Daantje is aangevallen door een ontsnapte Sarplaninac

[Hope]

Ik durf (wil/kan) zelf niet die straat in.. Bizar natuurlijk, maar de gedachte alleen al roept zo veel belden op van het gebeurde, ik zie dat niet zitten. Zowel moeder weet exact waar het is en heeft aangeboden er enkele keren langs te lopen (zonder hond) ter controle, maar dat gaat me niet helpen; als ze de hond niet ziet, weet ik nog niks. Dan is ze op dat moment niet in de tuin. Ik wacht tot de wijkagent terug is van vakantie (eind sept) en dan vraag ik hem of er contact geweest is en wat hij daarover mag vertellen.

Nee, dat is niet bizar!
Als het met der tijd niet beter wordt met de beelden van de aanval zou je EMDR kunnen overwegen bij een goede psychotherapeut. Dit is een hele effectieve, kortdurende behandeling. Niks geen praten over je gevoelens maar gewoon praktisch aan de slag. Soms ben je na 1 of 2 behandelingen al klaar.

[Parelridder]

Zou je met Daantje die straat in willen dan zal je zeker moeten weten dat die hond weg is. Ik denk dat het water en vuur gaat zijn, die twee. Daantje zal bang zijn en dat monster zal haar niet vergeten zijn. Ik begrijp je angst, en nu je weet dat de eigenaren geen greintje fatsoen hebben zou ik er niet meer langs durven lopen met één van mijn honden, tenzij ik zeker wist dat het beest weg is. Echt weg, verkocht, herplaatst of afgemaakt. Niet verhuisd naar de achtertuin of binnen in de hal.

Nee, ik had pal na de aanval de wens dat we zsm onze wandelingen konden hervatten. Zowel om praktische redenen (het is een leuke route vanaf huis, met nauwelijks bruggetjes) als omdat ik het van de zotte vind dat dit ons ontnomen zou worden. Kort daarna werd duidelijk dat ik al lang blij was als Daan weer gewoon de deur uit durft. En toen zich dat herstelde, de wens dat ze ooit weer gewoon kan genieten van een wandeling vanaf huis zonder zich onveilig te voelen. En als ze dát weer kan.. ik geloof niet dat ik dan dat pad nog op ga zoeken, ook niet als die hond echt absoluut daar weg is. Als ik zie van hoe ver Daantje komen moet om zich weer veilig te gaan voelen, dan ga ik dat wat ze weet te herstellen liever koesteren, dan haar te leiden naar de plek des onheils. Want ook al is ze daar echt niet meer: weet Daan veel dat dat beest daar niet meer is.. En hoe vaak zal die daar langs moeten lopen voor ze denkt "Misschien is die hond dood..?" Ik kan mij dus niet anders voor stellen dan dat, als ze in de loop der tijd weer weet te herstellen, ik een terugval veroorzaak door haar daar te brengen. Zou dat de resterende beperking zijn - Daantje kan die kant van Heerhugowaard niet meer door - het zij zo. Ik prijs mezelf gelukkig als het zo ver komt dat dát is wat er resteert.

Wat ik trouwens van mijn buurvrouw hoorde, toen ik vertelde wat/waar gebeurd was: de buuv had een Beagle reu en liep daarmee altijd alleen maar door de wijk. Daarbij kwamen ze deze teef regelmatig tegen toen ze jong was (ze liep hier toen ook door de straat, hoorde ik van haar, brrr). De beagle heb ik goed gekend, typische beagle, zeker in hond-hond contacten en nooit mot met iemand. Aanvankelijk speelde hij met deze jonge teef en op zeker moment wilde hij dat absoluut niet meer. Dat was buuv opgevallen, want niks voor hem. Als ze langs hun huis wandelde (over het leuke wandelpaadje) wilde hij ter hoogte van het huis van die teef persé naar de overkant van de straat, om daar te passeren. Ook dat is echt niks voor die Beagle, in zoverre: hij was nooit bang, ging er als beagle zijnde als hij kans kreeg van tussen, de wijk door. En als ik hem dan achterna ging, omdat het mij niet lekker zat met al die wegen dat hij de benen nam (en buuv schaapachtig bleef staan) dan was er ook echt 0,0 wat hem onder de indruk bracht onderweg. Andere honden, verkeer, ik met viervoeter die 'm achterna kwamen.. niks. En een beagle reu is toch echt te onderscheiden van een zwarte teef. Dat deze reu haar zodanig beangstigend vond.. ik vind het veelzeggend.

[Parelridder]

Nee, dat is niet bizar!
Als het met der tijd niet beter wordt met de beelden van de aanval zou je EMDR kunnen overwegen bij een goede psychotherapeut. Dit is een hele effectieve, kortdurende behandeling. Niks geen praten over je gevoelens maar gewoon praktisch aan de slag. Soms ben je na 1 of 2 behandelingen al klaar.

Dat heb ik ook in gedachten. Als het niet slijt, ga ik die hulp zoeken, want het zijn veel en aangrijpende beelden. Vooralsnog dringen ze zich gelukkig niet zonder aanleiding op, alleen als ik er aan denk of als ik van iets schrik (vorige week wandelde ik in het schemerdonker met Daantje een blokje om, laatste plas voor het slapen, aan de overkant van de weg een fietser zonder licht op het fietspad - niks geks dus - en in een flits dacht ik "Daar is ze!").

[Parelridder]

Jemig.. Ik kom net mbv google een filmpje tegen van de eigenaar met deze teef - nog wat jonger - waarin ze geïnterviewd wordt over de 'animal mediation' die ze vanuit haar praktijk aan biedt (lees: je stuurt een foto van je dier en zij schrijft op wat het dier haar allemaal vertelt, in te zetten om bijv. agressie problemen te verhelpen volgens haar website..). De interviewer wordt in het begin van het gesprek frontaal besprongen met 2 voorpoten tegen zijn borst, waarop de cameraman onmiddellijk plaats moet maken zodat de hond weg gehaald kan worden, terwijl de interviewer bijna om valt tgv het bespringen. De eigenaar legt vervolgens met een glimlach uit, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dat de hond vindt dat hij te dichtbij kwam. Jemig! De interviewer vraagt later "En als ik je nou een zetje zou geven..?" waarop de vrouw antwoord, dan zit ze bovenop je. Ze weet dus verdomd goed wat ze in huis gehaald heeft (dat is op zich gunstig, dan kún je er naar handelen).
Een hond die zó reageert als de eigenaar voorspelt op een zetje..? Je hebt vele soorten zetjes, slechts bij uitzondering is het de aanzet tot geweld. Een hond die daar zó hevig op reageert vind ik bloedlink, in deze maatschappij!

[Lizzy]

Jemig.. Ik kom net mbv google een filmpje tegen van de eigenaar met deze teef - nog wat jonger - waarin ze geïnterviewd wordt over de 'animal mediation' die ze vanuit haar praktijk aan biedt (lees: je stuurt een foto van je dier en zij schrijft op wat het dier haar allemaal vertelt, in te zetten om bijv. agressie problemen te verhelpen volgens haar website..). De interviewer wordt in het begin van het gesprek frontaal besprongen met 2 voorpoten tegen zijn borst, waarop de cameraman onmiddellijk plaats moet maken zodat de hond weg gehaald kan worden, terwijl de interviewer bijna om valt tgv het bespringen. De eigenaar legt vervolgens met een glimlach uit, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dat de hond vindt dat hij te dichtbij kwam. Jemig! De interviewer vraagt later "En als ik je nou een zetje zou geven..?" waarop de vrouw antwoord, dan zit ze bovenop je. Ze weet dus verdomd goed wat ze in huis gehaald heeft (dat is op zich gunstig, dan kún je er naar handelen).
Een hond die zó reageert als de eigenaar voorspelt op een zetje..? Je hebt vele soorten zetjes, slechts bij uitzondering is het de aanzet tot geweld. Een hond die daar zó hevig op reageert vind ik bloedlink, in deze maatschappij!

He? Ik ben de weg kwijt! Het was toch een reu, die Sarplaninac?

[Lizzy]

Jemig.. Ik kom net mbv google een filmpje tegen van de eigenaar met deze teef - nog wat jonger - waarin ze geïnterviewd wordt over de 'animal mediation' die ze vanuit haar praktijk aan biedt (lees: je stuurt een foto van je dier en zij schrijft op wat het dier haar allemaal vertelt, in te zetten om bijv. agressie problemen te verhelpen volgens haar website..). De interviewer wordt in het begin van het gesprek frontaal besprongen met 2 voorpoten tegen zijn borst, waarop de cameraman onmiddellijk plaats moet maken zodat de hond weg gehaald kan worden, terwijl de interviewer bijna om valt tgv het bespringen. De eigenaar legt vervolgens met een glimlach uit, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dat de hond vindt dat hij te dichtbij kwam. Jemig! De interviewer vraagt later "En als ik je nou een zetje zou geven..?" waarop de vrouw antwoord, dan zit ze bovenop je. Ze weet dus verdomd goed wat ze in huis gehaald heeft (dat is op zich gunstig, dan kún je er naar handelen).
Een hond die zó reageert als de eigenaar voorspelt op een zetje..? Je hebt vele soorten zetjes, slechts bij uitzondering is het de aanzet tot geweld. Een hond die daar zó hevig op reageert vind ik bloedlink, in deze maatschappij!

Maar ze is dus goed knetter, dat blijkt
Wel lekker verdienen, 80 euri per gesprekje
Wel jammer, dat ze niet ff een gesprekje met dr eigen hond heeft gehad ook

[frodo quin]

He? Ik ben de weg kwijt! Het was toch een reu, die Sarplaninac?

Nope, groot uitgevallen teef. Het staat in de eerste post van vandaag van Parelridder.

Dat die vrouw weet wat ze in huis heeft is enkel maar positief als ze er ook naar handelt en dat doet ze niet, dus tja, wat ben je er dan mee.

Ik vind het niet vreemd dat de beagle op een bepaald moment bang werd van die hond, ik denk dat dat type honden echt wel duidelijk maakt waar ze toe in staat zijn. Om het met mensen termen uit te drukken, het zijn geen passionele moordenaars, maar huurmoordenaars.

[Parelridder]

He? Ik ben de weg kwijt! Het was toch een reu, die Sarplaninac?

De aanvallende hond bleek geen reu (wat ik aan nam n.a.v. diens gewicht in combinatie met de rasstandaard en die had de eigenaar mij verteld toen ik in de slootkant zat en uit legde dat ik haar hond niet had kunnen stoppen) maar een teef. 'k Heb e.e.a. aangepast in het 1e bericht.

[Lizzy]

De aanvallende hond bleek geen reu (wat ik aan nam n.a.v. diens gewicht in combinatie met de rasstandaard en die had de eigenaar mij verteld toen ik in de slootkant zat en uit legde dat ik haar hond niet had kunnen stoppen) maar een teef. 'k Heb e.e.a. aangepast in het 1e bericht.

Maakt me niet uit hoor meis, maar ik dacht even dat ik ze zag vliegen.

[Siberienne]

Dat heb ik ook in gedachten. Als het niet slijt, ga ik die hulp zoeken, want het zijn veel en aangrijpende beelden. Vooralsnog dringen ze zich gelukkig niet zonder aanleiding op, alleen als ik er aan denk of als ik van iets schrik (vorige week wandelde ik in het schemerdonker met Daantje een blokje om, laatste plas voor het slapen, aan de overkant van de weg een fietser zonder licht op het fietspad - niks geks dus - en in een flits dacht ik "Daar is ze!").

Ik kan het me goed voorstellen. Het is ook zo heftig.

Iig wel fijn dat de wonden de goede kant op gaan.

Maar met zo'n eigenaar... Daar kun je inderdaad helemaal niks mee. Echt goed waardeloos.
Het sterkt mij wel in mijn voornemen om niet meer langs het huis van 1 bepaalde hond hier in de dorp te lopen. Geen veilig hek, heftige reacties van deze hond en mijn honden ook (ze vertrouwen deze hond blijkbaar voor geen cm). Dan maar 1 hoek niet meer in.

Ik voel echt met je mee, zo heftig dit alles

[hamada]

Wat vreselijk wat de gevolgen zijn van de onachtzaamheid en onverschilligheid van anderen .
Gelukkig dat het lichamelijk herstel iets de goede kant op gaat, en gelukkig dat door het vertrouwen dat Daantje in je heeft haar helingsproces een goede basis heeft.
Hopelijk kan de wijkagent nog bijdragen aan je gevoel van veiligheid, en kunnen die eigenaars van dat beest wat realiteitsbesef bijgebracht krijgen.
Je zult maar bij de "dame"in therapie zijn
Heel veel sterkte gewenst, en idd zou mogelijk EMDR een goede optie zijn.

[suzanne 1]

Door het oog van de naald......

Echt he, ik denk dat we gerust allemaal met een breakstick rond kunnen gaan lopen. Dan kunnen we tenminste nog iets, als onze hond aangevallen wordt door zo'n klapkaak. Ik heb gisteren tips gekregen wat te doen als je hond aan wordt gevallen door een vechthond. Ik zet ze ook hier neer, misschien heeft iemand er wat aan:

Optie 1: Honden vast houden zodat ze niet kunnen scheuren wachten op over pakken uit elkaar halen
Optie 2: vast houden halsband ronddraaien zodat ze verstikken. Op het moment van out los laten honden uit elkaar.
Optie 3: verantwoord eigenaar loopt met breakstick. Honden stil houden zodat ze niet gaan scheuren. Breakstick tussen de kaken steken halve slag draaien en uit elkaar.

Maar ten alle tijde rustig blijven. Ga je gillen slaan schoppen komen ze hoger in drive en wordt het alleen maar erger. De pijngrens ligt hoog dus slaan en schoppen heeft geen nut.

Ik heb zelf een breakstick besteld. Ik ga niet zitten wachten op verantwoorde eigenaren . En hier een goed filmpje over hoe je de breakstick moet gebruiken:

Ik ga er ook 1 aanschaffen, er lopen hier steeds meer bulldoggen rond. De meeste netjes aan de lijn maar je zult een keer pech hebben

[Parelridder]

Ik heb het filmpje bekeken. Wat de man al zegt: beiden honden stevig vast en onder controle houden tijdens de aanval gaat al en hele kunst zijn. En ze moeten zodra de bek open gaat van elkaar weg gehaald worden, anders grijpt de hond direct weer en/of grijpt de ander terug.. Het vereist dus dat er tenminste 2 mensen bij aanwezig zijn, die beiden in staat (en bereid) zijn dit te doen én al weten hoe & wat, want tijd om eens rustig uit te gaan leggen wie wat doen moet is er niet. Laat staan dat je dat met elkaar moet bespreken in de angst/paniek van dat moment, terwijl gegrom en gegil klinkt.

Ik kan me wel voorstellen dat je nav je eigen en andere gruwelijke ervaringen met dit type honden zo'n stick bij je wilt steken, maar ik ben bang dat de oplossing vaak hel veel meer vereist.
Neem 'Gentle', die was absoluut niet te stoppen (fysiek niet te doen). Laat staan in de gegeven situatie van alleen ik met 2 kinderen bij de honden.. En deze Sarplaninac is inmiddels ook tav mensen heel rastypisch gebleken: onbekenden wantrouwt ze enorm en dan vindt ze nogal vlot dat ze dient 'in te grijpen'. Dus wat als je moediger bent dan ik was, niet stopt met weerhouden op het moment dat je geen contact en fysiek ook geen vat krijgt, maar bijv. je er helemaal op stort in een uiterste poging tóch grip te krijgen of je gaat schoppen of zo.. Deze hond vliegt je dan letterlijk naar je keel en dat loopt niet best af..
Ik zit er ontzettend mee dat ik niet tot dat aller uiterste gegaan ben. Het volkomen gebrek aan reactie op mijn pogingen haar te stoppen en de blik waarmee ze alleen al de hoek om kwam zeilen gaven me een gevoel zoals ik nog nooit had: volkomen duidelijk wat de bedoeling was en er NIET vanaf te brengen.. En daarin heb Daantje dus op zeker moment laten vallen ik heb gekozen om me niet letterlijk op deze hond te werpen, omdat alles in me zei dat dit levensgevaarlijk was.. Ik had zó graag willen roepen "REN!!" oh begreep ze me maar.. Ze stond daar, in mislukte vluchtpogingen, koppie naar mij, we keken elkaar aan.. Ik heb gefaald tot en met
Maar goed, een breakstick.. Ik ben bang dat je in de praktijk van een aanval (afwezige of asociale eigenaar, gruwelijk agressieve hond van fors formaat, alle angst en paniek die eigenaren en hond voelen of een boze andere eigenaar..) in de meeste situaties hier niet mee geholpen bent. Het klemmen van de kaken is slechts een onderdeel van de ellende: de kracht, de agressie, het geen contact kunnen krijgen, de emoties en het gebrek aan (adequate) hulp moet je ook nog zien de baas te worden om het gevecht te laten stoppen, wanneer de hond écht voor de kill gaat. Ik denk dat het misschien wel 't voornaamste is dat je 'mankracht' beschikbaar hebt en dán heb je ook wat aan de breakstick, als iedereen weet wat z'n taak is en dat ook daadwerkelijk voor elkaar krijgt. Maar ik denk dat op het moment dat je hiermee te maken hebt je al lang blij bent als de verschillende honden worden vast gehouden en je niet de tijd gaat nemen om een taakverdeling door te nemen..

[Martine-Tom]

Door het oog van de naald......

Echt he, ik denk dat we gerust allemaal met een breakstick rond kunnen gaan lopen. Dan kunnen we tenminste nog iets, als onze hond aangevallen wordt door zo'n klapkaak. Ik heb gisteren tips gekregen wat te doen als je hond aan wordt gevallen door een vechthond. Ik zet ze ook hier neer, misschien heeft iemand er wat aan:

Optie 1: Honden vast houden zodat ze niet kunnen scheuren wachten op over pakken uit elkaar halen
Optie 2: vast houden halsband ronddraaien zodat ze verstikken. Op het moment van out los laten honden uit elkaar.
Optie 3: verantwoord eigenaar loopt met breakstick. Honden stil houden zodat ze niet gaan scheuren. Breakstick tussen de kaken steken halve slag draaien en uit elkaar.

Maar ten alle tijde rustig blijven. Ga je gillen slaan schoppen komen ze hoger in drive en wordt het alleen maar erger. De pijngrens ligt hoog dus slaan en schoppen heeft geen nut.

Ik heb zelf een breakstick besteld. Ik ga niet zitten wachten op verantwoorde eigenaren . En hier een goed filmpje over hoe je de breakstick moet gebruiken:

en dan nog beweren ze dat de kaken niet op slot gaan dit is in elk geval wat ik daarmee bedoel. Alle gevechten die ik tot nu toe meegemaakt heb (lab, herder en wat klein grut) gaan er toch echt anders aan toe. Bijten, loslaten en weer opnieuw grijpen. Tussen de beten door als ze opnieuw willen grijpen kans gezien om in elk geval 1 vd 2 er tussen uit te sleuren. Gaat je bij deze honden echt niet lukken.

[Hope]

en dan nog beweren ze dat de kaken niet op slot gaan dit is in elk geval wat ik daarmee bedoel. Alle gevechten die ik tot nu toe meegemaakt heb (lab, herder en wat klein grut) gaan er toch echt anders aan toe. Bijten, loslaten en weer opnieuw grijpen. Tussen de beten door als ze opnieuw willen grijpen kans gezien om in elk geval 1 vd 2 er tussen uit te sleuren. Gaat je bij deze honden echt niet lukken.

Klopt. Dat lukt bij deze honden niet. Ze grijpen, houden vast en gaan schudden en scheuren.
Het verschil tussen een Pittbull en een Sarplaninac is dat een Pitt vrijwel altijd alleen hondagressief is. Dan kan een breackstick echt een optie zijn. Zo'n hond kan je tijdens een gevecht benaderen en bij de kop pakken zonder dat ze jou dan pakken. Vast is namelijk vast, ze focussen op datgene waarvan ze besloten hebben dat het dood moet en dat is datgene wat ze al vast hebben.

Ik denk dat je héél goed gereageerd hebt Parelridder. En ik denk dat Daantje dat ook vind, want ze vertrouwd je voor 400%. Het is een panieksituatie. Je hebt nog geen seconde de tijd om te beslissen wat je kan doen.
Achteraf, als de filmpjes zich afspelen in je hoofd lijkt het alsof er tijd genoeg was, maar die was er niet. Dat is echt iets typisch voor traumatische gebeurtenissen, achteraf bedenken wat je anders had willen doen en het gevoel krijgen dat er meer tijd was voor een beslissing.