Held! Dat wou ik even gezegd hebben.

Snap ik. Ging me om het idee dat dieren toch net ff iets "minder belangrijk" zijn dan mensen.

Voor sommige mensen is de keuze 'man of kind' dus even moeilijk als 'hond of man'. Wat 'minder belangrijk' is, is volgens mij dus een mening en niet een gegeven.

Ja, dat is maatschappelijk wel verantwoord Martine-Tom . Ik zat heeeel lang geleden eens naar een uitzending te kijken van..., volgens mij was het echt Oprah. Daar hadden ze zo'n zelfde zotte discussie, over wie redt je eerst je man of je kind. Toen zei 1 vrouw "mijn man". De hele zaal ging verstilde eerst en daarna waren de oh's en ah's niet van de lucht. Waarop die zelfde vrouw weer zegt "ja, ik red mijn man want kinderen kan ik wel opnieuw krijgen". Ze was bloed serieus!

Echt he, hoe mal kun je wezen?

Enniewees, wat jij beschrijft is ook de reden dat ik dit echt een non discussie vind, wie is belangrijker en wie red je eerst. Alle mensen staan hoger op de ladder en sommige hoger dan de andere.

Wel dapper trouwens van je

Tja, dat is dus net zo goed een mening.

[0oAstrido0]

+1

Maar met een dubbele insteek.
Moeder en kind horen dan ook dat ik zie dat kindje bang is en dat ze niks van ons te vrezen hebben.

En nee je hoeft niet alles te pikken maar ga je willens en wetens in een losloopgebied lopen met je kind dan weet je dat je losse honden tegen kan komen en aangezien dat geen robots zijn kan er wel eens onverwacht iets gebeuren. Wil je dat nieg ga je lekker ergens anders heen met je kind, zat gebieden waar honden niet los mogen zou ik zeggen.

Dat doe ik normaal ook inderdaad! Zodat de betrokkene hoort dat ik hem zie en dat ik oplet etc. En ja, dat was mijn gedachte ook (ga dan ergens anders wandelen), maar goed een 'hondenlosloopgebied' is geen 'verboden-voor-niet-hondenliefhebbers-gebied'.
Overigens praat ik ook 'seniel' tegen hem als ik gewoon z'n aandacht bij mij wil houden. Hij reageert heel goed op "kijk eens" (op de cursus de 10 sec met gemak gehaald ), als er bv. een voorbijganger oid langskomt dan blijf ik ondertussen gewoon tegen hem praten.

ik doe gewoon beide, iets wat hij moet doen word vooraf gegaan door zijn naam 'tom zit' en verder praat ik me een slag in de rondte tegen hem. En soms pikt hij daar ook spontaan wat van op wat grappige commandos opleverd, pratend tegen hem zei ik regelmatig 'even wachten hoor met oversteken want het is druk'
Het commando 'wacht' is hier dus 'even'

Hihi, zo heeft onze pupsel inderdaad het 'commando' "bah" geleerd. Dat zei ik namelijk steeds als hij iets vies (en vooral gevaarlijks voor hem zoals plastic) van straat op wilde eten. Nu laat hij het meestal met rust als ik dat zeg (of het moet wel heeel interessant zijn ).

Is ook al 1000x besproken hier maar waarom moet een losloopgebied meteen maar een volledig losgeslagen gebied zijn? Stranden waar je hond welkom is, daarvan snapt toch iedereen wel (mag ik toch hopen) dat dat niet meteen een vrijbrief voor een hond is om bovenop een kind te springen die een zandkasteeltje bouwt? Of zijn poot omhoog te doen tegen een strandtas. Ik krijg een beetje het gevoel nu dat als je met je kind in een losloopgebied 'durft' te komen, je maar alles van een hond moet accepteren? Huh? Ik ken zo veel gebieden waar je hond los mag en tegelijkertijd speelgelegenheden zijn. Is toch niks geks aan? Met deze mentaliteit komen er steeds meer gebieden waar de hond niet welkom is. Omdat - algemeen gesproken - de recreatieve belangen van de mens/kind echt boven die van honden wordt gesteld. Een paar klachten van overlast en er staat een ander bordje...
Ik vind het ook altijd prachtig dat als ik alleen met de kids op pad ben ik ook als hysterische moeder met bang kind wordt gezien. Hoe vaak ik wel niet hoor, o doe maar niet Fikkie, dat kindje is bang! (Seniel om zo tegen een hond te praten trouwens) mijn kind is niet bang, maar heeft geleerd vreemde honden te negeren en niet aan te halen. Als een kind weigert een hond te aaien is dat tegenwoordig een angstig kind. Ik heb ook al vaker dan eens toegesnauwd dat mijn kind niet bang maar opgevoed is en u hetzelfde eens zou moeten doen bij uw hond. Maar dat maakt mij vast een hysterische moeder.

Nee hoor, absoluut niet! Het maakt je hysterisch als je tegen een ander tekeer gaat en niet kan bedaren (vind ik). Dat je je kinderen dit leert, lijkt mij juist goed. Zo kan je ook een hoop vervelende situaties voorkomen. Hond moet leren niet zomaar kindjes te benaderen en kind moet leren niet zomaar hondjes te benaderen. Dat zou ik ideaal vinden.

Vroeger leerde je als kind gewoon dat je eerst aan de eigenaar vroeg of je de hond wel mocht aaien. Maar ik heb het idee dat mensen toen nog dichter bij de natuur stonden dan nu en beseften dat niet elke hond of eigenaar daar op zat te wachten. Vaak gaat dat juist bij kinderen waar er een hond in huis loopt beter dan bij kinderen waarvan ouders geen dieren gewend zijn. Er zijn er bij die echt denken dat dieren pluche beesten zijn. Hier ooit iemand gehad die zwaar beledigd was omdat zijn kind ons konijn niet uit het hok mocht halen. Sorry, mijn konijnen zijn dat niet gewend en waarom zou ik ze dat aandoen voor dat kind? Die kan er toch gewoon naar kijken met de oogjes? Maar dat begrepen die ouders dus echt niet

Nou, daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik maak het nog wel mee dat kindjes het netjes vragen (hulde aan de ouders, echt waar); zo fijn! Ik vertel er dan altijd bij hoe hij reageert (hij kan enthousiast worden, zelfs je hand likken). Je kan hem werkelijk overal aaien (dat oefen ik ook met 'm; bovenop de kop, licht aan de oren/staart trekken, etc.), hij vindt niks vervelend, maar hij wordt wel enthousiast van aandacht.

Leuk geschreven stuk heb het met een lach op mijn gezicht gelezen.
Ik denk dat moeder er als ze dit zou lezen mss ook wel om kan lachen.
Het is zeker niet handig van moeder om zo te reageren waar de kinderen bij zijn.

Maar wat zeiden de jongeren die daar ook waren en de hond ff lekker hebben gekriebelt?

Waarom een speeltoestel in losloopgebied?
Ach mss zijn er hondeneigenaren En tegelijk ouder die 2 vliegen in 1 klap pakken.
Hond kan lekker los en spelen en kind kan ook ff lekker spelen op een toestel waar niet heel veel kinderen zijn omdat het ook losloopgebied is
Hier staat een skatebaan en een speeltuin(dat stukje is wel verplicht )aanlijngebied in een losloopgebied waar ook nog grote runderen(met (kalven) loslopen.

Die hielden stilletjes hun mond! Ze keken toe en hebben geen woord gezegd, haha! Misschien waren ze net zo overdonderd als ik.

Leuk geschreven column. Beetje mijn humor en op zich ook herkenbaar.

Ik haal uit heel de column niet dat ts geen rekening wil houden met de ander. Een speeltoestel in een losloopgebied, best raar. Zou volgens mij de moeite wel willen nemen om daar eens naar "het waarom" te informeren. En ja het is not done om je hond op een ander af te laten stormen. Mens of dier. En ja voor een kind staat er waarschijnlijk ineens een paard voor je. Kei eng, word ik ook best nerveus van maar het gaat hier wel om een pup. Die nog vanalles moet leren. Ik sluit me aan bij de mensen die zeggen, nee niet fijn maar een ongeluk Kan gebeuren, zeker met een pup, zeker met een eigenaar die het wel anders wil en probeert. Klinkt bijna of er mensen zijn waar het nooit fout gaat.

En ja moeder kan schrik hebben van honden, kind ook. Ik vraag me dan ook af wat je in zo'n gebied doet. Of je moet het bord als een verbodsbord zien. Ik ben er niet bij geweest dus ken niet de 2 kanten van het verhaal daar kan ik dus weinig over zeggen. Ben er eigenlijk best nieuwsgierig naar
Maar vanuit het punt van TS, je stem zo verheffen over zoiets en dan niet echt kijken of je kind iets heeft maar zeggen dat een psych nodig zal zijn en dat het jurkje vies is... Pfff dat roept bij mij meteen kriebels en een bepaald beeld op. Maar dat vind ik minder relevant. Proberen minder veroordelend te zijn en meer door te vragen is misschien nog niet zo verkeerd.

Overigens is mijn hond zo'n beetje mijn kind. Herken het verhaal van topic starter. Er komt net zo veel bij kijken (bijna of misschien wel meer) om onze vriend een goed thuis te bieden. Mensen kijken ons meewarrig aan. Een oppas? Medicijnen? Je schema aanpassen? Vakantie uitstellen? Het is maar een hond!
Die mensen kijk ik dan ook meewarrig aan en zeg, hou jij het maar bij kinderen gaat je veel beter af

Ons trubbeleitje is heeeeeeel enthousiast als er kinderen zijn. Die gillen of hebben een hele hoge stem, gaan rennen, schreeuwen..... Ooooo allemaal interessant. Bij ons thuis staat hij wel op zijn minst gelijk aan de kinderen die hier komen. Ik hou rekening met zijn onstuimigheid en evt kinderen met angsten.
Maar hier wordt niet gerent, gegild of de hond continue achterna gezeten of geknuffeld. Als je als ouder vindt dat jouw kind dat moet kunnen dan zit je hier niet goed en zal ik je dat ook zeggen.

+ 1

Haha, George Orwell Animal Farm "some animals are more equal than others"

Ik denk dat het een non-discussie wordt als je gaat (ver)oordelen op de antwoorden. Ik denk dat het namelijk in dit soort discussies niet zozeer gaat om het antwoord (en dat het dus ook geen cursus "hoe wordt ik een verantwoorde held" is) maar om waarom een bepaald antwoord gegeven wordt.

En dat zijn discussies die in mijn ogen wel gevoerd moeten en mogen worden omdat dan wel bloot komt te liggen waar je normen en waarden liggen

Dat dat meer is dan een theoretische filosofische discussie werd me laatst weer eens duidelijk toen ik las over de zelfrijzende auto van Tesla. Je kunt die op verschillende manieren programmeren qua inschatten van risico's. De vraag die zich aandiende "is het leven van meerdere mensen meer waard dan dat van een enkele mens?" . De meerderheid zei "ja". De volgende vraag: je rijdt op een weg en ineens steekt een moeder met 2 kinderen over. De enige mogelijkheid om een botsing te vermijden is uitwijken naar een blinde muur. Dat betekent zou eigen dood. Stap jij in een auto die kiest voor het leven van de overstekende mensen boven dat van jou stelt?

En nog even terugkomen op "alle dieren zijn gelijk" : stap jij in een auto die een overstekende hond net zo belangrijk vindt als jouw eigen leven? nou... ik denk toch ik niet

Ik kwam laatst deze blog tegen die ik wel interessant vond, over de band tussen mensen en dieren, hoezeer wij ook deel uitmaken van een ecosysteem en dat alle leven eigenlijk waarde heeft - maar dat het soms verdomde lastig is daar een goede keuze in te maken omdat ieder zijn grenzen heeft. http://www.patriciamcconnell.com/theoth ... udes-wasps

Bij mij liggen die bij naaktslakken in de achtertuin overigens: overal mogen ze maar NOT IN MY BACKYARD!

Leuk! Volgens mij trouwens gewoon een kwestie van overlevingsdrang die evolutionair bepaald is.

Weet je, ik was er niet bij. TS wel. En het kan natuurlijk ook zo zijn dat de vrouw hysterischer reageerde dan nodig was. Waarom ga je er meteen vanuit dat TS zie niet kan verplaatsen in een moeder? Ik bedoel, er zijn mensen... ik heb een keer zo verschrikkelijk gelachen, ik liep met Spot, en die loopt aan de lijn voor me. Nou negeert Spot mensen en kinderen al helemaal. Zijn niet interessant. Wij lopen op een breed zandpad aan de rechterkant van het pad. Loopt ook een gezin met peuter, al wat ouder kind en pa & ma. De moeder ziet ons aankomen, vliegt ineens op haar peuter en grist die in de lucht. Zegt dat jongetje heel wijs, met zo'n wat verveelde stam "Mama, stel je nou toch niet zo aan, je ziet toch dat die hond niks doet!"
Ik kon er niks aan doen, ik schoot echt in de lach. En nou kan iedereen komen met "misschien heeft de moeder een trauma" en "hoe kan zij weten dat jou hond niks doet" en dan denk ik ook, dat mensen er ook een beetje op mogen vertrouwen dat ik mijn hond geen kindjes op laat eten. De categorie mensen die zegt "Dat peutertje zonder oor is toch ook best schattig nog uitziet en tegenwoordig kunnen ze zoveel, daar kan best een kunstoortje aangenaaid worden te zijner tijd." zal toch tamelijk zeldzaam zijn mag ik hopen.

En ja, ongelukjes gebeuren. Daar leren kinderen ook van - en niet alleen negatieve dingen.

Bij de losloop-discussie speelt volgens mij nog wat anders: namelijk of loslopen ergens mag of niet. En als de ander EN de regels overtreedt EN nonchalant reageert kan ik ook weleens pissig zijn.

Filosofisch is het trouwens best een interessante discussie: of mens en andere diersoorten gelijkwaardig zijn of niet. Ook daar moet ik aan Youp denken, oudejaarsconference 19-lang geleden. Effe korte samenvatting:

"Dus ik rijd op de snelweg, zie ik een eend met kleintjes oversteken. Dus ik HOP op de rem.
Knalt een andere auto bij mij zo achterop. Hele gezin dood. Maar dat eendje, he...
- en lekker joh, naderhand, met een sinaasappelsausje!"

Oh, ik ben niet alleen blond maar ook nog seniel Ik praat ook heel veel tegen de honden. Zoals "nee vriend, je mag niet met dat kleine hondje spelen want daar ben jij veel te lomp voor". Werkt als een tierelier. De andere hondeneigenaar lacht, zorgt dat zijn hond niet naar de mijne komt, mijn hond ontspant want ik vertel hem op een ontspannen manier dat hij de andere hond moet negeren en iedereen blij

Met mensen is het vaak "niet zo nieuwsgierig jij, nieuwsgierig aagje" als Shadow gedag wil zeggen wat vaak leidt tot of "oh hij mag best even snuffelen hoor" en een knuffel voor de mannen of ontspanning bij de andere mens, die snapt dat ze niks akelig van plan zijn en ze gewoon door kan lopen.

Ik vond het trouwens wel triest dat ik een keer met Spot, toen 9 weken oud, bij de supermarkt stond en meneer zat op zijn dikke puppygat met open mond naar de schuifdeuren te kijken en de mensen die er liepen en ... nou ja, je kent dat, pup onder de indruk van de groooote wereld. Komt er een moeder aan met een meisje van een jaar of 8. Zegt moeder "wilt u aan de kant gaan mevrouw, want mij dochter wil bij haar fiets en de durft er niet langs want ze is bang voor honden" En dan denk ik, dan heb je het als kind in NL toch zwaar, als je dit al eng vindt. Spot keek nog niet eens naar haar, reageerde niet op haar. Ipv dat die moeder zegt "loop er maar langs niks aan de hand" ....

Overigens; misschien moeten we ook na gaan denken over losloopzones voor kinderen. Ik vind het echt niet kunnen hoor. Laatst nog, loop ik rustig met mijn meneren, komt er ineens een meisje gillend aanrennen en valt zo Shadow om zijn nek en geeft hem een zoen. Echt waar. Zo smerig eigenlijk.

Of het kind dat zomaar ineens probeerde te gaan paardje-rijden op Chenak. Aan zijn oren heb ik hem eraf getrokken ( )

Of die keer dat er 6 kinderen gillende met stokken op ons af kwamen rennen, joelende "een wolf een wolf". Doodeng....

----ok, ironie knop uit ----

Nee, ik meen het niet. Ik kan zo genieten van ontmoetingen tussen kinderen en mijn honden. Chenak was dol op kinderen en Shadow nu ook. Eindeloze fascinatie voor de dat kleine grut. En allebei zo super voorzichtig en lief. Dat heb ik ze niet aan hoeven leren, is niet mijn verdienste en het is zo leuk.

Ik stond een keer met mensen te praten die twee prachtige blonde meisjes bij zich hadden. Spot en Shadow waren denk ik een maand of 7 oud. Het oudste meisje vond Spot heel mooi maar Spot was door een akkefietje met een kind dat gillend achter hem aan was gerend, een beetje verlegen. Heel goed uitgelegd, meisje heel lief onder zijn kin kriebelen echt een top ontmoeting. Ondertussen was Shadow achter mijn rug om naar het tweede meisje gelopen. Die was een stuk kleiner, zat op een sleetje dus precies ogen op neushoogte van Shadow, En die snuffelde, zij aaide met dat kleine handje en ineens gaf hij heel voorzichtig een heel klein likje over haar neus. Oeps. Meisje keek even van "yuk, nat" en begon toen te giechelen. De ouders lachten mee en Shadow stond zo blij te zijn.

Ik weet nu dat Shadow kusjes geeft, dus als kindjes willen aaien, dan mag dat maar ik waarschuw wel dat hij kusjes uitdeelt. En dan heb ik weer een hond die staat te genieten als er vijf kindjes om hem heen staan te kraaien en aaien. Is zo leuk.

En dat meisje dat hem om de nek vloog : daar hadden ze dus thuis ook honden. "Oh kijk een husky wat leuk, wij hebben thuis ook husky's". Blijkbaar vinden die ook veel goed. Maar ik heb haar toch gevraagd dit niet meer zo te doen. Als ze dit zo bij Spot had gedaan, had ze zomaar een hap in haar neus kunnen hebben. Die vindt dit soort acties namelijk niet een goed idee. Aaien mag, knuffelbeer in het kwadraat als hij je kent maar zoenen van vreemden - daar doet meneer niet aan, en geef hem eens ongelijk.

Het jongetje dat op Chenak ging rijden heb ik er aan zijn arm vanaf getrokken. Was een groep scouting kinderen die om ons heen stond. De leidster gaf hem ook nog even op zijn kop. Ik vraag me wel af of ik dit heden ten dage nog steeds kan doen, of dat ik dan een probleem als er een overbezorgde mams in de buurt is.

Hmmm ik weet niet of dit nu iets bijdraagt aan de discussie maar echt, de meeste hondmoetingen met kinders zijn gewoon leuk. Toffe kinderen die Spot over zijn verlegenheid heen hebben geholpen. Zeker 1 kind dat niet meer bang is van honden na een ontmoeting met Janouk (ze wil het nu niet eens meer geloven, dat ze ooit bang was, zo grappig). Ouders die bedanken voor uitleg hoe je het beste een hondje kan aaien. Ik vind het gewoon heel leuk. En ja, Shadow heeft ook een keer ongevraagd, in een onbewaakt ogenblik een klein jongetje een zoen gegeven. En Janouk heeft 1x in zijn hele leven een kind omver gesprongen. En ja, ik vind dat vervelend. Maar kom op zeg, het kan toch een keer gebeuren. Dan kun je toch ook op een normale toon daar even over praten. Echt hoor, ik vind dat er soms van kleine dingen wel enorme drama's worden gemaakt tegenwoordig.

Haha, heerlijk! Leuk geschreven en ook herkenbaar. Kinderen en honden samen, dat is toch genieten!