Daantje is aangevallen door een ontsnapte Sarplaninac

[me and my boys]

in 1 adem je verhaal gelezen, ongelooflijk, wat een angst wat een ellende en wat een ongelooflijke eigenaren!
Waarom willen mensen dit soort honden, bizar gewoon en dan ook geen maatregelen en nog de gore lef hebben om naar een ander te wijzen waardoor hun hond zo is!
ik zou zo zo ontzettend pislink zijn....
Ik hoop dat jullie er snel bovenop komen, en...aangifte doen..

[Parelridder]

De weekendarts ontving ons heel vriendelijk, ondanks dat hij flink op ons moest wachtten omdat de veerpont die ik volgens de navigatie moest nemen er niet was (foetsie) en dus weer helemaal terug moeten rijden, om langs een heel andere kant het dorp te benaderen. Zondag, etenstijd.. ik voelde me heel erg bezwaard naar hem.
Hij hurkte bij Daantje en bekeek de wonden. Hij werd er niet blij van, ontstoken. Ik vertelde dat ik het zo verschrikkelijk sneu vond voor Daantje, dat het nou ook nog was gaan ontsteken. "Moet je maar niet vechten", zei hij. Dus ik sprong in de bres voor Daantje en vertelde wat er gebeurd was en dat zij zichzelf niet eens verweerd had, alleen maar had pogen kalmeren en vluchten, maar dat dit niet was gelukt en het een reu van 65-70 kilo betrof. De arts luisterde stil en zei toen "Jezus, nou, dán is ze er nog goed vanaf gekomen!!" Dus ik legde uit dat ze op het idee gekomen was de sloot in de springen en die reu daar kennelijk niet van hield. De arts was nu dood stil, aan alles zag ik dat hij mijn emoties nu helemaal begreep. Dat gaf mij het vertrouwen dat hij haar 'over the top' drukke angst gedrag nu ook begreep en geduldig zou laten voor wat het was. En dat deed hij.
Hij legde me uit wat er aan de hand was: de bijtwonden zijn ondanks alles geinfecteerd. De troep zou er in principe uit moeten kunnen, dat is althans de bedoeling van een drain. Zo niet dan valt er nog een gat in de huid.. Ik kan het herstel wat helpen door de wonden kort te deppen met een natte hete washand (onder de hete kraan en als ik 'm zelf amper kan vast houden 'm op de wond leggen en mee masseren). De huid daarna nat te laten. Dat geeft het effect van wisselbaden: hete washand en daarna afkoelen door het nat blijven, dat stimuleert de doorbloeding en zodoende het herstel. Ik snap zijn advies, maar een hete washand op een toch al zó pijnlijke plek.. die ik bovendien moet kunnen blijven behandelen (en het is al een wonder dat ze mee blijft werken..). Ik kijk even hoe het zich ontwikkeld; warmte jaagt ontsteking ook aan bij mijn weten..
Hij heeft ook uitgelegd dat een drain na een dag of 5 een 'gangetje' veroorzaakt, waardoor bij het verwijderen van de drain die opening tussen de beiden aangebracht gaten blijft bestaan. De troep kan er dus dan nog steeds uit, ook als de drain verwijderd is. Maar zoals het er nu uit ziet, zal de drain niet na 5-6 dgn. er uit kunnen lijkt me. Het dichtgroeien gaat dan immers wel starten en dan zal de ontsteking toch weg moeten zijn..
Bij afsluiten van het consult liep hij naar de deur, ik keek wat verwonderd over waar ik dan moest afrekenen. Hij zag mijn zoekende blik en zei "Nee hoor, ik ga je geen rekening geven, ik zou ontzettende last krijgen van mijn geweten. Die rekening kun je trouwens indienen bij de eigenaar van de andere hond en die kan het bij de WA declareren, dus in die zin kan ik je die rekening ook wel geven.. maar nee, 'm aan jou overhandigen, dat heb ik problemen mee'. De tranen liepen over mijn wangen, wat een gebaar! En inderdaad, hij geeft het eigenlijk aan de onzorgvuldige eigenaar van de agressieve hond, maar het gebáár gaf hij mij.. Dus geraakt door dierenarts J. de Jong, uit Akersloot. Wat waanzinnig lief, op zondag, etenstijd, na eindeloos wachten doordat ik helemaal verkeerd reed.

Morgen bel ik naar een dierenarts die ik heb leren kennen op Ameland. Hij is gespecialiseerd in wondverzorging, dat is zijn passie, neemt ook deel aan een internationale werkgroep met dat thema. Hij vertelt heel graag over zijn werk en we hebben alle jaren weer eindeloos leuke, interessante gesprekken tijdens mijn vakantie daar, dus ik hoop dat ik hem kan bereiken en hij nogmaals de tijd wil nemen voor ons en mij ondanks het niet gezien hebben v/d wonden toch tips aan de hand kan doen van hoe haar z.s.m. te laten herstellen van deze ontstekingen en wonden. Ik heb eerlijk gezegd al wel ideeën van wat hij waarschijnlijk anders zal willen doen.

[Fenixjuh]

De weekendarts ontving ons heel vriendelijk, ondanks dat hij flink op ons moest wachtten omdat de veerpont die ik volgens de navigatie moest nemen er niet was (foetsie) en dus weer helemaal terug moeten rijden, om langs een heel andere kant het dorp te benaderen. Zondag, etenstijd.. ik voelde me heel erg bezwaard naar hem.
Hij hurkte bij Daantje en bekeek de wonden. Hij werd er niet blij van, ontstoken. Ik vertelde dat ik het zo verschrikkelijk sneu vond voor Daantje, dat het nou ook nog was gaan ontsteken. "Moet je maar niet vechten", zei hij. Dus ik sprong in de bres voor Daantje en vertelde wat er gebeurd was en dat zij zichzelf niet eens verweerd had, alleen maar had pogen kalmeren en vluchten, maar dat dit niet was gelukt en het een reu van 65-70 kilo betrof. De arts luisterde stil en zei toen "Jezus, nou, dán is ze er nog goed vanaf gekomen!!" Dus ik legde uit dat ze op het idee gekomen was de sloot in de springen en die reu daar kennelijk niet van hield. De arts was nu dood stil, aan alles zag ik dat hij mijn emoties nu helemaal begreep. Dat gaf mij het vertrouwen dat hij haar 'over the top' drukke angst gedrag nu ook begreep en geduldig zou laten voor wat het was. En dat deed hij.
Hij legde me uit wat er aan de hand was: de bijtwonden zijn ondanks alles geinfecteerd. De troep zou er in principe uit moeten kunnen, dat is althans de bedoeling van een drain. Zo niet dan valt er nog een gat in de huid.. Ik kan het herstel wat helpen door de wonden kort te deppen met een natte hete washand (onder de hete kraan en als ik 'm zelf amper kan vast houden 'm op de wond leggen en mee masseren). De huid daarna nat te laten. Dat geeft het effect van wisselbaden: hete washand en daarna afkoelen door het nat blijven, dat stimuleert de doorbloeding en zodoende het herstel. Ik snap zijn advies, maar een hete washand op een toch al zó pijnlijke plek.. die ik bovendien moet kunnen blijven behandelen (en het is al een wonder dat ze mee blijft werken..). Ik kijk even hoe het zich ontwikkeld; warmte jaagt ontsteking ook aan bij mijn weten..
Hij heeft ook uitgelegd dat een drain na een dag of 5 een 'gangetje' veroorzaakt, waardoor bij het verwijderen van de drain die opening tussen de beiden aangebracht gaten blijft bestaan. De troep kan er dus dan nog steeds uit, ook als de drain verwijderd is. Maar zoals het er nu uit ziet, zal de drain niet na 5-6 dgn. er uit kunnen lijkt me. Het dichtgroeien gaat dan immers wel starten en dan zal de ontsteking toch weg moeten zijn..
Bij afsluiten van het consult liep hij naar de deur, ik keek wat verwonderd over waar ik dan moest afrekenen. Hij zag mijn zoekende blik en zei "Nee hoor, ik ga je geen rekening geven, ik zou ontzettende last krijgen van mijn geweten. Die rekening kun je trouwens indienen bij de eigenaar van de andere hond en die kan het bij de WA declareren, dus in die zin kan ik je die rekening ook wel geven.. maar nee, 'm aan jou overhandigen, dat heb ik problemen mee'. De tranen liepen over mijn wangen, wat een gebaar! En inderdaad, hij geeft het eigenlijk aan de onzorgvuldige eigenaar van de agressieve hond, maar het gebáár gaf hij mij.. Dus geraakt door dierenarts J. de Jong, uit Akersloot. Wat waanzinnig lief, op zondag, etenstijd, na eindeloos wachten doordat ik helemaal verkeerd reed.

Morgen bel ik naar een dierenarts die ik heb leren kennen op Ameland. Hij is gespecialiseerd in wondverzorging, dat is zijn passie, neemt ook deel aan een internationale werkgroep met dat thema. Hij vertelt heel graag over zijn werk en we hebben alle jaren weer eindeloos leuke, interessante gesprekken tijdens mijn vakantie daar, dus ik hoop dat ik hem kan bereiken en hij nogmaals de tijd wil nemen voor ons en mij ondanks het niet gezien hebben v/d wonden toch tips aan de hand kan doen van hoe haar z.s.m. te laten herstellen van deze ontstekingen en wonden. Ik heb eerlijk gezegd al wel ideeën van wat hij waarschijnlijk anders zal willen doen.

Dat gebeurde mij nou ook bij het lezen van je verhaal... Wat stom dat de wonden zijn gaan ontsteken, zelf heb ik echt goede ervaring met zilversulfanide of een vetgaas om de wonden nat te houden, maar succes morgen met de andere DA.

[Cindy de Wolf]

Ik voel me zooooo machteloos zou zo graag wat voor jullie willen doen

Wat een topper van een weekendarts heb je getroffen zeg! Bijzonder, echt een man met het hart op de juiste plaats. HEEEEEEEEl waardevol!

Staat ze op antibiotica?

[Jantina]

Vreselijk verhaal zeg. Één van mijn Petit meiden is ook eens de sloot ingevlucht. Ik wil je niet bang maken maar zij is helaas altijd bang gebleven voor andere honden. Die sloot gaan ze echt als laatste red middel in volgens mij.
Overigens hebben buren van mijn oom en tante ook zo'n hond. De pakketbezorger durft geen pakjes meer te bezorgen... Belt standaard bij de buren aan. Voor die mensen is het hun eerste hond. Ik vraag me af welke 'fokker' in NL dit soort honden fokt en ze zo, zeg maar even onzorgvuldig, plaatst?
Heel veel sterkte voor jullie!!!!

[BAC]

Die rekening kun je trouwens indienen bij de eigenaar van de andere hond en die kan het bij de WA declareren, dus in die zin kan ik je die rekening ook wel geven.. maar nee, 'm aan jou overhandigen, dat heb ik problemen mee'.

Even vooropgesteld van de dierenarts, heel nobel dat hij jullie zo heeft geholpen, maar wat hij hier beweert klopt niet. Hond van de tegenpartij liep/loopt los, doet de verzekering niets maar dan ook echt helemaal niets mee.
De tegenpartij zal alles uit eigen zak moeten betalen.

[cj]

Wat een vreselijk verhaal. Heel veel sterkte, Saskia

[Parelridder]

Even vooropgesteld van de dierenarts, heel nobel dat hij jullie zo heeft geholpen, maar wat hij hier beweert klopt niet. Hond van de tegenpartij liep/loopt los, doet de verzekering niets maar dan ook echt helemaal niets mee.
De tegenpartij zal alles uit eigen zak moeten betalen.

Dat vroeg ik me ook af: als ik een verzekeraar was (maar ik heb daar gen kaas van gegeten ) dan zou ik zeggen "Ammehoela, die hond mág daar niet los, laat staan een hond met dit gedrag, dus je was nalatig, zoek het uit". Volgens de da was een WA nou juist voor dit soort onbedoelde schade, zou het alleen wel zo kunnen zijn dat de verzekering na de 1e claim zegt "We vergoeden, maar mocht het nogmaals gebeuren, dan niet meer"(oftewel: tref maatregelen of betaal het zelf voortaan maar). Misschien hangt het wat af van de verzekeraar, ik weet in z'n algemeenheid wel dat de ene WA verzekering moeilijker doet over uitkeren bij hetzelfde voorval dan de andere. En wellicht kijken ze ook naar rassen, zou me zo maar niets verbazen dat als een ras een 'slechte naam' heeft de eigenaar niets krijgt en dat als een ras onbekend is of als 'lief' bekend staat er wel over de brug wordt gekomen.
Weet je, ik hoop eigenlijk maar 2 dingen:
(a) Dát ze alles (en zonder gezeik) vergoed. En of (en welk deel) zij het van de verzekering krijgen, dat is haar probleem, niet het mijne. In de praktijk kan dat natuurlijk anders liggen, maar ik bedoel dat of/wat de verzekering betaald niet bepaald waar zij verantwoordelijk voor is en ik wil dan ook niet afwachten wat haar verzekeraar zegt, maar gewoon per omgaande terug betaald krijgen, wat ik al betaald heb en wat er nog gaat komen.
(b) Dat het 'voorval' aanleiding is om VOLDOENDE maatregelen te treffen (en ik laat via mijn vader weten wat dat m.i. is en waarom). En ik zou me kunnen voorstellen dat het zélf moeten vergoeden van e.e.a. een motivatie is om daadwerkelijk degelijke maatregelen te treffen om herhaling te voorkomen. De mensen hebben kinderen. Kinderen zijn nou eenmaal niet betrouwbaar in het consequent sluiten van hekken, laat staan de vriendjes die ze mee nemen. Je mag die verantwoordelijkheid m.i. daarom niet aan hen geven. Als het dan zoals nu mis gaat moeten die kinderen er mee verder dat het 'hun schuld' is wat ze zagen gebeuren.. (moeder riep hen ook toe dat ze het hek hadden moeten sluiten, toen ze er tenslotte aan kwam). Er moet m.i. dus meer gebeuren dan de hond voortaan in de tuin laten, maar nu met 'een sluisje'. 2 Hekjes open laten is voor mij echt niet ondenkbaar, voor kinderen. Al was het maar uit de gedachte "Ik doe zo het volgende hekje wel dicht". Deze hond vrij in de tuin laten lopen, binnen een gezin, dat zie ik dus echt als gevaarlijk. Laat staan na deze succeservaring, dat zal hem niet minder scherp gemaakt hebben.

[Parelridder]

Vreselijk verhaal zeg. Één van mijn Petit meiden is ook eens de sloot ingevlucht. Ik wil je niet bang maken maar zij is helaas altijd bang gebleven voor andere honden. Die sloot gaan ze echt als laatste red middel in volgens mij.

Gisteravond, tijdens het laatste uitlaatrondje met Daantje, kwam ik een man tegemoet met 2 honden, waarvan eentje (voor mij) qua ras best imponerend. Het is daar een smalle stoep, langs een wat drukkere weg. Vrijdag kwam ik hen daar ook tegen, Daan was toen nog helemaal de weg kwijt van het narcosemiddel en 't opiaat, dus extra bang. Ik stapte met haar de weg op en bleef op de middenstreep tot de man was gepasseerd. De man draaide zich naar mij en zei "Nou, ze kunnen elkaar toch wel gewoon passeren?" waarop ik antwoordde dat ze wgns narcose last had van hallicunaties. Gisteravond liep ik daar dus weer en zo geconcentreerd op de begeleiding van m'n meisje dat ik de man en zijn honden pas zag toen we al vrij dicht bij hem waren. Daantje liep met een moon collar om, want ze kan echt geen kwart seconde vertrouwd worden zonder kap/kraag: ze buigt zich zo gauw het kan naar de wonden. De man was uit eigen beweging met zijn kort aangelijnde honden het fietspad op gestapt, en keek mij breed grijnzend aan toen ik hem opmerkte. Zó lief om na zo weinig toelichting uit eigen beweging het zekere voor het onzekere te nemen en 'gewoon' even ruimte te maken rond haar! Dus ik bedankt hem, geëmotioneerd. "Is goed hoor", mompelde hij vriendelijk. Zulke mensen.. dat doet zo goed, maar het maakt me wel vreselijk aan het huilen.

[Parelridder]

Staat ze op antibiotica?

Ja, ze is donderdag namiddag aangevallen en krijgt vanaf donderdag avond zowel antibiotica als cox2 remmers. Daarnaast kreeg ze een opiaat geïnjecteerd tijdens de operatie. Ik heb datgene wat haar is voorgeschreven gisteren ook aan de weekendarts door gegeven, voor het geval hij zou denken "Oh, maar dan kun je ook beter.." (soms verschillen de meningen wel eens over het juiste middel) of "Dan kunnen we er wel .... bij geven" (soms is er een 2e antibiotica die aanvullend kan werken, dwz dat heb ik ooit eens gehad voor een hond en werkte).
Ik spoel de wonden nu ze ontstoken nog vaker, zodat de pus/troep er niet lang in blijft en zo hopelijk de ontsteking sneller stopt.. Ik kan er nu ook heel makkelijk met de spuit in en ik zie de huid duidelijker opzwellen als ik de desinfectievloeistof er in spuit, dus er is daar echt iets verandert van binnen
Toen de wekker vanmorgen ging, ik slaap beneden op een matrasje sinds donderdag, rolde ik linea recta naar Daantje om te kijken of het al weer beter ging. Licht nog amper aan. En tegelijk dacht ik "Jezus, je hebt je ogen nog niet open of je denkt al aan ontstoken wonden, wat is dat voor nachtrust waar je dan uit komt?"
Merel en Maartje hebben al die tijd geen fatsoenlijke wandeling gehad én verblijven in de eethoek. Jut & Jul, het dwaze duo, ze zijn zooooo zoet!!!!! Ze schikken zich nog steeds volledig.. Sterker nog, als Jip een keel op zet vanuit de bench (ook die levert flink in, omdat ze haar dagelijkse speelkwartiertjes met haar hartsvriendin kwijt is en daarnaast ik me nou eenmaal me niet in tweeën kan splitsen en sinds donderdag ontzettend veel van mijn tijd & energie gaat naar de verzorging van Daantje: artsbezoek, maar ook het zoeken van goede hulpmiddelen, het 'er 'zijn'..) kruipt Merel tegen de bench aan en kalmeert Jip op die manier, leidt haar af.. Natuurlijk krijgt ze dan zodra ik kans heb een dikke knuffel, wat een dijk van een 'grote zus', 'oudste dochter'. Zo wijs, zo helpend. Terwijl zij zó gebrand is op voldoende aandacht, normaal gesproken zorgt dat ze vooraan staat binnen haar eigen roedel, nu precies begrijpend dat er anderen nu voor gaan en wat er nodig is om dat mogelijk te maken. Kanjer.

[sella]

Ik heb toen Shay zo een groot abces had na de aanval, naast amoxiline+ clavulaanzuur de ab baytril gekregen omdat dit samen de gouden standaard is bij bijtwonden.
Ook hebben we pus op kweek gezet, zodat we weten welke bacterie we moeten bestrijden.
Uiteindelijk heeft het 4 weken ab opgeleverd naast diverse operaties.

Je zou Tannetje nog even kunnen contacteren, ik mocht er wat bijgeven om de abcessen sneller te laten rijpen en iets om fistelvorming te voorkomen.
Ik zou het met liefde opnoemen de soorten, echter mijn hersenen werken niet mee.
Als je haar nog zou willen verwennen met iets lekkers, zou je haar wat rauwe honing op laten likken. Is ook wat antibacterieel en staat de ab van de dierenarts niet in de weg.

Vergoeding, pff ik hoop dat je het voor elkaar krijgt. Dit soort mensen hebben een vreemde kijk op aansprakelijkheid.

Knuffel voor jullie

[Parelridder]

Daantje krijgt als ab clindoral. Ik zal overleggen of we over moeten op een andere/meer en vragen naar de kweek, goede tip!!!

Geen benul of ze werkelijk en volledig gaan vergoeden. Ze erkende onmiddellijk haar aansprakelijkheid, zowel ter plaatse als later telefonisch aan mijn vader, maar door in dezelfde adem haar hond te omschrijven als slachtoffer en dergelijk gedrag ben ik niet overtuigt. Ook het 'overwegen van een sluisje' stemt me niet erg gerust: overwegen?? sluisJE?? Idem voor het volledige gebrek aan initiatief tot contact of excuses. Als mijn hond zo iets zou doen, dan liet ik van me horen. En wilde de eigenaar geen rechtstreeks contact, dan via diens contact persoon, geen punt! Al met al, we zullen zien. De hele shit maakt wel dat ik héél erg relativeer: als Daan in vredesnaam maar goed hersteld, de rest is uiteindelijk allemaal bijzaak.. (hoewel, een degelijke oplossing om herhaling te voorkomen, dat staat toch wel op en goede 2e plaats).

[Margot]

Jeetje net je hele verhaal gelezen.
Hier zijn gewoon geen woorden voor en mijn god wat zal jij in angst gezeten hebben.
En ja DA de Jong is geweldig.

[Kaela]

Allemachtig, wat een verhaal . Om heel erg bang en verdrietig van te worden en soms ook even heel blij en ontroerd van alle lieve mensen die je nu ook treft.

Ook ik heb het ras moeten googlen en de buikpijn bij het idee dat zo'n joekel van een hond op de jouwe duikt! Arme Daantje, arme jij, dat is een beeld wat niet snel van je netvlies af gaat.

De reactie van de baas is helaas zo in de lijn van onze ervaringen. Ik snap daar niets van. Ik kan me helemaal niets voorstellen bij het goedpraten van zulk gedrag en het nemen (overwegen, mijn god dat sluisje had er eergister al moeten zijn!) van halfslachtige maatregelen. Ik begrijp niet waar die onverantwoordelijkheid vandaan komt. Hoe kan zo'n aanval nou niet tot iemand doordringen als zijnde serieus. Hoe kun je er volledig aan voorbij gaan hoe verschrikkelijk zo'n aanval voor het slachtoffer hond en mens is.
Goed dat je het contact via je vader laat verlopen. Jij hebt nu Daantje en al je eigen emoties, dat is meer dan genoeg. Ik hoop voor je dat ze elke cent betaald (ik zou ook doodleuk de factuur van de GT meesturen en inderdaad de dierenarts een aantekening laten maken dat gedragstherapie noodzakelijk is). Misschien voelt ze het dan, dat het niet zonder consequenties is.

Heel veel sterkte gewenst!

[Kaio]

Wat een ongelooflijk verhaal. Wat een schrik en ellende
Hopelijk gaat het snel weer beter met Daantje zeg. Zowel lichamelijk als geestelijk.

Sterkte en beterschap voor jullie beiden