Nelson proudly presents. Update

[me and my boys]

Zijn toon is misschien verre van prettig, maar hij heeft wel gelijk.
Ook qua rits aan hulp na bevalling: je hebt een veel grotere kans op een postpartum depressie, door je voorafgaande depressie, door je hg en doordat jullie beiden medische fysieke klachten hebben. Dat is niet goed voor jou en niet goed voor je kind en diens hechtingsproces. Dus als dit dat kan voorkomen of inperken: aanpakken.

zou ik id doen, en eens met wat Marine beschrijft...
kan je alles zelf goed aan na de bevalling dan moet natuurlijk niks.
Ik heb tijdens mijn eerste zwangerschap niet eens de helft meegemaakt als wat jij nu moet doorstaan maar het kwam als een sneltrein aandenderen.....postnataledepressie.....en eer ik goed en wel besefte wat er aan de hand was(door andere..) was ik echt al behoorlijk ver heen en dat heeft mijn herinnering gekost aan het eerste anderhalf jaar van mijn zoon.......

[koekje]

Hope, ik wil ook best met je meedenken over het praktische fysieke deel na de bevalling. Ik ben geen ergo, maar heb zelf natuurlijk genoeg ergotherapie gehad en bekijk het vanuit handig oogpunt zeg maar.
(Ik dacht dat jullie ook openstonden voor attachment parenting)

[Hope]

Hope, ik wil ook best met je meedenken over het praktische fysieke deel na de bevalling. Ik ben geen ergo, maar heb zelf natuurlijk genoeg ergotherapie gehad en bekijk het vanuit handig oogpunt zeg maar.
(Ik dacht dat jullie ook openstonden voor attachment parenting)

O wat lief!

Er zijn dingen van attachment paranting die we zeker interessant vinden, maar er zijn ook echt dingen waarin wij ons niet echt kunnen vinden. Het is een moeilijk iets en de informatie die ik gelezen heb tot nu toe maakt dat gevoel niet anders. Ik geloof niet dat ik het eens ben met alle standpunten, met name over slapen en huilen. Daar kijken manlief en ik echt anders tegenaan.

[pearlsofpassion]

O wat lief!

Er zijn dingen van attachment paranting die we zeker interessant vinden, maar er zijn ook echt dingen waarin wij ons niet echt kunnen vinden. Het is een moeilijk iets en de informatie die ik gelezen heb tot nu toe maakt dat gevoel niet anders. Ik geloof niet dat ik het eens ben met alle standpunten, met name over slapen en huilen. Daar kijken manlief en ik echt anders tegenaan.

Dat is nu echt het deel waar ik dan weer meer dan 200% achter sta.
Zeker na de eigen ervaringen met Laurens...

Steeds als we ons toch lieten overhalen meer de ingeburgerde weg te volgen door al die goedbedoelde adviezen, kwam het in ons gezicht terug.
En net door het anders te doen krijgen wij steeds complimenten dat hij zo'n braaf kind is. Maar dat komt vooral doordat hij opgevoed is in vertrouwen en hij ook echt weet dat hij op ons kan terugvallen.
Ik zweer erbij.

[Hope]

Dat is nu echt het deel waar ik dan weer meer dan 200% achter sta.
Zeker na de eigen ervaringen met Laurens...

Steeds als we ons toch lieten overhalen meer de ingeburgerde weg te volgen door al die goedbedoelde adviezen, kwam het in ons gezicht terug.
En net door het anders te doen krijgen wij steeds complimenten dat hij zo'n braaf kind is. Maar dat komt vooral doordat hij opgevoed is in vertrouwen en hij ook echt weet dat hij op ons kan terugvallen.
Ik zweer erbij.

Ik weet het niet. Ik ken een klein mannetje dat met deze methode na een jaar nog steeds 14x per nacht wakker word en voeding krijgt. En ik kan me niet voorstellen dat dit goed kan zijn voor een kind van een jaar oud.
Ouders zijn doodop, het eerste kind schiet in paniek als ze hem hoort huilen want o nee hij mag dan niet alleen zijn.

Misschien kijk ik er heel anders tegenaan als mijn kind er is, maar voor nu zie ik mezelf toch niet met een maandenoude baby op de kamer liggen

[pearlsofpassion]

Ik weet het niet. Ik ken een klein mannetje dat met deze methode na een jaar nog steeds 14x per nacht wakker word en voeding krijgt. En ik kan me niet voorstellen dat dit goed kan zijn voor een kind van een jaar oud.
Ouders zijn doodop, het eerste kind schiet in paniek als ze hem hoort huilen want o nee hij mag dan niet alleen zijn.

Misschien kijk ik er heel anders tegenaan als mijn kind er is, maar voor nu zie ik mezelf toch niet met een maandenoude baby op de kamer liggen

Hmmm.... dat is wel niet de norm hoor.
Maar er zijn nu eenmaal kinderen die dat langer nodig hebben... Dat heb je met de conventionele manier van slapen leggen ook... Elk kind is anders.

En als dat kind nog zoveel wakker wordt en daarbij om hulp roept, waarom ligt hij dan niet meer bij de ouders? Dat is net niet volgens attachment parenting... Dus ergens hebben ze het dan toch niet gevolgd of niet begrepen...

Ik zou dat ook niet zien zitten, altijd uit je bed moeten. Maar zolang Laurens niet zelfstandig kon slapen, sliep hij gewoon naast me. Hoefde ik er niet uit, kon ik gewoon mijn hand om hem leggen en verder slapen. En zo heeft hij vertrouwen gekregen en geleerd zich gewoon terug om te draaien en verder te slapen ipv te huilen.

Tis een beetje als zindelijk worden. Je kan dat niet forceren en je kind doet dat zelf als het er klaar voor is. Zo kan je een kind ook alleen laten slapen op zijn ritme en wanneer het daar klaar voor is. Ipv het iets op te leggen wat tegen zijn natuur ingaat. Geeft een hoop minder slapeloze nachten, gehuil en zorgen.

Ik ben moeten stoppen met borstvoeding, dus over voeding 's nachts kan ik me niet uitspreken.

[Hope]

Hmmm.... dat is wel niet de norm hoor.
Maar er zijn nu eenmaal kinderen die dat langer nodig hebben... Dat heb je met de conventionele manier van slapen leggen ook... Elk kind is anders.

En als dat kind nog zoveel wakker wordt en daarbij om hulp roept, waarom ligt hij dan niet meer bij de ouders? Dat is net niet volgens attachment parenting... Dus ergens hebben ze het dan toch niet gevolgd of niet begrepen...

Ik zou dat ook niet zien zitten, altijd uit je bed moeten. Maar zolang Laurens niet zelfstandig kon slapen, sliep hij gewoon naast me. Hoefde ik er niet uit, kon ik gewoon mijn hand om hem leggen en verder slapen. En zo heeft hij vertrouwen gekregen en geleerd zich gewoon terug om te draaien en verder te slapen ipv te huilen.

Tis een beetje als zindelijk worden. Je kan dat niet forceren en je kind doet dat zelf als het er klaar voor is. Zo kan je een kind ook alleen laten slapen op zijn ritme en wanneer het daar klaar voor is. Ipv het iets op te leggen wat tegen zijn natuur ingaat. Geeft een hoop minder slapeloze nachten, gehuil en zorgen.

Ik ben moeten stoppen met borstvoeding, dus over voeding 's nachts kan ik me niet uitspreken.

Hij ligt bij de ouders, maar als hij overdag in de box zit en een kikje geeft gaat het oudste kind meteen in paniek. Het gaat niet beter 's nachts. Hij blijft wakker worden en hij ligt naast zijn moeder. En dat duurt nu al een jaar. Ik zou hem dat toch echt een keer laten mopperen. Zindelijkheid is ook een discussie op zich natuurlijk.

[pearlsofpassion]

Vreemd hoor...
Je hoeft natuurlijk ook niet te overdrijven. Een kikje kan best, huilen is wat anders... Maar ik vind het vreemd dat hij het dan blijft doen, dat huilen... Ik zou me afvragen wat daar dan de reden voor is...

Alleszinds, laten huilen heeft hier nooit een positief effect gehad, integendeel.
Dat wil niet zeggen dat hij altijd zijn zin krijgt! Maar hij krijgt wel hulp als hij daarom vraagt.

En bij het eerste kindje gaf het dan geen problemen?

[Hope]

Vreemd hoor...
Je hoeft natuurlijk ook niet te overdrijven. Een kikje kan best, huilen is wat anders... Maar ik vind het vreemd dat hij het dan blijft doen, dat huilen... Ik zou me afvragen wat daar dan de reden voor is...

Alleszinds, laten huilen heeft hier nooit een positief effect gehad, integendeel.
Dat wil niet zeggen dat hij altijd zijn zin krijgt! Maar hij krijgt wel hulp als hij daarom vraagt.

En bij het eerste kindje gaf het dan geen problemen?

De eerste ging na zes weken op een eigen kamertje. Bij huilen ging er direct iemand heen, altijd.
Deze ligt nog steeds naast het bed en bij elke kik krijgt hij aandacht. Zowel overdag als in de nacht.

Echt laten huilen vind ik ook niet goed. Ze huilen niet voor niets. Maar ze kunnen je al wel heel jong "bespelen", leren hun zinnetje te krijgen en dat vind ik niet goed. Dus wat dat betreft kan ik me dan wel weer in jouw tekst vinden, dat hij niet altijd zijn zin krijgt. Daar ben ik huiverig voor, zo werkt de wereld namelijk niet.

[pearlsofpassion]

Ze zijn misschien een beetje overgeslagen, beetje overdreven?
Het blijft natuurlijk de bedoeling een kind gerust te stellen en niet net bang te maken door overdreven te reageren.

Huilen omdat er iets scheelt of huilen om je zin te krijgen, is echt wel een verschil.
Het laatste begint Laurens nu pas te doen en dat is heel normaal voor zijn leeftijd. Een eigen zin ontwikkelen en zich soms boos maken, dat hoort bij peuters. Daar geef ik niet aan toe.
Maar je hebt gelijk, je ziet vaak al erg jonge kinderen roepen en huilen om aandacht. Mijn ervaring is echter dat je dat net in de hand werkt door het kind geregeld te negeren.
Dat net door van geboorte af aan je baby aandacht te geven als hij dat nodig heeft, hij later niet de nood heeft constant aandacht te vragen dmv huilen. Hij leert dat hij geholpen wordt indien nodig en heeft daar vertrouwen in. Gaat op zichzelf spelen en roept pas als er wat is ipv de hele tijd aandacht te vragen in de hoop die af en toe te krijgen.

Mijn idee is dat als je je kind dicht bij je houdt en tegelijk alle kansen en ruimte biedt om zich te ontwikkelen, het zelfstandig de wereld wil gaan ontdekken. Het weet daarbij dat het op je kan terugvallen indien nodig. Terwijl als je het dwingt zijn plan te trekken en van je afduwt, je een kind krijgt dat aan je komt plakken. En dus vaak huilend aandacht vraagt. Ook vaak onzeker in zijn omgeving staat...

Je kind afschermen is nog wat anders en natuurlijk niet wenselijk.

Maar elk kind reageert natuurlijk anders...

[Kim_S]

Oudste dochter lag al vlot op haar eigen kamer, laten huilen hebben we nooit gedaan tot ze een halfjaar oud was, daarna selectief "omdat ze anders verwend wordt"...
Ze heeft wel 9 maanden BV gehad (ook 's nachts nog). Ze is naar papa toe altijd heel erg claimerig geweest, en vindt het vreselijk als 1 van ons weg gaat. Ik kan inmiddels wel gewoon gaan werken, papa ook, maar overnachten is gegarandeerd tranen. Ze is nu 7.

Jongste dochter heeft 8 maanden bij ons in bed geslapen, BV gehad tot 14 maanden, maar vanaf 7 maanden niet meer 's nachts. Haar hebben we tot 1 jaar nooit laten huilen. Niet geluisterd naar alle adviezen om wel te laten huilen. Het voelde gewoon niet goed. Zij is heel relaxed, en ik kan gerust een week wegblijven, zij zegt vrolijk "doei mama!" en gaat verder spelen. Ze is nu 3.

Het zou natuurlijk kunnen dat het niks te maken heeft met het wel of niet bij ons slapen, of met het wel of niet laten huilen, maar ik denk zelf van wel. Er komen geen kinderen meer (dat is de bedoeling tenminste ), maar anders zou ik beebje weer zo veel mogelijk bij me houden en niet laten huilen. Daar zijn ze gewoon nog veel te klein voor.

[chooky]

Ja, ik ben bang dat ik in het ziekenhuis moet bevallen en ik ben echt bang dat ik dan de controle verlies.
Liefst wil ik dus iemand hebben die blijft en voor me opkomt, ook als de bevalling gedaan word door een gynaecoloog.

Ik stuur je even een pb

[Aprilsnow]

Zo dan lees je na een paar dagen weer wat bij.... Wat een dingen maak je weer mee.

Ik heb totaal geen ervaring met zwangerschappen, doorliggen en van opvoeden al helemaal niet. Belangrijkste lijkt me dat je een gyneacoloog hebt waar je open mee kan praten. Die je klachten serieus neemt en waar je je zorgen over de bevalling mee kunt bespreken. Je bent namelijk niet bepaald een standaard gevalletje. In het verleden is er ook bij behandelingen al wel eens iets fout gegaan dus dat je wat angstig wordt als ze zeggen als het er op aan komt heb je niets te zeggen dan beslissen wij..... In de praktijk kan dat best kloppen maar je kijkt toch naar wie je voor je hebt.

Dus ik zou op zoek gaan. Dan maar een gynaecoloog verder weg er van uitgaande dat op het moment zelf je de afstand kunt overbruggen. Natuurlijk is het reizen nu ook een onmogelijke opgave met je misselijkheid maar vertrouwen is zo belangrijk. Jullie hebben nog lang genoeg te gaan op je grijze wolkje. Iedere vorm van begrip en vertrouwen is daarbij wel welkom.

[pearlsofpassion]

Het lijkt mij inderdaad cruciaal dat je net bij de bevalling erop kan vertrouwen dat je een veto kan stellen of keuzes kan maken. En dat je man voor je kan spreken.
Anders ga je toch al extra bang en gespannen zo'n bevalling in en nog veel meer kans op complicaties.

[MargaS]

Is er geen leuke vroedvrouw in de buurt waar je wel een klik mee zou kunnen hebben?
Als de bevalling dan begint mogen zij toch mee naar het ziekenhuis?