Daantje is aangevallen door een ontsnapte Sarplaninac

[fransbulletje]

Mijn man zit in de verzekeringen en gaf het volgende aan:
Als eigenaar van een huisdier ben je volgens de wet aansprakelijk voor de gedragingen van dit dier of je hier vervolgens voor verzekerd bent staat los van de aansprakelijkheid.
In de praktijk neemt de verzekeraar het heft in handen en beoordeelt de binnengekomen claim op aansprakelijkheid en polisdekking.
Dat de verzekeraar hun belangen behartigt en zij zich er niet meer mee bemoeien is de normale gang van zaken.
Als de verzekeraar het afwijst omdat het voorval niet onder de dekking van de polis valt blijft de eigenaar zeker wel aansprakelijk.

[Parelridder]

Nee, het is niet onaardig, het is nogal vormelijk. Het schiet bij mij alleen heel erg verkeerd dat dit de enige/eerste reactie is; wij dragen het over, iemand anders gaat onze belangen behartigen. Ik had het erg gewaardeerd als ze op enig moment naar ons geïnformeerd had, of een bloemetje of kaartje, iets.. Een teken van "Ik denk aan jullie en het spijt me ontzettend". En dit als enige reactie, in deze vorm, 5 dagen na de aanval, dat ervaar ik absoluut niet als mee leven.
Daarnaast 0,0 reactie op de dringende en serieus vraag naar "Wat doen jullie hiermee qua veiligheid??" En ook dát raakte me, dat daar niet op in gegaan wordt, terwijl het nogal belangrijk voor ons is! En als er nog geen keuzes gemaakt zijn, zeg dan "Wij zijn nog aan het informeren naar.. en we twijfelen nog over.. maar we gaan zeker serieuze maatregelen treffen en laten je deze zsm weten" of zo. Dat zou voor mij heel belangrijk zijn, die bevestiging, zowel praktisch (veiligheid) als ook het indirecte meeleven wat er uit blijkt (inspanning willen verrichten om herhaling te voorkomen).

[Parelridder]

Mijn man zit in de verzekeringen en gaf het volgende aan:
Als eigenaar van een huisdier ben je volgens de wet aansprakelijk voor de gedragingen van dit dier of je hier vervolgens voor verzekerd bent staat los van de aansprakelijkheid.
In de praktijk neemt de verzekeraar het heft in handen en beoordeelt de binnengekomen claim op aansprakelijkheid en polisdekking.
Dat de verzekeraar hun belangen behartigt en zij zich er niet meer mee bemoeien is de normale gang van zaken.
Als de verzekeraar het afwijst omdat het voorval niet onder de dekking van de polis valt blijft de eigenaar zeker wel aansprakelijk.

Heel blij met je info, dat een 'verzekeringsman' dit ook zo bevestigd. Weet je, misschien bedoelt ze niet eens dat ze de verzekering laat bepalen wat er vergoed wordt, maar ik had het in dat geval gewaardeerd als ze expliciet gezegd had "mochten die (iets) niet vergoeden, dan doen wij dat uiteraard zelf". Nu ben (of lijk) ik erg afhankelijk van wat Unive beslist, danwel een juridische procedure te moeten starten. Belangrijk voor mij is hun bereidheid te vergoeden, de erkenning van wat er gebeurd is die daar vanuit gaat, dat ze zich verantwoordelijk voelt voor wat door hun gebrek aan beveiliging heeft kunnen gebeuren..
Nou ja en als eerder gezegd: idioot dat ik moet afwachten tot Univé de procedure start en doorlopen heeft, in plaats van dat zij per omgaande vergoed en vervolgens af wacht in hoeverre ze het van hen vergoed krijgt. Misschien niet gebruikelijk, het gewoon zelf direct te vergoeden, maar dit soort bedragen op moeten hoesten is nogal wat. En dan heb ik nog de mazzel dat ik zo regelmatig gematst ben door artsen!

[Aprilsnow]

Nee, het is niet onaardig, het is nogal vormelijk. Het schiet bij mij alleen heel erg verkeerd dat dit de enige/eerste reactie is; wij dragen het over, iemand anders gaat onze belangen behartigen. Ik had het erg gewaardeerd als ze op enig moment naar ons geïnformeerd had, of een bloemetje of kaartje, iets.. Een teken van "Ik denk aan jullie en het spijt me ontzettend". En dit als enige reactie, in deze vorm, 5 dagen na de aanval, dat ervaar ik absoluut niet als mee leven.
Daarnaast 0,0 reactie op de dringende en serieus vraag naar "Wat doen jullie hiermee qua veiligheid??" En ook dát raakte me, dat daar niet op in gegaan wordt, terwijl het nogal belangrijk voor ons is! En als er nog geen keuzes gemaakt zijn, zeg dan "Wij zijn nog aan het informeren naar.. en we twijfelen nog over.. maar we gaan zeker serieuze maatregelen treffen en laten je deze zsm weten" of zo. Dat zou voor mij heel belangrijk zijn, die bevestiging, zowel praktisch (veiligheid) als ook het indirecte meeleven wat er uit blijkt (inspanning willen verrichten om herhaling te voorkomen).

Ik zou toch op zijn minst (eventueel via je vader) aangifte doen of informeren wat je daar het beste in kan doen bij de wijkagent. Niet zozeer voor de schadeclaim maar uitleggen dat de situatie dus erg onveilig is en dat je aangifte over het voorval wil doen of op zijn minst een melding (voor als het nog eens voor zou komen dat ze weten dat het zeker niet om een incident gaat). Daar kan je dan ook meteen je zorgen uiten over een herhaling als er geen actie ondernomen wordt, de tips die je gegeven hebt voor (extra) beveiliging.

[Lizzy]

Nee, het is niet onaardig, het is nogal vormelijk. Het schiet bij mij alleen heel erg verkeerd dat dit de enige/eerste reactie is; wij dragen het over, iemand anders gaat onze belangen behartigen. Ik had het erg gewaardeerd als ze op enig moment naar ons geïnformeerd had, of een bloemetje of kaartje, iets.. Een teken van "Ik denk aan jullie en het spijt me ontzettend". En dit als enige reactie, in deze vorm, 5 dagen na de aanval, dat ervaar ik absoluut niet als mee leven.
Daarnaast 0,0 reactie op de dringende en serieus vraag naar "Wat doen jullie hiermee qua veiligheid??" En ook dát raakte me, dat daar niet op in gegaan wordt, terwijl het nogal belangrijk voor ons is! En als er nog geen keuzes gemaakt zijn, zeg dan "Wij zijn nog aan het informeren naar.. en we twijfelen nog over.. maar we gaan zeker serieuze maatregelen treffen en laten je deze zsm weten" of zo. Dat zou voor mij heel belangrijk zijn, die bevestiging, zowel praktisch (veiligheid) als ook het indirecte meeleven wat er uit blijkt (inspanning willen verrichten om herhaling te voorkomen).

Nee, heel meelevend zijn ze niet. Maar daar hadden we deze (in mijn ogen toch wel nette) brief niet voor nodig, om daar achter te komen

En ik snap dat je je grote zorgen maakt over de toekomst en de veiligheid van je honden. Maar ik vrees met grote vrezen dat je er niet op kunt vertrouwen dat zij dit op gaan lossen

Je zou nog eens bij ze langs kunnen gaan om over de veiligheid te praten. Of een bemiddelaar langs kunnen sturen. Misschien dat dit nog wat uithaalt. Maar ik zou er niet op rekenen.

En ik zou zeer zeker aangifte doen en dit gaan bespreken met de politie in jouw gemeente. Laat zij daar ook fijn maar even langs gaan.

[frodo quin]

ik denk ook dat het niet slecht bedoeld is, maar als mijn hond het slachtoffer zou zijn zou ik nu niet bepaald blij worden van de mail. Niet zozeer omwille van de inhoud, maar omdat het een afstandelijke mail is. Ik zou van diegene die verantwoordelijk is voor het lijden van mijn dier wel een bepaalde mate van betrokkenheid verwachten. Uiteindelijk is dat natuurlijk vanuit mijn persoonlijkheid en is iemand die dan wat kil overkomt niet noodzakelijk iemand die niet correct is.

[Parelridder]

Ik zou toch op zijn minst (eventueel via je vader) aangifte doen of informeren wat je daar het beste in kan doen bij de wijkagent. Niet zozeer voor de schadeclaim maar uitleggen dat de situatie dus erg onveilig is en dat je aangifte over het voorval wil doen of op zijn minst een melding (voor als het nog eens voor zou komen dat ze weten dat het zeker niet om een incident gaat). Daar kan je dan ook meteen je zorgen uiten over een herhaling als er geen actie ondernomen wordt, de tips die je gegeven hebt voor (extra) beveiliging.

Ik heb n.a.v. het uitblijven van enige reactie op die dringende en expliciete vraag de politie gebeld voor info. Ze hebben genoteerd wat er gebeurd is, melding of aangifte kan altijd nog zij de agente, het maakt volgens haar geen verschil of ik dat nu doe of over een week. De wijkagent gaat contact met me opnemen, die weet of er eerder klachten of incidenten waren en kan dan aan de hand daarvan ook adviseren. Hun procedure is dus dat ik pas na het gesprek met de wijkagent eventueel officieel melding doen kan.

[Parelridder]

Je zou nog eens bij ze langs kunnen gaan om over de veiligheid te praten. Of een bemiddelaar langs kunnen sturen. Misschien dat dit nog wat uithaalt. Maar ik zou er niet op rekenen.

Ik dacht aanvankelijk "Als ze veiligheidsmaatregelen gaan treffen, dan wil ik die graag zien/beoordelen, voor mijn gemoedsrust en om te bepalen of ik de politie wil vragen aan te dringen op meer". Maar zodra ik mijzelf in die straat voor stelde, nee, zelfs richting die straat.. Ik durf het niet! Ik durf niet naar hen toe. Ik zie die blik voor me, hoe hij er aan kwam, de hoek om.. als ik het op schrijf gaat mijn hartslag gewoon omhoog. Dus nee, dat gaat 'm niet worden. En of ik dan mijn vader wil vragen of hij dat op zich zou willen nemen, daar ben ik niet uit. Stuur ik mijn vader naar hem toe..?? Eerst nog maar eens laten bellen en de info van de wijkagent afwachten.

[Parelridder]

ik denk ook dat het niet slecht bedoeld is, maar als mijn hond het slachtoffer zou zijn zou ik nu niet bepaald blij worden van de mail. Niet zozeer omwille van de inhoud, maar omdat het een afstandelijke mail is. Ik zou van diegene die verantwoordelijk is voor het lijden van mijn dier wel een bepaalde mate van betrokkenheid verwachten. Uiteindelijk is dat natuurlijk vanuit mijn persoonlijkheid en is iemand die dan wat kil overkomt niet noodzakelijk iemand die niet correct is.

Je verwoord precies wat ik bedoel/mis/voel. Dat doet me heel goed.

[frodo quin]

Ik dacht aanvankelijk "Als ze veiligheidsmaatregelen gaan treffen, dan wil ik die graag zien/beoordelen, voor mijn gemoedsrust en om te bepalen of ik de politie wil vragen aan te dringen op meer". Maar zodra ik mijzelf in die straat voor stelde, nee, zelfs richting die straat.. Ik durf het niet! Ik durf niet naar hen toe. Ik zie die blik voor me, hoe hij er aan kwam, de hoek om.. als ik het op schrijf gaat mijn hartslag gewoon omhoog. Dus nee, dat gaat 'm niet worden. En of ik dan mijn vader wil vragen of hij dat op zich zou willen nemen, daar ben ik niet uit. Stuur ik mijn vader naar hem toe..?? Eerst nog maar eens laten bellen en de info van de wijkagent afwachten.

Ik besef dat je door de omstandigheden het razend druk hebt, maar ik denk dat jij echt nood hebt aan psychische bijstand om dit trauma te kunnen verwerken. Als je het niet voor jezelf wil doen, doe het dan voor je honden, want jouw angst zal hun sterk beïnvloeden. Ene de rekening is natuurlijk voor mevrouw van de hond.

[Lil]

Wat een ellende! Ik had al lang de politie ingeschakeld, doe dat maar en zoek svp ook hulp inderdaad. Ik snap zooooo goed dat je bang bent en ik denk dat het niet met de tijd of maatregelen verdwijnt.

Verder duim ik dat de drains goed zitten en de ab de juiste is (schit in het kwadraat van die foute kweek).

[Lil]

Hallo,

hangt er van af hoe je corrigeert natuurlijk... het is niet dat de hond geslagen werd of er tegen geroepen...Hond is op de grond gelegd en rustig daar gehouden tot hij zich overgaf en helemaal ontspande...

Dit is een afschuwelijke manier van corrigeren. Niets ontspannen. Het is al lang bekend dat honden dat doen omdat ze zoooo bang/onder de indruk zijn dat ze daarom verslappen. Zoek eens op aangeleerd hulpeloosheid en zo.

En ja ik heb dit vroeger niet beter wetende ook gedaan bij herders... Kan je zeggen dat het gedrag extreem verergerde!!! Precies conform de nieuwste inzichten: angst nooit corrigeren. Op geen enkele wijze en al helemaal niet met neerduwen (klap verkopen maakt denk ik minder indruk). Dus geen verwijt, want ooit wist ik ook niet beter. Maar nieuwe inzichten en eigen ervaring dat het echt extreem de verkeerde kant op kan gaan met zulke acties.

[Martine-Tom]

Ik dacht aanvankelijk "Als ze veiligheidsmaatregelen gaan treffen, dan wil ik die graag zien/beoordelen, voor mijn gemoedsrust en om te bepalen of ik de politie wil vragen aan te dringen op meer". Maar zodra ik mijzelf in die straat voor stelde, nee, zelfs richting die straat.. Ik durf het niet! Ik durf niet naar hen toe. Ik zie die blik voor me, hoe hij er aan kwam, de hoek om.. als ik het op schrijf gaat mijn hartslag gewoon omhoog. Dus nee, dat gaat 'm niet worden. En of ik dan mijn vader wil vragen of hij dat op zich zou willen nemen, daar ben ik niet uit. Stuur ik mijn vader naar hem toe..?? Eerst nog maar eens laten bellen en de info van de wijkagent afwachten.

Echt ik bedoel dit goed, en ik hoop dat ik je niet kwets.
Maar dit stukje is niet aan jou, juist om wat je schrijft. De enige "band" die je met haar hebt is de vergoeding van de geleden schade.
Voor verdere afwikkeling is er politie/gemeente ed.

Stel nou he dat ze je een voorstel doet met correcties. Jij voelt je er goed bij en laat het daarbij. Zij voeren de werkzaamheden uit, exact als voorgesteld. En 2 weken later breekt hond weer uit en dood een hond of valt een kind aan of whatever...zou je je dan niet schuldig voelen?

Mede om die reden, ga daar gewoon niet tussen zitten, laat dat over aan de mensen die daarvoor zijn.

En qua excuus, ik snap je hoor, echt. Maar laat het los. Als je het nu nog niet gekregen hebt ga je dat ook niet meer krijgen. Het kost je zoveel energie om je boos te maken over dit soort dingen, wat inderdaad volledig menselijk is.
Maar ze zeggen niet voor niks "vergeven is een egoistische daad" dat is het ook, dat heeft niks met de ander te maken, maar met jezelf. Met vergeven zorg je dat die persoon je niet meer kan raken.

[doranto]

Jeetje zeg, zie dit topic nu pas. Wat een ellende
Het zoveelste bijtincident.....
Heel veel sterkte en ik hoop van harte dat alles weer goed komt! Zowel de fysieke als psychische schade en natuurlijk ook de onkosten vergoed gaan worden!

[Parelridder]

Ja, ik heb de schrik in de benen, maar dat is nog geen 5 dagen na datum niet iets wat professionele hulp behoeft. Dat is nog 'normaal'. Een professional kan op dit moment niets anders dan luisteren, vertellen hoe de verwerking ongeveer zal verlopen, wat daar allemaal bij hoort en dus normaal is (dat scheelt weer een kopzorg) en hoe hier het beste mee om te gaan om er van te herstellen. Maar net als bijv. het verlies van een dierbare: sommige dingen voelen beroerd, geven verdriet of angst. En dat heeft in de eerste plaats even tijd nodig. Belangrijk is de steun die ik krijg en er over praten, het delen, ook dat doe ik. Ik let er op hoe het zich ontwikkeld en merk verbetering, ik let zeker ook op of ik mijn honden angst over breng en dat is vooralsnog niet het geval (vanmorgen voor het eerst weer even naar het bos geweest met de 3 niet-gewonde honden, ging goed, ook in de omgang met andere honden en voor mij heel fijn om waar het ter sprake kwam te kunnen delen wat ons gebeurd is, terwijl het trio hun hart ophaalde na al die tijd geen bos gezien te hebben vanuit gebrek aan tijd daarvoor). Ik schroom zeker niet om hulp te zoeken als dat nodig lijkt, écht niet. En ik hoop eigenlijk dat als ik hier open vertel over wat het (nu nog) met mij doet, iets waarvan ik geleerd heb dat het belangrijk is voor herstel, ik niet steeds naar een traumatherapeut hoef omdat ik zo kort na een zo heftig voorval daarvan nog niet hersteld ben
Ik vind het heel lief dat jullie zo bezorgd zijn, maar therapie is echt niet geïndiceerd op dit moment. Ik werk aan herstel: ik praat, ik ga dingen aan die spannend zijn maar waarvan ik me realiseer dat die eigenlijk logischerwijze niet 'gevaarlijk' zijn en ik gun mezelf wat tijd/rust. Vooralsnog heeft dat al wat verbetering gegeven, eerst maar eens zien of zich dat niet gewoon voort zet, 'k heb geen reden er vanuit te gaan dat het gaat stagneren.