Eerder heb ik al het een en ander gepost, maar ik had me nog helemaal niet voorgesteld
, dus bij dezen...Sinds kort is onze lieve Floris in ons leven. Floris is een Hollandse Herder korthaar van inmiddels zo'n 5,5 maand oud. Wijzelf (27 en 31 jaar) hebben ongeveer een jaar geleden een nieuwe huis gekocht (leve het klussen en verbouwen wat nog steeds in volle gang is
) met voor ons doen een redelijk grote tuin én genoeg ruimte voor een hondje (jeej! 
).Na lang zoeken bij een leuke fokker terecht gekomen, waar we zeer betrokken werden bij alles (van Facebook-updates, 24/7 live-video van de werpkist tot uitgebreid puppyvisite met 3, 5 en 7 weken
). En natuurlijk van begin af aan al spelenderwijs leren (ze is zelf gedragstherapeut en hondentrainster). Kon niet beter!Een foto'tje van onze kleine knaap..
Oh ja, we hebben ook nog twee poezels
, broer en zus, van 4 jaar oud. Die vonden het wel even wennen, maar inmiddels weet iedereen z'n plek. Floris wil nog steeds wel eens heel graag spelen met zijn 'vriendjes', maar weet ook wel dat 'ie moet oppassen omdat ze daar meestal niet zo'n zin in hebben.. Hij druipt dan teleurgesteld af.. Hij is nog maar zo kort in ons leven, maar wat hebben we al een hoop samen meegemaakt..
Eerste weekend - paniek!
Tja, het kwam nou eenmaal zo uit.. We hadden meneer net in huis en toen ging ik het eerste weekend weg om deel te nemen aan de Roparun (ik heb nog gevraagd aan de organisatie of ze het wilden verplaatsen, maar helaas..
). Puppenkind overgeleverd dus aan de zorg van 'papa'. Zul je net zien (en dit hoorde ik allemaal pas achteraf, want ik zat dus in Parijs en mijn vriend wilde mij niet ongerust maken); meneer had een soort plastic sluitingetje van een pantoffel opgesnoept. Euhm ja, dat komt er toch wel weer uit zou je denken.. Maar na een middag braken en diarree, vond mijn vriend het toch echt tijd voor een bezoekje aan de dienstdoende dierenarts. Deze had een echo gemaakt en constateerde dat de boosdoener wel eens vast zou kunnen zitten, óf nog net in de maag óf in de darmen. In het eerste geval zou een endoscopie het moeten oplossen en in het tweede zou een operatie nodig zijn. 
Het advies: een bezoekje aan de faculteit diergeneeskunde in Utrecht. Dus 't arme beestje, met een licht gestresst baasje en mijn schoonmoeder op zaterdagavond laat op reis. Eenmaal daar kreeg hij voorrang en meerdere spoedecho's en -rontgen. Conclusie: het 'voorwerp' verplaatste zich toch door de darmen, dus kon via de natuurlijke weg weer het daglicht gaan zien. Wat een opluchting! Oh, en een fijne bijkomstigheid; de verzekering was net een dag ervoor ingegaan.. 
Opvoeden enzo
Allebei 4 weken vrij geregeld, zodat we alle tijd voor meneer zouden hebben. Van tevoren natuurlijk een hoop ingelezen, op internet, boeken (m.n. van Martin Gaus en boeken geleend van fokker) en gesproken met andere hondenbezitters. Alleen het beste voor ons beessie natuurlijk!
Wat doet hij het goed zeg! De eerste dagen natuurlijk wennen. Slapen in de bench naast ons bed, waarbij ik hem af en toe een aai en geruststellende woordjes gaf als hij piepte. Al gauw sliep hij gewoon de hele nacht door en verplaatste de bench naar beneden. Het ging allemaal zo natuurlijk. Hij had al heel snel door wat van hem werd verwacht en tegen de tijd dat ik weer halve dagen ging werken (ja, we hebben ons werkschema aangepast), ging meneer zonder problemen een ochtendje in de bench.
Puppycursus hebben we gevolgd bij een Quibus-hondenschool. Het concept van gewenst gedrag belonen en ongewenst gedrag voorkomen of negeren stond ons erg aan (al lijkt de praktijk soms toch lastiger dan de theorie, maar goed...). Inmiddels heeft meneer de cursus afgerond met een dikke 'zeer goed'.
Oh ja, en naast dat leren natuurlijk ook socialiseren, socialiseren, socialiseren. Met alles! Van langs op ons werk (kantoor en verpleeghuis), tot treinritjes, kinderboerderij, schoolpauzes, kinderen over de vloer, tot stofzuigersessies, etc.
Nog genoeg om over te vertellen, maar dan wordt het zo'n boekwerk, dat wil ik jullie niet aandoen.. En dan staat er óok nog zoveel op stapel. Binnenkort een proefles speuren. Ik denk dat hij dat echt leuk vindt, aangezien hij zich met zijn neus op de grond kostelijk vermaakt tijdens het wandelen en áltijd wel wat vindt (meestal dode beestjes natuurlijk waar hij dan lekker in wil rollen). Als meneer oud genoeg is en het fysiek aan kan, wil ik ook graag gaan hardlopen en fietsen met hem. En andere hondensporten uitproberen.. We zien wel waar zijn ambities liggen..
Liefs, Astrid
Weet jij misschien hoe ik het anders moet doen? 
En wij houden van heeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeel foto's, dus voel je niet bezwaard zou ik zeggen 
