Daantje is aangevallen door een ontsnapte Sarplaninac

[eelke]

Ik heb wat berichten verplaatst die gingen over wat je het best kan doen als je hond wordt aangevallen. Dan kunnen we het hier over Daantje blijven hebben

Voor de discussie, zie het topic 'wat te doen als je hond wordt aangevallen'.

[Parelridder]

Net ons Sarplaninac-vermijdende wandelingetje gemaakt. En ik was dol gelukkig met hoe het ging, weinig lastigs tegen gekomen, een Stafford gepasseerd aan de overzijde v/d straat en dat ging relatief ontspannen. Een klas gillende kinderen in de verte was even lastig, maar als ik ruimte gef om even te kijken, vast te stellen wat de situatie is, dan kan ze de weg vervolgen. Al met al, verder ging het oke, ik was blij met de wandeling. Dan de laatste 2 minuutjes, vlák bij huis dus. In een onheinde achtertuin waren de honden los, een labrador en een andere jachthond. Niks 'engs', maar te ekr dat ze gingen..!! Hemel en aarde bewogen om hun tuin te bewaken. Daantje bevroor, kon gen stap meer zetten, trok haar rug rond van de spanning en kop en rug onder de roos. En wat ik ook probeerde, de verstijving nam alleen maar toe. Ik riep dan maar naar die honden dat ze hu smoel moesten houden, in de hoop dat anders misschien de eigenaren ze even zouden binnen roepen, maar nope. Na een poos wist ze zich mega stram, als was ze een hond die van top tot ten artrose heeft, te verplaatsen. Die mensen wonen in een bocht, dus we moesten die hele hoek om langs hun tuin, met de honden met ons mee achter hun heg/hek en zij er maar zo veel mogelijk met de kop bovenuit springen.. De woorden die bij me op komen zijn niet zo fraai zeg maar. Ik poog niet te vloeken, maar krachttermen zijn wel op z'n plaats!
Ze bleef ook voorbij die tuin, in de volgende straat als een hoog bejaarde bewegen, letterlijk volkomen STIJF van de spanning. Dat straatje dus niet meer door, dat is duidelijk, maar het maakt ook wel héél duidelijk hoe weinig je onder controle hebt waarmee ze in aanraking komt. Het is als vuurwerktraining en dan met onweer te maken krijgen: daar gaat je opbouw!
Thuis even lekker gemasseerd, dat doet haar zichtbaar goed, dan knijpt ze haar oogjes ontspannen samen en kijkt heel wazig. Geeft mij het prettige gevoel dat ik tenminste IETS kan om haar even wat te helpen.
Eind sept is de GT terug van vakantie, dan eens overleggen over hoe ik het tot nu toe doe, wat ik nog meer kan doen/inzetten, enz.

Vanmorgen met Maarten Kappen overleg gehad over het fysieke herstel, de opbouw van beweging enz. Advies is om de pijnstilling enkele maanden te blijven geven, we zaten op 1 lijn, omdat het risico op overbelasting als ik haar aangelijnd houd en max 5 minuten p.wk. opbouw heel klein is en het effect er van op haar mentale herstel zwaarder moet wegen nu. Oftewel: het is lastig mentaal te herstellen als je veel pijn hebt, dus die zo veel mogelijk bestrijden. En wat er net gebeurde illustreert dat scherp: de mate van spierspanning over haar gehele lijf, van top tot tenen, die is zo enorm groot.. dat leidt zonder twijfel tot pijn en zorgen dat dit niet helemaal vast komt te zitten (of blijft zitten..) dat is al een grote meerwaarde van de pijnstilling.
Had ik al gezegd dat Maarten een kanjer is?? Ik vind het tóp hoe hij naar de héle hond kijkt en hoe het een het andere beïnvloed, zich niet blind staart op het lichamelijke zonder het psychische mee te wegen en óók serieus te nemen.

[frodo quin]

Net ons Sarplaninac-vermijdende wandelingetje gemaakt. En ik was dol gelukkig met hoe het ging, weinig lastigs tegen gekomen, een Stafford gepasseerd aan de overzijde v/d straat en dat ging relatief ontspannen. Een klas gillende kinderen in de verte was even lastig, maar als ik ruimte gef om even te kijken, vast te stellen wat de situatie is, dan kan ze de weg vervolgen. Al met al, verder ging het oke, ik was blij met de wandeling. Dan de laatste 2 minuutjes, vlák bij huis dus. In een onheinde achtertuin waren de honden los, een labrador en een andere jachthond. Niks 'engs', maar te ekr dat ze gingen..!! Hemel en aarde bewogen om hun tuin te bewaken. Daantje bevroor, kon gen stap meer zetten, trok haar rug rond van de spanning en kop en rug onder de roos. En wat ik ook probeerde, de verstijving nam alleen maar toe. Ik riep dan maar naar die honden dat ze hu smoel moesten houden, in de hoop dat anders misschien de eigenaren ze even zouden binnen roepen, maar nope. Na een poos wist ze zich mega stram, als was ze een hond die van top tot ten artrose heeft, te verplaatsen. Die mensen wonen in een bocht, dus we moesten die hele hoek om langs hun tuin, met de honden met ons mee achter hun heg/hek en zij er maar zo veel mogelijk met de kop bovenuit springen.. De woorden die bij me op komen zijn niet zo fraai zeg maar. Ik poog niet te vloeken, maar krachttermen zijn wel op z'n plaats!
Ze bleef ook voorbij die tuin, in de volgende straat als een hoog bejaarde bewegen, letterlijk volkomen STIJF van de spanning. Dat straatje dus niet meer door, dat is duidelijk, maar het maakt ook wel héél duidelijk hoe weinig je onder controle hebt waarmee ze in aanraking komt. Het is als vuurwerktraining en dan met onweer te maken krijgen: daar gaat je opbouw!
Thuis even lekker gemasseerd, dat doet haar zichtbaar goed, dan knijpt ze haar oogjes ontspannen samen en kijkt heel wazig. Geeft mij het prettige gevoel dat ik tenminste IETS kan om haar even wat te helpen.
Eind sept is de GT terug van vakantie, dan eens overleggen over hoe ik het tot nu toe doe, wat ik nog meer kan doen/inzetten, enz.

Vanmorgen met Maarten Kappen overleg gehad over het fysieke herstel, de opbouw van beweging enz. Advies is om de pijnstilling enkele maanden te blijven geven, we zaten op 1 lijn, omdat het risico op overbelasting als ik haar aangelijnd houd en max 5 minuten p.wk. opbouw heel klein is en het effect er van op haar mentale herstel zwaarder moet wegen nu. Oftewel: het is lastig mentaal te herstellen als je veel pijn hebt, dus die zo veel mogelijk bestrijden. En wat er net gebeurde illustreert dat scherp: de mate van spierspanning over haar gehele lijf, van top tot tenen, die is zo enorm groot.. dat leidt zonder twijfel tot pijn en zorgen dat dit niet helemaal vast komt te zitten (of blijft zitten..) dat is al een grote meerwaarde van de pijnstilling.
Had ik al gezegd dat Maarten een kanjer is?? Ik vind het tóp hoe hij naar de héle hond kijkt en hoe het een het andere beïnvloed, zich niet blind staart op het lichamelijke zonder het psychische mee te wegen en óók serieus te nemen.

Arme Daantje, dat moet een heel moeilijke situatie voor haar geweest zijn. Ik denk ook dat je dat best nog een tijdje vermijdt, maar je hebt inderdaad niet alles in de hand.

[Lil]

Wat een ruksituatie terwijl de rest echt heeeeeeel erg goed en hoopvol klinkt! Ik ben geen gt, maar kan mij 1 ding mbt opbouw bedenken; het geluid van honden die tekeer gaan opnemen of kijken of je op YouTube of zo een opname vindt en het net als vuurwerk/onweer gaan trainen en pas als gedrag en zo goed gaat op grote afstand van echte honden. Maar wat te doe als het onverwachts gebeurd.... geen idee.

Knuffel voor jullie!

[Hope]

Och, arme Daantje...

Het is herkenbaar gedrag, Nelson reageerde ook heel heftig. Die gooide zich de eerste tijd op de grond, om dan te gaan gillen alsof iemand hem vermoorden zou. Na training met GT liet hij zich niet meer vallen maar verstijfd hij echt volledig. Voor ons is er maar 1 optie: omdraaien en dezelfde weg terug.

Eenmaal zo bang neem ik hem niet meer langs het enge object/hond. Hij loopt dan toch niet of echt om te janken zo angstig. Maar draai ik resoluut om, fysiek, een halve slag en help ik hem om dat ook te doen dan weet hij dat we terug gaan. Dat hij er niet langs hoeft. Dat haalt hem uit dat afgesloten bang-zijn.

[Parelridder]

Wij waren al langs een heel deel van de tuin van die mensen toen de honden aansloegen. Zouden we omkeren, dan hadden de honden bovendien lang zicht op ons, dus qua lengte van blaffen geen verschil. Ik hoopte echter dat de eigenaren hun honden zouden roepen en ik verkies het zo mógelijk om niet te keren (op de vlucht te slaan). Maar als het al begonnen was vóór we ter hoogte v/d tuin waren, dan was ik zeker niet verder gegaan, daarvoor is de route langs die tuin veel te lang (en de angst veel te hevig..).

Ze heeft een giga terugslag gekregen van de ervaring langs die tuin, wilde de eerste wandeling daarna liever niet de deur uit, haperde iedere paar meter, reageerde op ieder geluid/stem.. ze kijkt trouwens ook met aandacht elke steeg in die we passeren, en elke openstaande deur. Ze is dus enorm alert op waar iets uit te voorschijn kan schieten en het is hartverscheurend om dat te zien, te meer omdat het zó ver staat van wie ze is. Het is niet meer dan logisch dat haar gevoel van veiligheid zodanig beschadigd is, maar tegelijk steeds ongeloof hoe je een zó stabiel en zeker meisje, nergens ooit van van slag, zó kapot kunt krijgen.

Gisteren op zeker moment een omheind speeltuintje gepasseerd - we kunnen ook niet anders dan die passeren trouwens, als we de sarplaninac-vrije kant op willen lopen - en dar werd haar iedere keer angst aangejaagd door het geschreeuw van de kinderen daar. Ik heb nog nooit gehoord hoe naar dat geschreeuw klinken kan, eerder klonk het als 'spelende kinderen'. Nu ineens hoor ik n.a.v. haar schrik dat je idd een duidelijk verschil hebt tussen enerzijds een vrolijke kinderstem en anderzijds 'schreeuwen' uit een speeltuintje. Oók spel, maar het klinkt eigenlijk helemaal niet prettig.. En daar krijgt ze de kriebels van, dan gaat ze over haar schouder kijken en wil met de pas er in naar huis.
Daar ga ik niet in mee, ik ga dan rechtsomkeert terug richting het ongevaarlijke geluid, de speeltuin in dit geval, en blijf op flinke afstand rustig staan om haar de ruimte te geven te kijken wat het nou eigenlijk is. Dan komt er wat rust, zakt de schrik en kunnen we zonder vlucht gedrag naar huis. Gisteren moesten we 3-4 keer terug naar diezelfde speeltuin omdat steeds als we weg liepen.. grrr, ik kon die kinderen de mond wel snoeren, maar gunst, ze deden eigenlijk niets verkeerd..
Van de week reden 2 jongens, over het geluid van hun knetterende brommer heen schreeuwend en scheldend, over de weg crossend, achter ons aan. Daantje raakte vreselijk gespannen, staartje laag, oortjes laag, over de schouder kijkend, de pas er in: naar huis! Ook toen ben ik rechtsomkeert gegaan, tegen de rijrichting van die schreeuwende gozers in, super ontspannen lopend. Daarmee komt ze uit de vluchtstand, wat de angst doet afnemen. Eenmaal gepasseerd konden wij ook weer keren, want gingen we hen immers achterna en zo gingen we toch weer huiswaarts.

Je zou gewoon willen dat je de omgeving wat meer in de hand had.. Volkomen vermijden gaat haar niet doen herstellen, ze zal gedoseerd (qua afstand, duur, intensiteit) moeten wennen om haar vertrouwen (zo vel mogelijk) te herwinnen. Maar het is tegelijk zo verschrikkelijk rot haar steeds zo in angst te zien, zich steeds bewust van waar allemaal gestoorde agressievelingen vandaan zouden kunnen komen.. Dat ze daar doorheen moet, dat gaat me enorm, ENORM, aan het hart. Het zou andersom moeten zijn, dat die aanvaller en diens eigenaar dit moeten door maken, dan dachten ze vast beter na over hoe acceptabel de omstandigheden zijn waarin die hond gehouden wordt.

[frodo quin]

Naar mijn gevoel is het geen goed idee om van hetgene wat ze bang is weg te lopen, dus niet rechtsomkeer maken. Weer naar mijn gevoel zou je rustig moeten kunnen opbouwen, dus niet nu al met dingen die heel eng zijn geconfronteerd worden, maar stapje voor stapje daar naartoe werken, alleen heb je dat niet allemaal in de hand.

Wat ik doe als mijn kat bang is/was van bezoek/katten en er langs wil vluchten maar niet durfde was/is onopvallend er tussen lopen zodat ik een buffer ben zonder beschermend over te komen, want met dat laatste bevestig je imo net zoals met weglopen enkel de angst.

[Parelridder]

Ik ben blij om te horen dat ze zich binnen toch al vrij veilig voelt. Ik weet niet hoe zelfzeker Merel is en of ze problemen heeft met bepaalde zaken, maar misschien kan zij ook wel helpen tijdens uitlaten. Het komt op mij iig over alsof Daantje bescherming bij haar zoekt en een extra boddygard kan misschien wel fijn zijn. Ik heb gelukkig geen persoonlijke ervaring met honden p dit vlak, dus wat ik zeg is ook maar op mijn gevoel hoor.

Ik heb toen Maartje een trauma op liep van de kop/staart botsing waar zij slachtoffer van was, Merel - die niet bij ons was tijdens die rit - ingezet als hulpje. Merel was immers volkomen onbezorgd tov de auto, zich van gen kwaad bewust, dus ging gewoon ontspannen in de auto en lekker smikkelen van de daar (therapeutisch) aangeboden maaltijden. Dat gaf Maartje steun.
Daantje is van mijn honden verreweg de meest relaxte, eigenlijk, vóór 1 september. Zij is degene die (eigenlijk) nooit en te nimmer van slag te krijgen is. zoals zij was, zou ideaal zijn om mee te nemen als steun. En daarom wilde ik haar ook met pup Jip mee op pad nemen, zij was wérkelijk ontspannen. Mijn beide andere honden zijn gemakkelijk opgewonden over diverse prikkels, dat zal Daantje daarom niet helpen (drukke opwinding naast je terwijl je onzeker bent kalmeert niet) en het vergt aandacht van mij om de druktemaker zich te laten beheersen, wat ten koste gaat van de rust en begeleiding die ik Daantje bieden kan. Daantje heeft bovendien in diverse situaties tijd nodig om even rustig te kijken naar wat ze spannend vindt om het te kunnen los laten ("oke, we worden niet aangevallen, we kunnen gewoon verder lopen") en dat kalm kijken en tot rust komen gaat met en opgewonden kameraad, die intussen wellicht ergens een kat spot of zo lastiger zijn. Ik zou dus een Daantje nodig hebben voor mijn Daantje.. Maar ze is een super voorbeeld voor mij, dus ik probeer tijdens onze wandelingetjes te zijn voor haar wie zij altijd is geweest voor haar omgeving. En hopelijk vindt ze zo, met tijd en goede ervaringen, zichzelf terug. Soms zie ik al 'Daantje!" momentjes, dan maakt mijn hart en sprongetje; ze is er nog! Dat geeft me hoop op dat ze er weer zal komen, dat het een lange, moeilijke weg zal zijn, maar dat ze sterk genoeg is om te overwinnen..

[Parelridder]

Naar mijn gevoel is het geen goed idee om van hetgene wat ze bang is weg te lopen, dus niet rechtsomkeer maken. Weer naar mijn gevoel zou je rustig moeten kunnen opbouwen, dus niet nu al met dingen die heel eng zijn geconfronteerd worden, maar stapje voor stapje daar naartoe werken, alleen heb je dat niet allemaal in de hand.

Wat ik doe als mijn kat bang is/was van bezoek/katten en er langs wil vluchten maar niet durfde was/is onopvallend er tussen lopen zodat ik een buffer ben zonder beschermend over te komen, want met dat laatste bevestig je imo net zoals met weglopen enkel de angst.

Maar we lopen dus juist níet weg, ik wijzig de route zodanig dat we niet langer 'achtervolgd' worden, zodat het 'vluchten' (wij voorop met dat wat eng is achter ons) stopt. En dat kalmeert haar. Liefst heb ik zaken die zodanig spannend zijn helemaal niet, maar dat heb ik niet volledig in de hand; we wonen niet in een gedragscentrum Ik let op de wandel tijden (niet in de spits van schooltijden bijvoorbeeld) en ik heb een zo rustig mogelijke route gezocht, met zo goed mogelijk de kans om uit te wijken / afstand te nemen van eventueel spannende dingen. Maar dan nog, zijn er soms prikkels die spannender zijn dan je zou willen aan bieden..

[frodo quin]

Maar we lopen dus juist níet weg, ik wijzig de route zodanig dat we niet langer 'achtervolgd' worden, zodat het 'vluchten' (wij voorop met dat wat eng is achter ons) stopt. En dat kalmeert haar. Liefst heb ik zaken die zodanig spannend zijn helemaal niet, maar dat heb ik niet volledig in de hand; we wonen niet in een gedragscentrum Ik let op de wandel tijden (niet in de spits van schooltijden bijvoorbeeld) en ik heb een zo rustig mogelijke route gezocht, met zo goed mogelijk de kans om uit te wijken / afstand te nemen van eventueel spannende dingen. Maar dan nog, zijn er soms prikkels die spannender zijn dan je zou willen aan bieden..

Ik had niet gequote omdat mijn opmerking meer algemeen bedoelt was, maar ik had het bij het niet weglopen over een aanpak zoals wat Hope schreef. Naar mijn gevoel vergroot je op die manier de angst alleen maar, dus ik zie het niet als een oplossing.

Edit: Dus voor de duidelijkheid, het was niet op jouw handelen bedoelt.

Dat je je omgeving inderdaad niet in de hand hebt kan je niets aan veranderen, maar vervelend is het wel, want je komt ook als je het niet opzoekt makkelijk in situaties waar Daantje nog niet aan toe is.

[Too]

Ga alsjeblieft kijken naar maatwerk druppels ,Bach of andersoortig,... ze kan alle steun gebruiken naast dat wat jij haar geeft .
Rescue is in deze fase lang niet specifiek genoeg om echte veranderingen te ondersteunen

[Parelridder]

Ga alsjeblieft kijken naar maatwerk druppels ,Bach of andersoortig,... ze kan alle steun gebruiken naast dat wat jij haar geeft .
Rescue is in deze fase lang niet specifiek genoeg om echte veranderingen te ondersteunen

Ga ik zeker doen!
Ze krijgt nu Telizen tabletten, Adaptil halsband en Rescue druppels, maar ik zoek al naar wat we meer/aanvullend kunnen.

[Parelridder]

Dus voor de duidelijkheid, het was niet op jouw handelen bedoelt.

Ah, op die manier

[me and my boys]

Och, arme Daantje...

Het is herkenbaar gedrag, Nelson reageerde ook heel heftig. Die gooide zich de eerste tijd op de grond, om dan te gaan gillen alsof iemand hem vermoorden zou. Na training met GT liet hij zich niet meer vallen maar verstijfd hij echt volledig. Voor ons is er maar 1 optie: omdraaien en dezelfde weg terug.

Eenmaal zo bang neem ik hem niet meer langs het enge object/hond. Hij loopt dan toch niet of echt om te janken zo angstig. Maar draai ik resoluut om, fysiek, een halve slag en help ik hem om dat ook te doen dan weet hij dat we terug gaan. Dat hij er niet langs hoeft. Dat haalt hem uit dat afgesloten bang-zijn.

ik vindt dit id wel goed...zeker nu het voor Daantje nog zo kort is.....
Het is vreselijk ergens langs te moeten oid waar je zo zo ontzettend bang voor bent...
Geef het tijd, beeld je in hoe jij je zou voelen bij het zien/horen/ruiken wat je ontzettend veel schrik pijn en ellende heeft gebracht....
dat ontloop je ook liever...

[Kaela]

Naar mijn gevoel is het geen goed idee om van hetgene wat ze bang is weg te lopen, dus niet rechtsomkeer maken. Weer naar mijn gevoel zou je rustig moeten kunnen opbouwen, dus niet nu al met dingen die heel eng zijn geconfronteerd worden, maar stapje voor stapje daar naartoe werken, alleen heb je dat niet allemaal in de hand.

Ik vind dat wel goed. Als de angst te groot is, leert de hond niets. En er komen op straat nou eenmaal dingen voor waardoor de angst acuut te groot is. Door om te keren en weg te lopen, geef je je hond de boodschap dat je zijn angst ziet en hem helpt. Uiteindelijk helpt dat niet in het overwinnen van de angst (maar die situatie was daar toch al veel te heftig voor, dus je ging toch al niets verbeteren), maar het helpt wél in de relatie tussen jou en je hond. Een hond die er op durft te vertrouwen dat zijn baas hem kan lezen en zijn angst respecteert, zal zich gesteund en geholpen voelen en daardoor in minder heftige situaties meer verbetering laten zien.