Daantje is aangevallen door een ontsnapte Sarplaninac

[Aprilsnow]

klinkt alsof je goed in de smiezen hebt waar je mee bezig bent. Ik denk ook dat de adviezen voor hulp goed bedoeld zijn.
Het komt denk ik ook bij iedereen erg dichtbij. Het kan jou ook zo maar overkomen

Goed van je dat je informatie in hebt gewonnen bij de politie. Je kan niet meer doen dan je zorgen bij de wijkagent neerleggen en de situatie nogmaals goed uitleggen. Vraag ook eens naar het verschil tussen een melding en aangifte. Ook daar zit voor het juridische proces nogal wat verschil in (naar wat ik het laatst ervaren heb maar dat is al wat jaren geleden - bij een melding was men niet verplicht om de andere partij te horen, bij een aangifte wel).

De GT die je voor Daantje hebt kan natuurlijk ook meteen naar jou kijken eventueel een keer in interactie met je andere honden. Die kan wel zien of je nu bepaalde dingen doet die uit angst voortkomen en of die effect op je honden hebben.

De duimen draaien voor een voorspoedig lichamelijk herstel van Daantje. Dat scheelt al heel wat zorgen en daarmee kan je je ook gaan richten op jouw en Daantjes psychische herstel

[Aprilsnow]

Deze zelfde hond had echter vroeger wel al met mijn hond samengespeeld zonder problemen. is de Mechelse herder dan gevaarlijk? Nee, hij was zelf de de dag ervoor gebeten geweest wat hem waarschijnlijk nerveus maakte en ja Mechelse herders zijn gekend voor hun angst-agressie. Zijn baasje heeft hem goed gecorrigeerd en dit is voldoende voor me. Gelukkig waren zowel Nero als ik niet ernstig gewond.

Over die "correctie" is al heel veel gezegd en is met de huidige (nieuwe) inzichten naar mijn mening ook een no-go maar wat ik me afvraag is wat je met een hond op zo'n veld doet als die een dag van te voren gebeten is. Ik snap dat je je hond weer goede ervaringen op wilt laten doen maar dat vergt naar mijn mening toch iets meer regie (wat ook wel een beetje blijkt uit dit voorval).

[Kaela]

Neen, dat bedoel ik helemaal niet, maar ik zie een hond die achter hoge stevige hekken zit waar die niet uit kan niet als gevaarlijker dan eentje die los loopt. Idem met een hond met een degelijke muilkorf om die zowel met een tuig als een halsband aangelijnd is en een loslopende hond. Als je de gepaste veiligheidsmaatregelen treft (afhankelijk van het individu) haal je imo het risico weg. En ja, het is niet compleet onmogelijk dat beide lijnen het begeven en de muilkorf ook nog eens stuk gaat, maar is het meer onwaarschijnlijk dan dat een lieve hond eens niet zo lief is?

Waarom is het minder erg als een hond mijn kat doodbijt dan wanneer die hond mijn hond doodbijt? Ik ben het daar dus absoluut niet mee eens, maar misschien begrijp ik je wel verkeerd.

Ik wil het graag uitleggen, maar ik start hier een nieuw topic voor zodat dit topic verder van Parelridder en Daantje blijft.

@ Parelridder: onbegrijpelijk, wat erg. Ik heb er geen woorden voor, al is het triest genoeg wel iets wat in de lijn der verwachtingen lag. Sterkte en ik hoop dat boven alles Daantje zo de goede kant op blijft gaan!

[Lizzy]

Ja, ik heb de schrik in de benen, maar dat is nog geen 5 dagen na datum niet iets wat professionele hulp behoeft. Dat is nog 'normaal'. Een professional kan op dit moment niets anders dan luisteren, vertellen hoe de verwerking ongeveer zal verlopen, wat daar allemaal bij hoort en dus normaal is (dat scheelt weer een kopzorg) en hoe hier het beste mee om te gaan om er van te herstellen. Maar net als bijv. het verlies van een dierbare: sommige dingen voelen beroerd, geven verdriet of angst. En dat heeft in de eerste plaats even tijd nodig. Belangrijk is de steun die ik krijg en er over praten, het delen, ook dat doe ik. Ik let er op hoe het zich ontwikkeld en merk verbetering, ik let zeker ook op of ik mijn honden angst over breng en dat is vooralsnog niet het geval (vanmorgen voor het eerst weer even naar het bos geweest met de 3 niet-gewonde honden, ging goed, ook in de omgang met andere honden en voor mij heel fijn om waar het ter sprake kwam te kunnen delen wat ons gebeurd is, terwijl het trio hun hart ophaalde na al die tijd geen bos gezien te hebben vanuit gebrek aan tijd daarvoor). Ik schroom zeker niet om hulp te zoeken als dat nodig lijkt, écht niet. En ik hoop eigenlijk dat als ik hier open vertel over wat het (nu nog) met mij doet, iets waarvan ik geleerd heb dat het belangrijk is voor herstel, ik niet steeds naar een traumatherapeut hoef omdat ik zo kort na een zo heftig voorval daarvan nog niet hersteld ben
Ik vind het heel lief dat jullie zo bezorgd zijn, maar therapie is echt niet geïndiceerd op dit moment. Ik werk aan herstel: ik praat, ik ga dingen aan die spannend zijn maar waarvan ik me realiseer dat die eigenlijk logischerwijze niet 'gevaarlijk' zijn en ik gun mezelf wat tijd/rust. Vooralsnog heeft dat al wat verbetering gegeven, eerst maar eens zien of zich dat niet gewoon voort zet, 'k heb geen reden er vanuit te gaan dat het gaat stagneren.

Welnee, je hoeft niet naar een peut! Het komt heus ook allemaal goed met jou. En met Daantje. Maar ja, dat heeft tijd nodig en na zo'n incident (zoals ik al eerder schreef) ben je nooit meer 100% onbevangen. En op zich is dat ook niet erg. Want hoe rot ook: je hebt hier zo pittig van geleerd dat je in de toekomst andere beslissingen zult nemen. Die jou en je honden ook weer nog beter zullen beschermen tegen vreselijke asociale honden (met vaak dito baasjes). Eerst dacht je nog "zal ik met pup en Daantje langs dat monster gaan lopen". Nu loop je 3 blokjes om. Ja, liep ik eerst nog op zo'n vechtmachine af, maak ik nu rechtsomkeert (en ga ik desnoods rennen) als ik zo'n hond aan zie komen (of denk aan te zien komen). Mijn nieuwe motto is "Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald". Letterlijk.

[Siberienne]

Vannacht om 2 uur wakker geworden van dat Daantje aan haar wonden poogde te krabben. Lang leve m'n 'moedrinstinct': ik slaap (ongewild!) door de luidste wekkers heen, maar als m'n maatje een piepklein geluidje maakt wat 'niet oke' is, dan zit ik zo recht op.. IJsberen of zachtjes neusfluiten als er eentje diarree heeft, terwijl zij beneden zijn en ik boven slaap (met de deuren open, dat wel) of nu geluiden als zichzelf krabben (maar sinds donderdag slaap ik op een matrasje in de woonkamer) daar wordt ik wél wakker van.
Enfin, de gelegenheid benut voor een extra keertje spoelen (dus moest Jip ook een plas, want als je op die leeftijd wakker wordt, dan moet je..). Wat een nachten..
Net weer bij de dierenarts geweest voor controle. De wond boven de heupkop wordt rustig en daar komt een korst op, die mag gaan sluiten. De overige wonden lijken goed te reageren op het 2e lijn antibioticum Clavubactin (en het spoelmiddel fysiologisch zout, voeg ik daar aan toe, maar de dierenarts zag me liever spoelen met desinfectiemiddel als Hibisept).
Ze kon helaas niet vast stellen of de pockets tgv de ontsteking ook onder de drain zijn gegroeid: het gat van een drain - legde dokter Schols mij maandagavond uit - moet helemaal aan het eind van de pocket zitten, omdat anders de troep onderin blijkt hangen in plaats van er daar uit te kunnen lopen. Dus als de pockets groter worden tgv ontsteking, dan kan dat maken dat er een nieuw gat gemaakt moet worden om de troep er uit te kunnen laten komen.
Maar goed, mijn indruk dat we verbetering bereiken sinds de wijzigingen die we maandag hebben ingezet zijn bevestigd. De vlag kan nog niet uit, de ontsteking is (natuurlijk) nog niet weg, maar zoals het nu gaat heb ik hoop dat we het langs deze weg gaan redden. Maar goed, dat dacht ik zaterdag ook nog en zondag ging het mis, dus 'k ben voorzichtig positief.
De ingezette kweek heeft niets opgeleverd. De arts denkt dat die dus niet goed is ingezet. We weten dus nu daaruit niets (maar kost wel pakweg 50 euro..). De verbetering duidt op dat dit het juist AB is, maar hoe is het nou mogelijk die kweek verkeerd in te zetten? Dat daar uit komt dat er geen bacteriën zijn (dat is dus onmogelijk, zei ook de arts, want dan heb je geen enorme ontsteking natuurlijk!) En stel dat het niet verbeterde, dan hadden we weer 2 dagen verlies, want moest nu een nieuwe kweek ingezet worden, duurt weer 48 uur, voor we wisten welke AB wél.. Dat is iets anders waar ik me over verwonder: het duurde 48n uur, maar die zijn nog niet om, hoe kan dan nu al gezegd worden dat er geen resultaat uit is gekomen??
Oef, hoewel de uitkomst niet van belang lijkt, ben ik toch erg geschrokken van dat je zo maar 2 dgn. voor niks kunt wachten op een test resultaat. Stel dat de ontsteking toch blijft door zeuren, dan zou de uitkomst toch wel verschrikkelijk waardevol zijn!!!
Net gebeld naar de kliniek met de vraag voor de arts of er wel lang genoeg gewacht is, omdat die 48 uur nog helemaal niet voorbij zijn. De assistente wist het allemaal niet (of houdt zich er buiten..??) maar zou straks die vraag/suggestie door geven.

Fijn dat het wat beter lijkt te gaan.

Als je een kweek inzet, kijk je of er wat groeit. Een groot deel van de ziekteverwekkende bacterien groeien wel binnen 1 dag. Na die ene dag ga, moet je nog nadere testen doen welke bacterie het is en dan nog een gevoeligheidbepaling. Dan kun je zo 2 soms zelf 3 dagen verder zijn.

Als er niks groeit na pakweg 36 uur, is de kans dat er alsnog wat gaat groeien klein.

Wat er 'verkeerd" aan ingezet is kan ik vanaf hier natuurlijk niet oordelen. Maar verkeerde zaken kunnen zijn bv een verkeerd kweek medium beenten of de platen in de verkeerde stoof zetten. Wel zonde zeg! Ik vind eigenlijk dat als degene die de test inzet dat verkeerd heeft gedaan, je ook niks in rekening brengt. Maar goed, er zijn nog een aantal andere oorzaken te bedenken en ik weet natuurlijk niet wat er gebeurd is. Zolang het goed gaat zou ik ook geen nieuwe kweek laten doen: de kans dat die dan "vals negatief" is door gebruik van het antibioticum is ook aanwezig.

[Siberienne]

Ja, ik heb de schrik in de benen, maar dat is nog geen 5 dagen na datum niet iets wat professionele hulp behoeft. Dat is nog 'normaal'. Een professional kan op dit moment niets anders dan luisteren, vertellen hoe de verwerking ongeveer zal verlopen, wat daar allemaal bij hoort en dus normaal is (dat scheelt weer een kopzorg) en hoe hier het beste mee om te gaan om er van te herstellen. Maar net als bijv. het verlies van een dierbare: sommige dingen voelen beroerd, geven verdriet of angst. En dat heeft in de eerste plaats even tijd nodig. Belangrijk is de steun die ik krijg en er over praten, het delen, ook dat doe ik. Ik let er op hoe het zich ontwikkeld en merk verbetering, ik let zeker ook op of ik mijn honden angst over breng en dat is vooralsnog niet het geval (vanmorgen voor het eerst weer even naar het bos geweest met de 3 niet-gewonde honden, ging goed, ook in de omgang met andere honden en voor mij heel fijn om waar het ter sprake kwam te kunnen delen wat ons gebeurd is, terwijl het trio hun hart ophaalde na al die tijd geen bos gezien te hebben vanuit gebrek aan tijd daarvoor). Ik schroom zeker niet om hulp te zoeken als dat nodig lijkt, écht niet. En ik hoop eigenlijk dat als ik hier open vertel over wat het (nu nog) met mij doet, iets waarvan ik geleerd heb dat het belangrijk is voor herstel, ik niet steeds naar een traumatherapeut hoef omdat ik zo kort na een zo heftig voorval daarvan nog niet hersteld ben
Ik vind het heel lief dat jullie zo bezorgd zijn, maar therapie is echt niet geïndiceerd op dit moment. Ik werk aan herstel: ik praat, ik ga dingen aan die spannend zijn maar waarvan ik me realiseer dat die eigenlijk logischerwijze niet 'gevaarlijk' zijn en ik gun mezelf wat tijd/rust. Vooralsnog heeft dat al wat verbetering gegeven, eerst maar eens zien of zich dat niet gewoon voort zet, 'k heb geen reden er vanuit te gaan dat het gaat stagneren.

[frodo quin]

Ja, ik heb de schrik in de benen, maar dat is nog geen 5 dagen na datum niet iets wat professionele hulp behoeft. Dat is nog 'normaal'. Een professional kan op dit moment niets anders dan luisteren, vertellen hoe de verwerking ongeveer zal verlopen, wat daar allemaal bij hoort en dus normaal is (dat scheelt weer een kopzorg) en hoe hier het beste mee om te gaan om er van te herstellen. Maar net als bijv. het verlies van een dierbare: sommige dingen voelen beroerd, geven verdriet of angst. En dat heeft in de eerste plaats even tijd nodig. Belangrijk is de steun die ik krijg en er over praten, het delen, ook dat doe ik. Ik let er op hoe het zich ontwikkeld en merk verbetering, ik let zeker ook op of ik mijn honden angst over breng en dat is vooralsnog niet het geval (vanmorgen voor het eerst weer even naar het bos geweest met de 3 niet-gewonde honden, ging goed, ook in de omgang met andere honden en voor mij heel fijn om waar het ter sprake kwam te kunnen delen wat ons gebeurd is, terwijl het trio hun hart ophaalde na al die tijd geen bos gezien te hebben vanuit gebrek aan tijd daarvoor). Ik schroom zeker niet om hulp te zoeken als dat nodig lijkt, écht niet. En ik hoop eigenlijk dat als ik hier open vertel over wat het (nu nog) met mij doet, iets waarvan ik geleerd heb dat het belangrijk is voor herstel, ik niet steeds naar een traumatherapeut hoef omdat ik zo kort na een zo heftig voorval daarvan nog niet hersteld ben
Ik vind het heel lief dat jullie zo bezorgd zijn, maar therapie is echt niet geïndiceerd op dit moment. Ik werk aan herstel: ik praat, ik ga dingen aan die spannend zijn maar waarvan ik me realiseer dat die eigenlijk logischerwijze niet 'gevaarlijk' zijn en ik gun mezelf wat tijd/rust. Vooralsnog heeft dat al wat verbetering gegeven, eerst maar eens zien of zich dat niet gewoon voort zet, 'k heb geen reden er vanuit te gaan dat het gaat stagneren.

Ik bedoelde niet dat je angst abnormaal was, maar wel dat je moet opletten dat je er niet in blijft hangen op termijn en ik zou daar denk ik wel hulp bij nodig hebben. Ik ben blij om te horen dat je zelf merkt dat je al wat de juiste richting uitgaat en je bewust kunt omgaan met dit trauma, want er zijn er velen die j dat niet na kunnen doen.

[Lizetta]

Het spijt me maar ik lees dat zo helemaal niet. Het is in mijn ogen een normale manier om uit te drukken dat zij dit over hebben gedragen aan de verzekering. En verder schrijven ze erbij dat ze het heel erg vinden. Ik krijg hier helemaal niet het gevoel van dat ze het kwaad bedoelen....

Nee, het staat er ook niet. Maar zelf in een heel andere, maar toch vergelijkbare, situatie meegemaakt. En ik lees nu een bijna vergelijkbare mail, misschien dat ik het daarom zo opvat.
Als ze het echt zo erg had gevonden, was er veel eerder contact geweest, al was het maar een kaartje. En was er al betaald, in ieder geval de eerste rekeningen. Nu is Parelridder volledig afhankelijk van een procedure bij de verzekering en dat kan lang duren, zeker als de claim niet volledig onderkend wordt.

[Lizetta]

Het spijt me maar ik lees dat zo helemaal niet. Het is in mijn ogen een normale manier om uit te drukken dat zij dit over hebben gedragen aan de verzekering. En verder schrijven ze erbij dat ze het heel erg vinden. Ik krijg hier helemaal niet het gevoel van dat ze het kwaad bedoelen....

Nee, het staat er ook niet. Maar zelf in een heel andere, maar toch vergelijkbare, situatie meegemaakt. En ik lees nu een bijna vergelijkbare mail, misschien dat ik het daarom zo opvat.
Als ze het echt zo erg had gevonden, was er veel eerder contact geweest, al was het maar een kaartje. En was er al betaald, in ieder geval de eerste rekeningen. Nu is Parelridder volledig afhankelijk van een procedure bij de verzekering en dat kan lang duren, zeker als de claim niet volledig onderkend wordt.

[Parelridder]

Echt ik bedoel dit goed, en ik hoop dat ik je niet kwets.
Maar dit stukje is niet aan jou, juist om wat je schrijft. De enige "band" die je met haar hebt is de vergoeding van de geleden schade.
Voor verdere afwikkeling is er politie/gemeente ed.

Stel nou he dat ze je een voorstel doet met correcties. Jij voelt je er goed bij en laat het daarbij. Zij voeren de werkzaamheden uit, exact als voorgesteld. En 2 weken later breekt hond weer uit en dood een hond of valt een kind aan of whatever...zou je je dan niet schuldig voelen?

Mede om die reden, ga daar gewoon niet tussen zitten, laat dat over aan de mensen die daarvoor zijn.

En qua excuus, ik snap je hoor, echt. Maar laat het los. Als je het nu nog niet gekregen hebt ga je dat ook niet meer krijgen. Het kost je zoveel energie om je boos te maken over dit soort dingen, wat inderdaad volledig menselijk is.
Maar ze zeggen niet voor niks "vergeven is een egoistische daad" dat is het ook, dat heeft niks met de ander te maken, maar met jezelf. Met vergeven zorg je dat die persoon je niet meer kan raken.

Ik wilde zeker niet het werk van politie en gemeente over nemen, de behoefte om met eigen ogen de genomen maatregelen te zien was voor mijn eigen gemoedsrust: als ik het zelf als degelijk en afdoende ervaar zal me dat helpen. En ik vermoed dat mijn beoordeling daarin strenger is dan die van iemand die de hond niet het liefste wat 'ie heeft zag pogen te doden. Dus ik zou me niet graag beperken tot het oordeel van een ander, die het misschien wel oké vindt als er een 2e hekje bij gezet is.
En wellicht naïef, maar ik hoop dat de eigenaren de verstrekte informatie over wat er gebeurd is, wat de reden is dat Daantje dit overleefde, welke schade de aanval heeft aangericht en hoe de verzorging van zulke schade in z'n werk gaat tot zich laten door dringen. Dat ze zich niet van nature erg invoelen in een ander (kennelijk) maar zich mbv deze expliciete info toch kunnen gaan voorstellen wat er nou eigenlijk gebeurd is en er invoelen ontstaat. Niet vanwege medeleven (zou helpend zijn, maar ik vrees na de afstandelijke mail dat 'm dat niet gaat worden) maar wel vanwege het hopelijk zodoende gemotiveerd raken tot afdoende maatregelen (incl. de afweging of zij de verantwoording nog kunnen dragen deze hond daar te houden).
Boosheid voel ik trouwens nauwelijks. Ze maakte me kwaad middels haar vragen en opmerkingen pal na de aanval en de toon van de email schoot me ook verkeerd, maar tussen beide contacten heb ik me eigenlijk vooral zorgen gemaakt, verontwaardiging, verdriet en machteloosheid gevoeld. Verdriet en machteloosheid vreet meer energie dan boosheid, in die zin ben ik liever boos, maar ik herinner me dat ik n.a.v. haar 1e reacties thuis gekomen ik onmiddellijk wist "Dat gedrag (en het steeds versteld staan van het met zichzelf bezig zijn) kan ik er nu niet bij hebben: ik ga niet zelf deze contacten houden". En daarmee heb ik eigenlijk weinig meer gevoeld over de eigenaar, tot het lezen van die email. Er is nu ook gewoon heel weinig ruimte om iets te voelen over de eigenaar, ik ben te druk met Daantje.

[Parelridder]

Nee, het staat er ook niet. Maar zelf in een heel andere, maar toch vergelijkbare, situatie meegemaakt. En ik lees nu een bijna vergelijkbare mail, misschien dat ik het daarom zo opvat.
Als ze het echt zo erg had gevonden, was er veel eerder contact geweest, al was het maar een kaartje. En was er al betaald, in ieder geval de eerste rekeningen. Nu is Parelridder volledig afhankelijk van een procedure bij de verzekering en dat kan lang duren, zeker als de claim niet volledig onderkend wordt.

Zo ervaar ik dat ook. Als het mijn hond was die een ander dit had aangedaan, dan zou ik me 0,0 druk maken over de verzekeringsprocedure, maar me vooral druk maken over het duidelijk maken aan degene die het slachtoffer werd van dat ik álles zal doen wat mijn vermogen ligt om de schade zo veel mogelijk te herstellen. Dus idd van me laten horen, zodat de ander hopelijk merkt dat het me echt vreselijk spijt. En rekeningen betalen, zodat daarover geen zorgen hoeven zijn: dát komt iig goed. En dan was er waarschijnlijk ook een sfeer ontstaan, ondanks de opeenstapeling van afschuwelijke reacties terwijl Daan en ik daar in de slootkant zaten, waarin ik wél met haar in gesprek had gekund.
Misschien dat ik haar als Daantje (deels) hersteld is eens een brief schrijf, bedacht ik vanmorgen. Afhankelijk van hoe het vanaf hier verder gaat qua procedures en hoe ik me daarbij voel. Om te vertellen wat dit alles met mij gedaan heeft. Gewoon om het gezegd te hebben. We zullen zien, als ik die behoefte heb dan pak ik dat tzt op.

[topaaz]

Zo ervaar ik dat ook. Als het mijn hond was die een ander dit had aangedaan, dan zou ik me 0,0 druk maken over de verzekeringsprocedure, maar me vooral druk maken over het duidelijk maken aan degene die het slachtoffer werd van dat ik álles zal doen wat mijn vermogen ligt om de schade zo veel mogelijk te herstellen. Dus idd van me laten horen, zodat de ander hopelijk merkt dat het me echt vreselijk spijt. En rekeningen betalen, zodat daarover geen zorgen hoeven zijn: dát komt iig goed. En dan was er waarschijnlijk ook een sfeer ontstaan, ondanks de opeenstapeling van afschuwelijke reacties terwijl Daan en ik daar in de slootkant zaten, waarin ik wél met haar in gesprek had gekund.
Misschien dat ik haar als Daantje (deels) hersteld is eens een brief schrijf, bedacht ik vanmorgen. Afhankelijk van hoe het vanaf hier verder gaat qua procedures en hoe ik me daarbij voel. Om te vertellen wat dit alles met mij gedaan heeft. Gewoon om het gezegd te hebben. We zullen zien, als ik die behoefte heb dan pak ik dat tzt op.

Hey klinkt misschien wat afstandelijk om dit zo te vergelijken maar als je tegen een andere auto botst in fout ga je toch ook niet zelf de rekening betalen? Het zijn de verzekeringen die dit uitvogelen. Ik zou ook denk ik niet cash geld meteen betalen moest ik in de plek van de aanvaller zijn. Ik zou wel zeker meer begaan zijn en moest de andere eigenaar niet genoeg bemiddeld zijn om alles voor te schieten dan zou ik misschien mijn eigen rekening aanspreken.
Hou zeker alle rekeningen goed bij van de dierenarts(en) zodat dit allemaal mooi kan overgedragen worden aan de verzekeraar. Ideaal is dat de verzekeraar rechtstreeks aan de DA betaald maar ik vrees dat de DA niet op betaling gaat willen wachten.

Om nu te zeggen dat de gevaarlijke hond niet goed genoeg afgeschermd is kan je echter niet. Hij zit in een omheinde tuin en kan niet weg. Het zijn de eigenaars die de tuin open hebben laten staan en is dus de fout van de eigenaar. Een kooi waarvan je de deur laat open staan is daarom geen slechte kooi.

Ik snap wel dat het allemaal emotioneel beladen is en misschien is dat de reden dat de vrouw van de aanvallende hond zo afstandelijk is? Ze vreest misschien dat je andere zaken gaat eisen (inslapen van haar hond ofzo?)

Ik vind wel dat ze correct handelt. Op de losloopweide is een hond een maand geleden ook zwaar toegetakeld door een Mechelse herder (een andere dan in mijn vorige post) en die mensen zijn het zonder boe of ba afgetrapt. Geen naam, geen telefoonnummer, geen niets/noppes --> Operaties en DA kosten voor de eigenaar
In dit geval neemt de dame in kwestie nog verantwoordelijkheid.

Ik hoop dat Daan snel hersteld en dat deze zaak uitgeklaard wordt. Het blijft natuurlijk en pijnlijk/traumatiserend moment en ik hoop dat je dit nooit meer meemaakt

[Hope]

Als ik als eigenaar niet werd benaderd door het slachtoffer maar door diens vader, dan was voor mij de betrokkenheid weg. Jouw vader is in feite geen partij, en net zoals jij jouw zaken door hem laat vertegenwoordigen, laten zei de verzekering dat doen. Ik begrijp heel goed dat je zelf geen tijd en energie hebt voor het afwikkelen van de schade maar dit kan bij de andere partij natuurlijk ook wel verkeerd zijn aangekomen. Ik zou er door gaan denken dat jij geen behoefte hebt aan contact en je dus met rust laten.

Ik vind dit een zakelijk conflict, het gaat nu immers om geld. Geld wat de verzekering moet betalen waarschijnlijk en ook ik zou dat dan niet voorschieten. Kan zelfs zomaar zijn dat ze dat van de verzekering uit niet mogen doen.

Ik begrijp je ergens wel, je wil horen dat ze het erg vinden. Met deze mail zeggen ze toch ook niet dat ze het niet erg vinden? En wat betreft de maatregelen... Zonder lullig te willen zijn, ik denk niet dat Daantje en jij nog ooit door die straat gaan lopen. Het kan zomaar zijn dat Daantje dat nooit meer wil. Nelson krijg ik in elk geval absoluut niet meer die straat in, no way, en die hond is daar weg, die is er niet meer. Persoonlijk zou ik mijn getraumatiseerde hond niet willen confronteren met het uitdagende geblaf van de hond die haar bijna doodbeet. Er is een reden geweest waarom het eerder altijd goed ging en die ene keer fout. Stond het hek open, zat er ergens een gat? De kans is groot dat de eigenaar zo denkt en voortaan het hek beter dicht doet. Daar heb jij geen invloed op en dat moet je denk ik ook niet willen. De kans is groot dat je het toch niet meer vertrouwd, of Daantje niet, en voortaan wel een blokje om loopt.

[Parelridder]

Ik heb een auto-ongeluk gehad, dus laten we die vergelijking idd maken: de garage biedt vervangend vervoer, het schadeherstelbedrijf gaat aan de gang en stuurt de rekening naar de verzekering en voor de medische zorg hoef je nooit direct na consult/behandeling/ophalen van medicatie te betalen. Hulpmiddelen zijn via het groen kruis te leen. Kortom, dat de afwikkeling (jaren) kan duren, belemmerd niet in het starten van alle nodige hulp/reparatie. Dus ja, dat is een verschil.
Er is nog een ander verschil: het eerste wat de eigenaar van deze hond zei toen ze op 'plaats delict' kwam, was tegen haar kinderen: "Jullie moeten het hek ook dicht doen!!" Kort daarop zei de eigenaar van deze hond tegen mij dat hij gedragsproblemen heeft, als gevolg van dat hij zelf eens was gegrepen. Kortom, zij was zich er van bewust dat het levensgevaarlijk was als hij zou uitbreken. Eén hek geldt niet als afdoende bij een hond met dit gedragsprobleem, als je leest wat rechters hier over zeggen is een sluis - zelfs een drie-deurs-sluis - gebruikelijk. En ik zou ook niet anders willen! Ik heb zelfs een sluis naar de voordeur (altijd eerst de gangdeur dicht voor de buitendeur open gaat en vice versa) terwijl mijn honden niemand naar het leven staan.
Terug naar de vergelijking met en aanrijding: als ik iemand zou aanrijden met een slok op (ik drink niet, dus dit is héél hypothetisch!) of doordat mijn auto ernstige mankementen heeft waarvan ik op de hoogte ben maar waarmee ik desondanks door rijd, dan is dat een ander type ongeluk - dat zul je toch met me eens zijn? - dan wanneer ik 'zo maar' niet tijdig weet te remmen of zo, net een moment minder scherp was dan nodig.

Ik zou ik het ook ontzettend logisch vinden dat ik spijt betuig en/of meeleven toon als ik een ongeluk veroorzaak, laat staan als dat het gevolg is van verwijtbaar gedrag (drinken, ondeugdelijke auto..). Als ik pal na de aanrijding de aangeredene heb staan vertellen dat ik drink omdat ik zelf ook ben aangereden en daar zo veel last van heb of bijvoorbeeld dat ik mijn remmen nog niet heb laten vervangen, omdat als ik voldoende afstand houd het steeds nog goed ging, dan denk ik dat het vrij logisch is dat de aangereden persoon zichzelf daarna even wil beschermen tegen nog meer van dit soort opmerkingen van mijn kant. Een manier om daar op te reageren is zeggen "Okido, dan laat ik niks van mij horen", een andere manier kan zijn dat ike via de contactpersoon informeert naar hoe het gaat en/of vraag of ik een kaartje of bloemetje sturen kan. Bijvoorbeeld omdat ik terugkijkend besef dat m'n eerste reactie een heel ongelukkige en ongepaste was. In het ergste geval zegt men "Nee hoor, zij wil van u absoluut geen kaartje of wat dan ook"!". In dit geval: mijn vader heeft gewoon heel vriendelijk en kalm met haar gepraat, er was dus absoluut ruimte om eens contact op te nemen om te horen hoe het gaat. Buiten dat heeft de eigenaar een uitgebreid verslag ontvangen heeft over het verloop van de aanval, de wonden, de behandeling er van, het verloop tot nu toe en de zorgen die ik heb over herhaling. Allemaal zonder verwijt, zonder kwaaiigheid, geen woord over haar opmerkingen terwijl Daan en ik aan de slootkant zaten: puur gericht op informeren, inzicht geven.. En juist niet ruzie zoekend en niet aanvallend, want hopend om te kunnen bespreken wat ze gaan doen om de situatie veiliger te maken.

[doranto]

Ik heb een auto-ongeluk gehad, dus laten we die vergelijking idd maken: de garage biedt vervangend vervoer, het schadeherstelbedrijf gaat aan de gang en stuurt de rekening naar de verzekering en voor de medische zorg hoef je nooit direct na consult/behandeling/ophalen van medicatie te betalen. Hulpmiddelen zijn via het groen kruis te leen. Kortom, dat de afwikkeling (jaren) kan duren, belemmerd niet in het starten van alle nodige hulp/reparatie. Dus ja, dat is een verschil.
Er is nog een ander verschil: het eerste wat de eigenaar van deze hond zei toen ze op 'plaats delict' kwam, was tegen haar kinderen: "Jullie moeten het hek ook dicht doen!!" Kort daarop zei de eigenaar van deze hond tegen mij dat hij gedragsproblemen heeft, als gevolg van dat hij zelf eens was gegrepen. Kortom, zij was zich er van bewust dat het levensgevaarlijk was als hij zou uitbreken. Eén hek geldt niet als afdoende bij een hond met dit gedragsprobleem, als je leest wat rechters hier over zeggen is een sluis - zelfs een drie-deurs-sluis - gebruikelijk. En ik zou ook niet anders willen! Ik heb zelfs een sluis naar de voordeur (altijd eerst de gangdeur dicht voor de buitendeur open gaat en vice versa) terwijl mijn honden niemand naar het leven staan.
Terug naar de vergelijking met en aanrijding: als ik iemand zou aanrijden met een slok op (ik drink niet, dus dit is héél hypothetisch!) of doordat mijn auto ernstige mankementen heeft waarvan ik op de hoogte ben maar waarmee ik desondanks door rijd, dan is dat een ander type ongeluk - dat zul je toch met me eens zijn? - dan wanneer ik 'zo maar' niet tijdig weet te remmen of zo, net een moment minder scherp was dan nodig.

Ik zou ik het ook ontzettend logisch vinden dat ik spijt betuig en/of meeleven toon als ik een ongeluk veroorzaak, laat staan als dat het gevolg is van verwijtbaar gedrag (drinken, ondeugdelijke auto..). Als ik pal na de aanrijding de aangeredene heb staan vertellen dat ik drink omdat ik zelf ook ben aangereden en daar zo veel last van heb of bijvoorbeeld dat ik mijn remmen nog niet heb laten vervangen, omdat als ik voldoende afstand houd het steeds nog goed ging, dan denk ik dat het vrij logisch is dat de aangereden persoon zichzelf daarna even wil beschermen tegen nog meer van dit soort opmerkingen van mijn kant. Een manier om daar op te reageren is zeggen "Okido, dan laat ik niks van mij horen", een andere manier kan zijn dat ike via de contactpersoon informeert naar hoe het gaat en/of vraag of ik een kaartje of bloemetje sturen kan. Bijvoorbeeld omdat ik terugkijkend besef dat m'n eerste reactie een heel ongelukkige en ongepaste was. In het ergste geval zegt men "Nee hoor, zij wil van u absoluut geen kaartje of wat dan ook"!". In dit geval: mijn vader heeft gewoon heel vriendelijk en kalm met haar gepraat, er was dus absoluut ruimte om eens contact op te nemen om te horen hoe het gaat. Buiten dat heeft de eigenaar een uitgebreid verslag ontvangen heeft over het verloop van de aanval, de wonden, de behandeling er van, het verloop tot nu toe en de zorgen die ik heb over herhaling. Allemaal zonder verwijt, zonder kwaaiigheid, geen woord over haar opmerkingen terwijl Daan en ik aan de slootkant zaten: puur gericht op informeren, inzicht geven.. En juist niet ruzie zoekend en niet aanvallend, want hopend om te kunnen bespreken wat ze gaan doen om de situatie veiliger te maken.

Heel eerlijk? Ik denk dat ik ook niet veel meer zou doen dan de eigenaar.
Je hebt tot in detail laten weten hoe het gaat. Ik denk dat het haar inmiddels wel duidelijk is dus, maar tóch verwijt je haar dat ze niet vraagt hoe het gaat?

Dan:

Ik zou ik het ook ontzettend logisch vinden dat ik spijt betuig en/of meeleven toon als ik een ongeluk veroorzaak

In de mail stond: "Ook wij vinden het verschrikkelijk wat er is gebeurd (zoals eerder aangegeven), zouden het graag terug willen draaien. Wij hopen echt van harte dat Daantje spoedig en goed zal herstellen en wensen haar en uw dochter het aller, aller beste toe."
Is dat dan geen spijt betuigen?

En net wat Marloes ook al schreef:
"Als ik als eigenaar niet werd benaderd door het slachtoffer maar door diens vader, dan was voor mij de betrokkenheid weg. Jouw vader is in feite geen partij, en net zoals jij jouw zaken door hem laat vertegenwoordigen, laten zei de verzekering dat doen. Ik begrijp heel goed dat je zelf geen tijd en energie hebt voor het afwikkelen van de schade maar dit kan bij de andere partij natuurlijk ook wel verkeerd zijn aangekomen. Ik zou er door gaan denken dat jij geen behoefte hebt aan contact en je dus met rust laten. ".