Ik heb die nooit zo gehad, of m'n zwangerschapsdementie heeft dat nooit zo opgeslagen.eelke schreef:Ja, maar volgens mij is het een van de irritantste opmerkingen als je zwanger bent. Wat je dan een hele dag overal hoort.
Bij mij meestal de andere kant uit. Ook niet altijd even fijn. Ik behoor tot de minder dan 15% die geen zwangerschapsmisselijkheid heeft. Gewoon nix. (Sorry Hope, ik weet dat het lullig klinkt, maar ik kan er ook niets aan doen, ik had graag een kotsje van je overgenomen) . Wel dat de kokhalsreflex vooraan in m'n mond ligt, maar ik ben er niet echt misselijk bij.
Daarbij heb ik van mezelf nogal een goede eetlust, maar zwanger wordt deze nog beter. Alles smaakt dan zo lekker.
Als ik zwanger helemaal in m'n nopjes zat te genieten van m'n eten, kreeg ik van voornamelijk m'n schoonmoeder opmerkingen dat ik teveel eet, te dik ben, te zwanger oog voor de hoeveelheid weken, etc. En dat zij wel maat kon houden. Want ze wilde niet zo dik worden. En daar zat ik dan met m'n opgezette striae-benen en plofmemmen en dikke pens (hoge naar voren liggende baarmoeder en met Vera en de vorige ook al veel vruchtwater). Ik voelde me dan gelijk helemaal een zeekoe
Ik kreeg de genieten-opmerkingen na de bevalling van Vera. Ik genoot er helemaal niet van: kraamperiode is voor mij niets anders dan horror. Kruis aan gort, bekken tot gruzelementen (stortbevalling is niet aan te raden), labiel van de hormonen die ineens weg zijn, borstvoeding die niet liep zoals ik dacht, intens diep slaapgebrek en een overmatig krijsende huilbaby die amper sliep.
Voor mij is een roze wolk vooral voor anderen.
