Daantje is aangevallen door een ontsnapte Sarplaninac

[Kaela]

Toevoeging: ik vind wat Parelridder doet ook goed. Maar Parelridder beschrijft een ander niveau van angst als Hope. Dat maakt het verschil in wat je kunt doen en welke optie het beste is. Want als even rustig kijken wat het enge nou precies is mogelijk is, dan is er nog leren mogelijk en is rust altijd beter dan vluchten. Op het moment dat je hond in gillende, verstijvende, totale paniek is, dan kun je maar 1 ding en dat is de situatie zo goed en zo snel mogelijk beëindigen, meestal door weg te lopen.

[frodo quin]

Toevoeging: ik vind wat Parelridder doet ook goed. Maar Parelridder beschrijft een ander niveau van angst als Hope. Dat maakt het verschil in wat je kunt doen en welke optie het beste is. Want als even rustig kijken wat het enge nou precies is mogelijk is, dan is er nog leren mogelijk en is rust altijd beter dan vluchten. Op het moment dat je hond in gillende, verstijvende, totale paniek is, dan kun je maar 1 ding en dat is de situatie zo goed en zo snel mogelijk beëindigen, meestal door weg te lopen.

Hm, ik geloof dat ik wel begrijp wat je wil zeggen. Ik had geen rekening gehouden met complete paniek en onbereikbaar door angst. In dat geval zou ik persoonlijk denk ik wel kiezen om de hond zo snel mogelijk uit de situatie te halen, ook als dat omkeren is. als er helemaal geen leerproces mogelijk is gaat de hond natuurlijk ook niet leren dat vluchten de oplossing is.

[me and my boys]

Ik vind dat wel goed. Als de angst te groot is, leert de hond niets. En er komen op straat nou eenmaal dingen voor waardoor de angst acuut te groot is. Door om te keren en weg te lopen, geef je je hond de boodschap dat je zijn angst ziet en hem helpt. Uiteindelijk helpt dat niet in het overwinnen van de angst (maar die situatie was daar toch al veel te heftig voor, dus je ging toch al niets verbeteren), maar het helpt wél in de relatie tussen jou en je hond. Een hond die er op durft te vertrouwen dat zijn baas hem kan lezen en zijn angst respecteert, zal zich gesteund en geholpen voelen en daardoor in minder heftige situaties meer verbetering laten zien.

eens

[Parelridder]

ik vindt dit id wel goed...zeker nu het voor Daantje nog zo kort is.....
Het is vreselijk ergens langs te moeten oid waar je zo zo ontzettend bang voor bent...
Geef het tijd, beeld je in hoe jij je zou voelen bij het zien/horen/ruiken wat je ontzettend veel schrik pijn en ellende heeft gebracht....
dat ontloop je ook liever...

Ik heb het niet opgezocht, jemig.. Ik werd er net zo door overvallen als zij! En dan zit je er al in, ik kan niet terugdraaien dat we daar zijn. Ik heb geprobeerd de aandacht van de eigenaren te trekken, zodat die het konden laten stoppen, maar zonder succes. Hoe kun je nou denken dat ik haar dit zou willen aan doen?? Over mijn lijk dat ik haar in deze situatie had willen brengen!

[Radja]

[Lizzy]

Ik heb het niet opgezocht, jemig.. Ik werd er net zo door overvallen als zij! En dan zit je er al in, ik kan niet terugdraaien dat we daar zijn. Ik heb geprobeerd de aandacht van de eigenaren te trekken, zodat die het konden laten stoppen, maar zonder succes. Hoe kun je nou denken dat ik haar dit zou willen aan doen?? Over mijn lijk dat ik haar in deze situatie had willen brengen!

Joehoe, dat schrijft Ellen toch ook niet! Echt hoor, als de emotie hoog zit, is platte tekst lezen het moeilijkste wat er is, ik weet het.

[Parelridder]

Joehoe, dat schrijft Ellen toch ook niet! Echt hoor, als de emotie hoog zit, is platte tekst lezen het moeilijkste wat er is, ik weet het.

Herlezen en dan begrijp ik het kennelijk anders of verkeerd.
Ik lees dat ik mij moet inbeelden hoe zij zich voelt in zo'n situatie, zodat ik begrijp dat het nog te vroeg is om langs dit soort gruwelijke situaties te lopen en het dus vermijd/ontloop.
Man, man, ik doe niet anders dan me invoelen, hoe zou ik anders kunnen, ze is m'n allesie! Wist ik dat die honden daar zaten..? Daar sta je dan, 100.000X liever dat straatje niet ingegaan, áls je had geweten wat haar daar te wachten stond, maar je bent er nu.. En als beschreven, er was geen snelle 'way out'.

[Parelridder]

Mensen ik ben er even tussenuit. Dus niks engs aan de hand, maar ik kan het er niet bij hebben.

[frodo quin]

Herlezen en dan begrijp ik het kennelijk anders of verkeerd.
Ik lees dat ik mij moet inbeelden hoe zij zich voelt in zo'n situatie, zodat ik begrijp dat het nog te vroeg is om langs dit soort gruwelijke situaties te lopen en het dus vermijd/ontloop.
Man, man, ik doe niet anders dan me invoelen, hoe zou ik anders kunnen, ze is m'n allesie! Wist ik dat die honden daar zaten..? Daar sta je dan, 100.000X liever dat straatje niet ingegaan, áls je had geweten wat haar daar te wachten stond, maar je bent er nu.. En als beschreven, er was geen snelle 'way out'.

Ik vind dus dat je helemaal juist in de situatie hebt gereageerd. Je kon Daantje nog bereiken, er haar doorhelpen en dan denk ik dat weglopen dus niet de oplossing is. Verder was het gewoonweg ook niet mogelijk, dus was er geen andere keuze, zelfs als die beter zou zijn.

Je hebt haar niet bewust in die situatie gebracht, dat zou inderdaad niet slim zijn en je kan nu eenmaal niet alles in de hand hebben. Als het wel kon was het ongeluk gewoon nooit gebeurt en zat je nu niet met een Daantje vol gaten die ook nog eens erg bang is en was je zelf ook een trauma armer.

Ik hoop dat je het nog leest, want ik heb enorme bewondering voor jouw aanpak en jouw vermogen om de situatie in te schatten en Daantje te steunen.

[Hope]

Ik had niet gequote omdat mijn opmerking meer algemeen bedoelt was, maar ik had het bij het niet weglopen over een aanpak zoals wat Hope schreef. Naar mijn gevoel vergroot je op die manier de angst alleen maar, dus ik zie het niet als een oplossing.

Edit: Dus voor de duidelijkheid, het was niet op jouw handelen bedoelt.

Dat je je omgeving inderdaad niet in de hand hebt kan je niets aan veranderen, maar vervelend is het wel, want je komt ook als je het niet opzoekt makkelijk in situaties waar Daantje nog niet aan toe is.

Als mijn hond zó bang is dat hij gillend op de grond gaat liggen omdat hij niet langs die enge herder durft, dan hoeft hij niet.
Als ik niet in een achtbaan durf en je dwingt me, dan vertrouw ik je nooit meer in een pretpark. Mijn hond geeft iets aan en daar luister ik naar.

Stel. Je bent bang van water. Dooooooodsbang.
Dan ga je met iemand die je vertrouwd naar het kikkerbadje. Je tenen in het water, daarna je voeten, etc. Dat bouw je in rust en vertrouwen op, en uiteindelijk spring je zelfverzekerd van de hoge duikplank af.
Nelson is in training met blaffende honden nog in het kikkerbadje. Komen wij onderweg een hoge duikplank tegen (waakhond die achtervolgt achter hek/heg, blaffend etc) dan draai ik om. Niet om te vluchten of ontwijken, maar omdat ik pertinent weiger om mijn hond van de hoge duikplank af te duwen. Daar is hij namelijk absoluut niet mee geholpen. Kans bestaat namelijk dat hij daarna ook niet meer zoveel vertrouwen heeft in het kikkerbadje.

Edit: ik wil niet zeggen dat Parelridder niet goed gereageert heeft. Ik zeg hoe ik tegen het passeren van honden aankijk met mijn hond die zwaar getraumatiseerd is.

[me and my boys]

Ik heb het niet opgezocht, jemig.. Ik werd er net zo door overvallen als zij! En dan zit je er al in, ik kan niet terugdraaien dat we daar zijn. Ik heb geprobeerd de aandacht van de eigenaren te trekken, zodat die het konden laten stoppen, maar zonder succes. Hoe kun je nou denken dat ik haar dit zou willen aan doen?? Over mijn lijk dat ik haar in deze situatie had willen brengen!

huh?
Waar heb je t over ik bedoel dat helemaal niet!
Heb het over Hope haar reactie hoe om te gaan met een bange hond!

Iedereen die hier op de bp zit zou zoiets nooit denken, ik dus ook niet!

[Siberienne]

Moet de conclusie dan ook niet zijn 'het hangt af van de hond en de situatie'.

Het is niet zo zwart wit te zeggen. En Ludmilla, natuurlijk doe je je uiterste best en heb je dan soms ineens iets dat je niet onder controle hebt. Dat is shit. Daantje heeft zo te lezen een top basis. Je doet nu een soort processie van echternach; 3 stappen vooruit en en dan weer twee terug. Dat is erg balen maar mijn ervaring is met het ombuigen van gedrag dat je echt niet naar nul bent. Je bent wel vooruit. Het is alleen heel heel zwaar, zeker om je hond zo bang te zien. Waar Daantje alleen niks aan heeft is de wat-als. Daar zijn wij mensen erg goed in. Zij zal er zelf niet mee bezig zijn 'wat als die honden er niet geweest waren'. Zij gaat vol moed de volgende dag weer in. Voor je eigen gemoedsrust helpt het soms om dat dan ook te proberen en de wat à,s los te laten. Dit is geen kritiek hoor! Ik herken het alleen heel erg van mezelf, en het kost teveel energie...


Ik wil deze link nog met je delen ; https://books.google.nl/books?id=AS_4Ap ... ll&f=false

In dit boek staat een stuk over post traumatische stress bij honden. Wie weet helpt het je.

Heel heel veel sterkte !

[frodo quin]

Als mijn hond zó bang is dat hij gillend op de grond gaat liggen omdat hij niet langs die enge herder durft, dan hoeft hij niet.
Als ik niet in een achtbaan durf en je dwingt me, dan vertrouw ik je nooit meer in een pretpark. Mijn hond geeft iets aan en daar luister ik naar.

Stel. Je bent bang van water. Dooooooodsbang.
Dan ga je met iemand die je vertrouwd naar het kikkerbadje. Je tenen in het water, daarna je voeten, etc. Dat bouw je in rust en vertrouwen op, en uiteindelijk spring je zelfverzekerd van de hoge duikplank af.
Nelson is in training met blaffende honden nog in het kikkerbadje. Komen wij onderweg een hoge duikplank tegen (waakhond die achtervolgt achter hek/heg, blaffend etc) dan draai ik om. Niet om te vluchten of ontwijken, maar omdat ik pertinent weiger om mijn hond van de hoge duikplank af te duwen. Daar is hij namelijk absoluut niet mee geholpen. Kans bestaat namelijk dat hij daarna ook niet meer zoveel vertrouwen heeft in het kikkerbadje.

Edit: ik wil niet zeggen dat Parelridder niet goed gereageert heeft. Ik zeg hoe ik tegen het passeren van honden aankijk met mijn hond die zwaar getraumatiseerd is.

Ik quote mijn latere post even:

Hm, ik geloof dat ik wel begrijp wat je wil zeggen. Ik had geen rekening gehouden met complete paniek en onbereikbaar door angst. In dat geval zou ik persoonlijk denk ik wel kiezen om de hond zo snel mogelijk uit de situatie te halen, ook als dat omkeren is. als er helemaal geen leerproces mogelijk is gaat de hond natuurlijk ook niet leren dat vluchten de oplossing is.

[rosmin]

Mensen ik ben er even tussenuit. Dus niks engs aan de hand, maar ik kan het er niet bij hebben.

[Parelridder]

Ben ik weer.. Gistermiddag mezelf opgepept middels een lolletje met een buurtgenoot, zodat ik opgewekt aan Daantjes wandeling kon beginnen. Ging allemaal prima (nou ja, ze is argwanend als we een steeg passeren en idem tav gillende kinderen, maar goed als ik het regelmatig even halt houden, situatie bekijken en verder wandelen + weer ontspannen samen vat als "allemaal prima", dan klopt het) tót we links van ons (Daantjes kant dus) ineens een retriever(kruising?) luid blaffend/uitvallend op ons afgestormd kregen. Vanaf een oprit, tussen een auto en caravan door. In die split second kon ik natuurlijk nog niet zien wwat het was en evenmin of het aan een lijn zat. Aan de grond genageld stonden we. De volgende fractie van een seconde checkte ik de afstand van die hond (die nu stil stond in dreigende houding) tot Daantje en het aanlijngebeuren. Er hing een lijn aan, maar die stond nog niet strak en ik kon onmogelijk zien tot waar de hond er mee kon komen omdat de lijn tussen auto en caravan verdween. Nog voor ik iets anders kon denken/doen, sprong de hond weer op ons af, blaffend, nu tot in de lijn hangend. Die was kort genoeg, we werden niet bereikt, maar ik schoot ontzettend uit mijn slof, verbaal. Daarop (en het maakt me nog boos dat dán wel wordt ingegrepen) kwam er een man te voorschijn uit een voortuintje áchter de caravan, om MIJ te berispen, omdat de hond 'niks doet hoor'. Dus als ik met een mes zwaaiend tegen voorbijgangers tetter, dan doe ik 'niks'?!?!
Wij voelden ons behoorlijk bedreigd en ik doe zó verschrikkelijk mijn best om een kalm blokje om te wandelen, maar als mensen hun hond de gelegenheid geven om te gaan liggen loeren achter geparkeerde zooi, om vanuit daar hun voortuin te bewaken (rijtjeshuizen he, ik loop hier niet langs omheinde erven of zo!) dan wordt het natuurlijk wel zo ongeveer onmogelijk om een redelijk hanteerbare route te bedenken.
Woest en jankend de weg vervolgt, niet goed voor Daantje, dus geprobeerd mijn eerdere stemming terug te vinden door een opgewekt liedje te bedenken en dat te gaan zingen. Dat liedje klonk nog nooit zo raar. Thuis onder de douche gegaan, dat werkte beter.
Daantje weer zachtjes gemasseerd, dat werkt goed. Die wazige blik spreekt boekdelen en ze ging vanmorgen zelfs lekker op haar rug liggen toen ik haar (hard gespannen) achterpoten zachtjes ging masseren. Na afloop maakte ze een lollige buiging naar me, dus dat houden we er dus maar in