Zere poot, hotspot en kennelhoest; project gipsspalk

[Hope]

Valt mij niks tegen! Hij maakt zijn pas mooi af, zet er gewicht op...
Als je been in het gips heeft gezeten lever je echt veel in aan spiermassa etc. En er ontbreekt ook veel haar, dat tekend ook.

[sella]

Valt mij ook niks tegen na 6 weken gips en nog steeds in het herstel traject zittende.

[eelke]

Nee, valt mij zeker ook niks tegen! Maar ik wil natuurlijk ook graag wel wat goeds zien

Dit was trouwens na een rondje buiten lopen (vermoeiend ) en hij krijgt smiddags zijn pijnstillers, dus die zijn dan ook al ver uitgewerkt.

Vandaag geven we hem geen pijnstillers, en geen vetranquil. We zijn verder de hele dag thuis en kunnen 6 keer gaan lopen met hem, dus kunnen we even goed kijken hoe dat gaat.

[eelke]

Nou vanaf dinsdag liep ie bagger. Of het te maken heeft met 1 dag geen pijnstillers? Maandag niet gehad en vanaf dinsdag weer wel. Sindsdien gaat het langzaam beter.

Vandaag moeten we naar de 5 x 8 min. Getwijfeld of we dat wel of niet moeten doen. Maar hij laat opstart problemen zien, dus wat dat betreft klinkt 5 x 8 wel logisch in het traject, want dat is een keer opstarten minder, en meer minuten beter lopen.

Hij kan nu ook die bandage om, dus dat is ook wel een ondersteuning denk ik. We proberen vanaf nu die kap af te laten, slaap ik vannacht nog even beneden, dus als hij dan morgenmiddag nog niet aan zijn poot gezeten heeft zit het wel snor denk ik.

Gossie. We mochten nu dus weer een straatje verder. Konden we 30 meter van 'het grasstrookje' meepakken. Daar is hij denk ik 2 maanden niet geweest. Dat koppie toen we de straat daarheen overstaken van sjok sjok sjok met zijn kop laag naar, heeeeee leuk!

Dat kan natuurlijk ook het goede lopen van eerst naar het minder lopen van nu verklaren, dat hij zo blij er mee was dat hij minder pijn liet zien.
Nou ja, ik weet het niet, analyseer me suf, maar uiteindelijk koop je daar weinig voor. Blijven toch nog spannende weken met zorgen

[tt-tjes]

Je mag kurkuma niet samen geven met NSAID's, anders zou dat misschien ook nog een optie geweest zijn.
Hopelijk gaat het vanaf nu gewoon bergopwaarts met je mooie man.

[eelke]

Je mag kurkuma niet samen geven met NSAID's, anders zou dat misschien ook nog een optie geweest zijn.
Hopelijk gaat het vanaf nu gewoon bergopwaarts met je mooie man.

Ja, hij krijgt natuurlijk ook nog steeds de celzouten.

Mijn zusje heeft even meegelopen, die heeft met haar opleiding paardenhouderij natuurlijk ook wel geleerd om naar gangwerk te kijken. Die heeft het idee dat het gewricht/ de pees nog niet sterk genoeg is om de beweging te maken. Het is vooral als hij zijn poot optrekt, en dan in moet trekken om hem weer naar voor te zetten. Dus... we gaan de bandage nu sowieso bij elke wandeling inzetten, dat geeft dan net even wat meer steun en ik denk dat hij dat wel nodig heeft. Ik had nu bandage nu niet om gedaan zodat we beter konden zien hoe hij zijn poot gebruikt. Dat aansterken komt dan langzamerhand wel. Hij is natuurlijk in de rest van zijn lijf ook wel kracht kwijt geraakt, dat gaat natuurlijk snel en zeker na 5 weken gips.

[eelke]

Ik zal hier ook nog eens een update geven. Sinds gisteren moeten we 5 x 12 min. Gisteren niet gedaan want toen moest hij naar de kapster en dat vond ik al inspanning genoeg, dus toen 4 x 10 ofzo.

Vandaag dus wel gestart. Hij heeft het dan toch moeilijk hoor, met die 2 min langer. Eerste rondje ging prima, 2e ook, maar bij derde liep hij toch weer minder. Er zat steeds wel maar 2 uur tussen...maar toch...

Mijn zenuwen en geduld raken wel een beetje op. Per dag blijven kijken is toch wel moeilijk. En 7 weken zonder beoordeling van een arts ook. Dat zal dan wel zijn omdat er tussendoor niks te zeggen valt, maar ik zou zo graag horen of het een beetje betert of niet... het idee dat we straks misschien weer terug bij af zijn en wat dan, brrr...

Maar goed, we moeten toch echt nog 4 weken zo door... tis ook niet los te laten, want 5 x per dag geeft natuurlijk best een geplan en moet je onderling goed afspreken. Bedenken welk rondje wie loopt, en net als nu uitrekenen welk straatje we verder kunnen lopen. Nou ja.

[Hanny]

Eelke,
Wat is het voordeel van per dag blijven kijken? De ene dag zal het misschien beter gaan dan de andere.
Ik neem aan, dat je gewoon door moet gaan met het plan en dan maak je jezelf alleen maar ongerust, terwijl je er niets aan kunt veranderen.
De zorg, dat het niet goed komt, kan ik delen, maar het helpt niet om iedere dag precies te bekijken hoe en wat.
De arts hoeft hem ook niet iedere week te zien, revalideren vraagt tijd. Het is natuurlijk anders, als hij heel veel slechter wordt, dan is de puinhoop kompleet, maar voor nu rustig doorwerken en niet te veel gepieker.

Hanny

[eelke]

Omdat we dat al 3 maanden doen en het even niet meer lukt... mijn hart stroomt een beetje over van de zorgen nu, en ik ben echt echt echt even heel bang dat het niet goed komt en dat we hem moeten laten gaan. Want ik weet niet of wij, en daarbij ook Gijs, het nog trekken om te opereren en dan nogmaals dit traject te doen ik weet de opties niet goed. Ik weet niet of als we wel opereren hij er dan nog goed uit komt. Of hij dan wel weer mee naar het bos kan. Ik weet niet of hij gelukkig zou zijn met de rest van zijn leven rondjes hier over de stoep (ik eigenlijk niet... maar goed, daar zijn wel oplossingen voor ).
Het iedere keer met een precisie-oog naar die hond kijken valt me zwaar. Het valt me zwaar om steeds naast mijn grote sterke beer te lopen die na 12 min stappen als een hond van 15 loopt. Zijn gedrag is veranderd, hij is ineens zenuwachtig als mijn neefje er is, hij blaft erg veel op van alles, hij heeft me vanmorgen weer uit bed gehuild. Hij heeft nog steeds een plekje op zijn poot waarvan de korstjes er nog niet af zijn, en dat betekent al 4 weken opletten en bij ieder likgeluid opspringen om te kijken of hij er niet aan zit (want een kap is ruk en de legging beschadigd zijn vacht, dus dat doen we zo min mogelijk aan).

Ik weet gewoon even niet hoe het verder moet als dit niet werkt. En daar kan ik naar op onderzoek gaan, maar het liefst wil ik gewoon de knop omzetten en weer met de dag leven.

Daarbij heb ik ook wel echt een flinke knauw gehad van het gedoe met Joep, en toen wel echt even heel goed gevoelt hoe ruk het is om je hond kwijt te raken...en dat dat misschien nu voor de deur staat bij Gijs is niet tof.
Plus dat ik dan ook nog mijn ontspanning zoek in het wandelen met mijn honden. Als er wat is, of ik voel me rot, of ik heb veel gewerkt, lekker het bos in en mijn verstand op 0. En dat gaat ook niet.

Ik mis gewoon ontzettend het onbezorgde gevoel wat ik bij mijn honden had. Mijn honden waren mijn ontspanning, maar dat kan nu niet. Ik wil er van alles aan doen om hem weer op en top te krijgen, maar het al zo lang niet weten, een beetje met een gevoel van, nou ja we proberen maar en we zien dan wel weer, vreet nogal.

En het is ook best wel een egoïstisch gezeur hoor. Want het hoort er ook bij als je huisdieren in huis haalt vind ik, maar toch trek ik het allemaal even niet zo heel goed meer...

[Hanny]

Ik kan me zo voorstellen, dat het je zwaar valt. Ik zou me zeker weten ellendig voelen met deze situatie en ik weet ook niet, of ik hier voor gekozen zou hebben.
Maar de situatie is, zoals hij is en het helpt niet, of je iedere wandeling met argusogen naar zijn beweging kijkt. Als hij herstelt, dan komt dat wel.
Piekeren over wat als, heeft ook weinig zin, je wordt er alleen ellendiger van, probeer het een beetje los te laten.
Het lijkt me vrij logisch, dat Gijs niet helemaal lekker op alles reageert, het is voor hem toch ook een puinzooi en je kunt hem niet uitleggen waarvoor. Je kunt niet tegen zoiets werken, alleen aanvaarden dat het zo is en hopen, dat het ooit goed komt.
Laten we het daar maar op houden.

Hanny

[eelke]

Heb je zeker gelijk in hoor Hanny!

Ik ben wel benieuwd naar je opmerking 'ik weet ook niet of ik hier voor gekozen zou hebben'. Ik had niet het idee dat ik, buiten inslapen, nog een andere keuze had. Zou je die eens kunnen toelichten? Of had jij gekozen om hem in te laten slapen?

[eelke]

Ik bedenk me, de andere optie had natuurlijk meteen opereren geweest. Ik heb niet echt het gevoel dat ik daar een goede beslissing over heb kunnen maken, ik werd daar zo overrompeld... mijn eigen dierenarts had het over een injectie ofzo, dus ik dacht echt niet aan meteen zo een hele happening (hoewel, ik was er bang voor).
Ik moet dat toch nog wel kwijt aan de kliniek denk ik. Geen idee ook over de kosten, het was toen 'misschien moet hij steeds onder narcose dat zien we wel'. Als ik had geweten wat ik nu weet, had ik hem denk ik wel eerst laten opereren. Of eerst nog eens overleg gehad met mijn eigen dierenarts.
Tel daarbij op dat ik ook een beetje ge*** voel over de vetranquil. Ik ben daar hetzelfde kwijt voor een strip van 10 als waar ik een heel doosje van 40 pilletjes voor kan kopen bij medpets...dus ik ben benieuwd hoe ze dan de rest van het materiaal wat ik daar betaald heb berekenen

[Hope]

Goed, kom ik weer aan met mijn paarden ervaring. Maar misschien heb je er iets aan.

Ik heb ooit een paard gehad met een héle zware peesblessure. Er was 20% kans dat ze het ging halen, dat wisten we, maar we wilden het toch proberen. En echt: er zijn heel veel opties. Maar je moet ze wel weten en je moet een dierenarts zoeken die ze kan toepassen. Ik weet niet of dezelfde opties er ook zijn voor honden.

Als ik me verplaats in jouw situatie, en je maakt je zoveel zorgen, dan nam ik contact op met de da. Daar is hij voor. Je hoeft echt Gijs niet weer in die auto te tillen en hem te laten zien. Je kan ook zelf langsgaan met een filmpje, of misschien kan je wel een filmpje mailen. Gewoon met de vraag: gaat dit wel goed?
Want allemaal leuk en aardig: je wil gewoon dat het goed komt. En ik vind doorlopen met een kapotte pees geen goed plan. Wel als de da zegt: dit ziet eruit zoals je kan verwachten, ga maar door. Maar ik zou die zekerheid wel willen hebben. Belasten is een moeilijk punt in pezen kwesties. Als alles goed gaat is bewegen en belasten goed. Maar als het niet goed gaat doet het meer kwaad dan goed.

Inspuiten van pezen is bij paarden een veelgebruikte therapie. Je hebt verschillende middelen, het één werkt sterker en langer dan het andere en overal zit een ander kostenplaatje aan. Ik heb het bij mijn paard destijds gedaan al wisten we dus dat die pees eigenlijk niet meer te redden was. En dat was ook niet. Dus in die zin begrijp ik jou zorgen maar al te goed. Want ja: een dier kan zich echt compleet ellendig voelen door een kapotte pees. Echt. De pijn is niet te onderschatten.

Jij als baas kent Gijs het beste. En als jij vind dat het zo eigenlijk niet kan, dat hij te slecht loopt, dat hij te gepikeerd is, dat hij teveel pijn heeft en/of weet ik veel wat: doe daar dan wat mee. Ga terug naar je da, ga voor een second opinion naar een specialist. Een orthopeet, of een dierenarts die heel veel doet in pezen. Pezen zijn namelijk een vak apart.

Als ik in jouw schoenen stond ging ik dus terug. En ik ging dan zonder hond en ik ging vragen wat alle opties nu eigenlijk zijn. Zodat je weet wat er kan en een goede keuze kan maken.
Dat je er even doorheen zit is helemaal niet gek. Je hebt je honden niet om zoveel zorgen te hebben. Die zorgen krijg je en daar ga je zo goed mogelijk mee om, maar je bent er zelf ook nog. Kan je niet af en toe met Joep het bos is?

[Anne in Zweden]

Omdat we dat al 3 maanden doen en het even niet meer lukt... mijn hart stroomt een beetje over van de zorgen nu, en ik ben echt echt echt even heel bang dat het niet goed komt en dat we hem moeten laten gaan. Want ik weet niet of wij, en daarbij ook Gijs, het nog trekken om te opereren en dan nogmaals dit traject te doen ik weet de opties niet goed. Ik weet niet of als we wel opereren hij er dan nog goed uit komt. Of hij dan wel weer mee naar het bos kan. Ik weet niet of hij gelukkig zou zijn met de rest van zijn leven rondjes hier over de stoep (ik eigenlijk niet... maar goed, daar zijn wel oplossingen voor ).
Het iedere keer met een precisie-oog naar die hond kijken valt me zwaar. Het valt me zwaar om steeds naast mijn grote sterke beer te lopen die na 12 min stappen als een hond van 15 loopt. Zijn gedrag is veranderd, hij is ineens zenuwachtig als mijn neefje er is, hij blaft erg veel op van alles, hij heeft me vanmorgen weer uit bed gehuild. Hij heeft nog steeds een plekje op zijn poot waarvan de korstjes er nog niet af zijn, en dat betekent al 4 weken opletten en bij ieder likgeluid opspringen om te kijken of hij er niet aan zit (want een kap is ruk en de legging beschadigd zijn vacht, dus dat doen we zo min mogelijk aan).

Ik weet gewoon even niet hoe het verder moet als dit niet werkt. En daar kan ik naar op onderzoek gaan, maar het liefst wil ik gewoon de knop omzetten en weer met de dag leven.

Daarbij heb ik ook wel echt een flinke knauw gehad van het gedoe met Joep, en toen wel echt even heel goed gevoelt hoe ruk het is om je hond kwijt te raken...en dat dat misschien nu voor de deur staat bij Gijs is niet tof.
Plus dat ik dan ook nog mijn ontspanning zoek in het wandelen met mijn honden. Als er wat is, of ik voel me rot, of ik heb veel gewerkt, lekker het bos in en mijn verstand op 0. En dat gaat ook niet.

Ik mis gewoon ontzettend het onbezorgde gevoel wat ik bij mijn honden had. Mijn honden waren mijn ontspanning, maar dat kan nu niet. Ik wil er van alles aan doen om hem weer op en top te krijgen, maar het al zo lang niet weten, een beetje met een gevoel van, nou ja we proberen maar en we zien dan wel weer, vreet nogal.

En het is ook best wel een egoïstisch gezeur hoor. Want het hoort er ook bij als je huisdieren in huis haalt vind ik, maar toch trek ik het allemaal even niet zo heel goed meer...

Ik heb niks nuttigs bij te dragen, maar leef zwaar met je mee. Wat je zegt: dat onbezorgde gevoel, gewoon lekker met de honden ravotten en doen, dat is zóóó lekker, en het hakt er zo hard in als dat er niet meer is. Sterkte, meis.

[eelke]

Dank je Hope, (en Anne natuurlijk ook )

Even nog mijn overpeinzingen; ik ben al bij een orthopeed, 2e lijns, gespecialiseerd in dit, waar je alleen terecht kunt met verwijzing van je dierenarts. Tenminste, ik ga er toch van uit dat ze me niet voor niks naar een kliniek, en dan ook specifiek die arts, verwezen hebben, die op meer dan een half uur rijden zit. Er zitten hier in de buurt ook wel klinieken waar ze pees operaties doen. (Visdonk is in de paardenwereld bv best bekend, daar komen ook honden).

Het is gewoon zo ruk. Vanmorgen het eerste rondje liep hij goed, stapt hij prima door, en houd hij het goed voor. 2e rondje deed mijn vriend, ik de 3e weer en dan is hij op het eind moe en sjokt hij. Net gingen we voor de 4e, en hij kwam bijna niet voorruit. Hij stopte op het laatste stukje zelfs even.
Dat is ook zo moeilijk, het wisselt zo en de dierenarts heeft nadrukkelijk gezegd dat dat wel zo hoort, maar dat we dan vooral door moeten blijven lopen. Eventueel met pijnstillers. Daarbij kan hij nu ook die bandage niet om, omdat de korstjes nog steeds niet van dat plekje af zijn.
Filmen is sowieso weer een goede, dat ga ik weer eens doen.

Alleen met Joep naar het bos trek ik niet. Dat zou alleen kunnen op de dagen dat ik vrij ben, maar op die dagen probeer ik juist de meeste rondjes te lopen, dus dan loop ik met Gijs al een uur. Daarbij trekt Joep nu heeeeeel veel. Die is echt weer type ongeleid projectiel aan de lijn. ik heb er een zere schouder van momenteel. In het bos wordt dat nu 10 keer zo erg natuurlijk...
Heb het wel gedaan hoor, toen Gijs in het gips zat, savonds met Joep naar het bos. Maar van 1 keer per week wordt die kneiterdruk en is het voor mij geen ontspanning meer, en zorgen dat we echt vaker kunnen lukt nu niet.

Ik ga nadenken of ik contact op ga nemen. In principe wat nu gebeurt is wel te verwachten. Maar het duurt allemaal zo lang en ik had van te voren niet ingeschat dat ik dat zo slecht zou trekken...