Parelridder schreef:Ben ik weer.. Gistermiddag mezelf opgepept middels een lolletje met een buurtgenoot, zodat ik opgewekt aan Daantjes wandeling kon beginnen. Ging allemaal prima (nou ja, ze is argwanend als we een steeg passeren en idem tav gillende kinderen, maar goed als ik het regelmatig even halt houden, situatie bekijken en verder wandelen + weer ontspannen samen vat als "allemaal prima", dan klopt het) tót we links van ons (Daantjes kant dus) ineens een retriever(kruising?) luid blaffend/uitvallend op ons afgestormd kregen. Vanaf een oprit, tussen een auto en caravan door. In die split second kon ik natuurlijk nog niet zien wwat het was en evenmin of het aan een lijn zat. Aan de grond genageld stonden we. De volgende fractie van een seconde checkte ik de afstand van die hond (die nu stil stond in dreigende houding) tot Daantje en het aanlijngebeuren. Er hing een lijn aan, maar die stond nog niet strak en ik kon onmogelijk zien tot waar de hond er mee kon komen omdat de lijn tussen auto en caravan verdween. Nog voor ik iets anders kon denken/doen, sprong de hond weer op ons af, blaffend, nu tot in de lijn hangend. Die was kort genoeg, we werden niet bereikt, maar ik schoot ontzettend uit mijn slof, verbaal. Daarop (en het maakt me nog boos dat dán wel wordt ingegrepen) kwam er een man te voorschijn uit een voortuintje áchter de caravan, om MIJ te berispen, omdat de hond 'niks doet hoor'. Dus als ik met een mes zwaaiend tegen voorbijgangers tetter, dan doe ik 'niks'?!?!
Wij voelden ons behoorlijk bedreigd en ik doe zó verschrikkelijk mijn best om een kalm blokje om te wandelen, maar als mensen hun hond de gelegenheid geven om te gaan liggen loeren achter geparkeerde zooi, om vanuit daar hun voortuin te bewaken (rijtjeshuizen he, ik loop hier niet langs omheinde erven of zo!) dan wordt het natuurlijk wel zo ongeveer onmogelijk om een redelijk hanteerbare route te bedenken.
Woest en jankend de weg vervolgt, niet goed voor Daantje, dus geprobeerd mijn eerdere stemming terug te vinden door een opgewekt liedje te bedenken en dat te gaan zingen. Dat liedje klonk nog nooit zo raar. Thuis onder de douche gegaan, dat werkte beter.
Daantje weer zachtjes gemasseerd, dat werkt goed. Die wazige blik spreekt boekdelen en ze ging vanmorgen zelfs lekker op haar rug liggen toen ik haar (hard gespannen) achterpoten zachtjes ging masseren. Na afloop maakte ze een lollige buiging naar me, dus dat houden we er dus maar in
Jij kan ook echt je deur niet uit zonder een idioot van een hondenmens tegen te komen hé Hoe ging het met Daantje toen de hond niet bij haar bleek te kunnen en tijdens de rest van de wandeling?
Wat een drama dat je geen rondje kan lopen zonder dit soort verrassingen.
Kan je niet ergens op een industrietterrein wandelen/trainen? Buiten de bebouwde kom misschien?
Vreselijk, die situaties. En mensen begrijpen het niet want ze weten niet waar jullie doorheen zijn gegaan.
Voel ook enorm met jullie mee. Dit zijn dus precies het soort situaties waar mijn hond (niet getraumatiseerd) ook totaal niet mee om kan gaan en je dus overal tegen komt. Het is mij pas met deze hond gaan opvallen, want de eerdere reageerden niet op dergelijke situaties. Nu moet ik wel ter geruststelling zeggen dat de schrik op dit soort dingen steeds minder zal worden.
Tip voor industrieterrein: ga dat eerst zonder hond een paar keer op verschillende tijdstippen verkennen om te kijken waar en wanneer honden achter hekken zitten en om te kijken welke honden er nog meer worden uitgelaten. Ik heb nog navraag gedaan over mijn stekkie en dat blijkt het stuk te zijn voor alle k*thonden (prima als ze aangelijnd zouden worden uitgelaten). Dus ik ga daar alleen nog maar op een bepaalde tijd heen en voor de avond zoek ik nog even en ga ik voorlopig maar even na een afgeschermd hok voor honden. Daar is maar 1 poort dus daar komt niemand binnen als ik met mijn k*nt ervoor sta.
Om geen andere honden tegen te komen, lopen wij met Sofi graag in een begrazingsgebied. Daar lopen nauwelijks andere honden en wie daar met zijn hond loopt heeft hem aangelijnd of lijnt aan zodraa er een andere hond in zicht is. Zo werkt het tenminste in het gebied achter ons huis. Heerlijk rustig is het daar
Wat lijkt het me erg iedere dag met angst in je lijf met je hond te gaan lopen.
Ik ken dat gelukkig hier niet. Iedere dag komen we samen in het bos op een losloopveld met wel tien tot 12 andere honden van heel erg klein tot erg groot. O.a een Chiwawa, een labrador, een Australian Shepherd, een drentse patrijs, een kruising tussen een mechelse herder en een husky, een corgi, een basset hound, een cane corso, een boerenfox, een american stafford, een boston terrier, een saarloos wolfshond.
Nooit problemen die spelen allemaal met elkaar. Na een uur op dat veld maak ik dan nog een wandeling door de bossen, ga dan zwemmen met Saartje en loop weer terug door de bossen naar de auto.
Ik denk dat ik bevoorrecht ben?
is het iets om met een petcorrector op stap te gaan, een busje waar alleen lucht uitgeperst wordt..
Toen die van mij regelmatig door de mangel werden genomen heb ik er eentje aangeschaft, 1 x gebruikt
Maar ik had dat ding steeds bij me en het klinkt raar, ik voelde me er erg zeker door en schijnbaar straalde ik dat ook uit en geen last meer gehad van opdringende blaffende ettertjes...
Oke met een heuze aanval helpt zo n ding niet hoor, maar zoals wat hier beschrijft dan had ik zo n ding gebruikt
Hier ook altijd druk met honden en de meeste niet opgevoed, t is gewoon waardeloos om altijd op je hoede te zijn
Een pet corrector lijkt me in deze nog niet zo goed.
Ik denk dat de hond die netjes aangelijnd was en niet bij Daantje kon komen dan de volle laag had gekregen. Was dat mijn hond geweest dan was ik echt not amused geweest . ( nu waarschijnlijk ook al niet als ik de volle laag zou krijgen dat mijn hond netjes aangelijnd door een woonwijk loopt en uitvalt aan een lijn en ik d'r verder onder controle heb)
MarijeEnBoomer schreef:Een pet corrector lijkt me in deze nog niet zo goed.
Ik denk dat de hond die netjes aangelijnd was en niet bij Daantje kon komen dan de volle laag had gekregen. Was dat mijn hond geweest dan was ik echt not amused geweest . ( nu waarschijnlijk ook al niet als ik de volle laag zou krijgen dat mijn hond netjes aangelijnd door een woonwijk loopt en uitvalt aan een lijn en ik d'r verder onder controle heb)
Ik las dat de hond aan een hele lange lijn in een voortuin/caravan lag aangebonden. Dat is wat anders als netjes aan de lijn hebben. Aanbinden zonder dat je er naast zit aan een lijn die zo lang is dat hond deels op straat komt is gewoon niet ok. Een hond die aan de lijn uitvalt is anders vind ik.
Lil schreef:Ik las dat de hond aan een hele lange lijn in een voortuin/caravan lag aangebonden. Dat is wat anders als netjes aan de lijn hebben. Aanbinden zonder dat je er naast zit aan een lijn die zo lang is dat hond deels op straat komt is gewoon niet ok. Een hond die aan de lijn uitvalt is anders vind ik.
ja dit...en die hond was zonder baas die kwam later pas...
een uitvallende hond laat je niet aan een lange lijn maar ja sommige wel helaas...
id als er iem aan vast had gezeten zou ik dat ook niet doen
'k Heb het huisnummer bekeken en kijk nu ver vooruit of ik iets zie wat er op kan wijzen dat de hond buiten ligt. Bij twijfel ga ik tijdig (vóór uitvallen) even naar de overkant van de straat. Daar laat die hond zich ook wel horen, maar dat heeft natuurlijk een andere impact dan wanneer die ineens ook fysiek naar je toe knalt.
Daantjes reactie was overigens relatief goed. Ze stond aanvankelijk net als ik aan de grond genageld na de uitval. Ik checkte meteen daarna haar houding en de situatie van de hond (lijn, afstand die nog genomen kon worden, kortom Daantjes veiligheid). Daantje nam een wat lage houding aan (oortjes, staart) maar geen 'paniek'. Toen viel die hond nogmaals uit, waarbij hij/zij in de lijn hing, waarop ik brulde dat 'ie z'n snater moest houden of zo iets (waarop de eigenaar van de hond dus ineens uit het tuintje kwam en wél wat kon zeggen, tegen mij). Daantje kon daarna weer mee lopen. Ik denk dat de duur van het uitvallen een rol speelt bij de mate waarin ze kon herstellen van de schrik, maar ook het type hond. Dit was een retriever(kruising). Die zal haar minder snel imponeren vermoedelijk, vanuit het extra 'vertrouwt' voelen met die groep, dan een ander type.
Gister in de namiddag een Berner Sennen tegemoet gelopen op de stoep. Ik ging al op grote afstand naar de overzijde van de straat. Sowieso houd ik afstand van andere honden, omdat ik de spanning hanteerbaar wil houden. Daarnaast is gebleken dat als ze 'gek' doet (korte enthousiaste reactie a/d lijn) ze meteen daarna enorm pijn heeft (de tgv bijten/scheuren gescheurde schouderspier) dus dat is én geen beste associatie met contact én dat mág niet tbv het herstel (wondherstel gaat goed overigens!!!).
Enfin, ik ging naar de overzijde van de straat om afstand te houden tot de BS en terwijl ik daar heen liep zag Daantje die hond ineens. ze stond stil, midden op de weg en de schrik was gigantisch. Haar ogen spraken boekdelen: ze dacht 'de' hond te zien. En dat was zo invoelbaar! Ik heb zelf in het bos (met de 3 anderen) de afgelopen tijd ook een hartverzakking gehad als ik een 'grote pluishond' zag (een Leon Berger bijv.) Dat silhouet en formaat.. als het enigszins dat van de Sarplaninac nadert, triggert het de beelden van de aanval. En kennelijk gebeurde dat ook bij Daantje. Het was gruwelijk, die uitdrukking in haar oogjes, de paniek daarin te zien toe nemen. Ik ben meteen weer naast haar gaan staan (wat ik doe als ze ergens van schrikt, letterlijk er zijn) en gepoogd haar er toe te bewegen mee door te lopen naar de overzijde van de straat. Maar ze kon niet, ze kon alleen maar de staart diep laten zakken en de oortjes idem en met grote schrikogen kijken, staren. En daarna volgde een soort in zichzelf gekeerde blik, met nog steeds die ronde, starende schrikogen. Vreselijk. Daarop deed ze iets wat mij hoop gaf: ik zag het dopje van haar neus gaan bewegen: ze begon zich in te spannen om te ruiken wie ons naderde (de hond nog steeds op de stoep, zij op de straat, met een stukje gras er tussen, dus wel onze kant uit, maar niet recht op ons af). Ik vond dat zo knap, en naar mijn gevoel zo typisch Daantje, om ondanks deze enorme angst d'r koppie er zo bij te kunnen houden dat ze ging checken of het de Sarplaninac is (althans, ik neem aan dat ze daarom zo haar best ging doen om al op die afstand enorm te pogen wat haar neus haar kon vertellen over de naderende hond).
Nou was de angst sowieso te groot om contact te gaan laten maken, om eventueel te kunnen vast stellen 'Nope, dit is een andere hond". Maar was het een andere hond geweest dan was het wellicht een optie geweest te laten passeren op een afstand dat ze had kunnen ruiken. Deze reu is echter geen leukerd en vooral eentje die constant enorm trekt aan de flexlijn en op die wijze z'n baasje dagelijks naar het veldje sleurt. Ze kan 'm niet of nauwelijks houden. Dus dit is sowieso niet de aangewezen hond/combinatie om (tzt) te gebruiken voor haar herstel.
Ik kon Daantje er vervolgens van overtuigen mee te lopen naar de overzijde van de straat, waar we achter geparkeerde auto's liepen terwijl we de BS passeerden. Vanaf de overzijde zijn we zsm weer terug gekeerd naar de kant waar de BS liep, zodat ze 'm nog kon nakijken en wellicht zo nog wat kon ruiken als ze wilde. Ze spiedde een zijstraat in en vervolgens achterom, tot ze 'm zag. Het leek haar rust te geven dat ze 'm zag weg lopen. We vervolgden onze - nog maar net begonnen - wandeling en dat ging goed (goed naar wat je nu verwachten mag uiteraard, maar ze ging niet de rest van de wandeling gebukt onder de angst die ze gevoeld had nav de BS).
Ik heb overigens naast de Telizen (ingezet direct na thuiskomst van de aanval, nog voor de operatie), de Adaptil halsband (ingezet de 1e dag na de aanval) en Rescue (ingezet de 2e dag na de aanval) nu ook een Adaptil verdamper ingezet. Dit n.a.v. wat ik mij intussen realiseerde over het doorwerken van ontspanning thuis, op haar herstel buitenshuis: staat het stress verwerkings systeem op scherp, dan schrik je veel makkelijker en heviger, dus een groot deel van de dag weten te ontspannen en vanuit die toestand dingen beleven die spannend zijn is beter te doen. Ik heb de indruk dat het werkt (en dat had ik niet gedacht, omdat ik nogal vaak een raam open heb staan) want ik vind haar vrolijker worden.
Tav wandelen in industriegebied: die verleiding is groot, maar ik kies er bewust niet voor. Even buiten het feit dat mensen met agressieve honden juist velden in die omgeving opzoeken omdat ze daar ongestoord kunnen lopen en het in die zin geen omgeving is waar ik graag/ontspannen mijn honden uit laat. Maar wat mijn voornaamste reden is, die velden kan ik vermoedelijk wel vermijden, is dat ik het belangrijk vind dat ze weer kan om gaan met de gewone geluiden en visuele prikkels. Dus een blaf achter een raam, een paar kinderen die gillend spelen, een tuinpoort die open gaat.. En ze kán dat alleen leren door het niet volledig te vermijden.
De eerste week moest ze echt ontzien worden, tot rust komen. Ze liep zo kort mogelijk (puur poepen/plassen) op zo stil mogelijke tijden en niet vaker dan nodig. Ik heb daar n.a.v. hoe het ging 2 weken van gemaakt, zij het dat ik de 2e week de frequentie van deze mini wandelingetjes heb opgevoerd naar 5 x daags. Maar als we blijven ontwijken wat spannend is, dan komt ze er niet overheen. Sterker nog, dan groeit het. Die angst gaat niet vanzelf weg. De adrenaline moet voldoende gezakt zijn om te kunnen gaan oefenen, maar vervolgens is de oefening nodig om te herstellen.
Het doet me heel veel, meer dan ik kan verwoorden, om haar te zien in een vreselijke schrik-situatie (zoals bij die 2 honden achter heg/hek en de grote angst ogen tav de Berner Sennen) en dat zijn ook geen situaties die ik zou willen tegen komen, maar we komen ook langs allerhande andere situaties: gemeentewerkers met machines die ze eerst ook eng vond en nu weer kan aanhoren, spelende kinderen die ze nu als ze niet op haar af rennen of groepsgewijze schreeuwen/gillen weer leuk vindt om te zien, passerende hondjes (als die haar niet aan kijken kwispelt ze er naar! bij aankijken zonder blaffen doet ze alsof ze het niet zit en loopt enorm over de grond snuffend verder). Onze wandelingetjes zijn eigenlijk 5 trainingen per dag. Gewapend met een zak lekkers als was ze een puppy lopen we ons rondje. Ik varieer niet in route, niet alleen vanwege het scherp moeten bewaken van de fysiek belasting, maar zéker ook omdat we nu beiden weten wat ons te wachten staat (ik weet welke tuinen ik niet wil passeren met haar en zij weet waar eventueel een blaf achter een raam zal klinken en dat die blaf niet gevolgd wordt door meer, dus kan weer leren vertrouwen dat niet iedere blaf en aankondiging van geweld is). Met het (wekelijks enkele minuten) opbouwen van de tijdsduur van wandelen, zal aan de wandeling een stukje straat worden toegevoegd, dus uitbreiding van de prikkels.
Oh ja, ik heb afgelopen donderdag middag (dag en tijd van de aanval) het schoolplein bezocht waar we langs liepen na de aanval, omdat dit de kortste route naar huis was vanaf de Sarplaninac. Alleen uiteraard (en met pijn in m'n buik). Ik wilde weten of er daar op die tijd kinderen spelen, omdat ik niet begrijp dat ze zo bang is voor het geluid van spelende kinderen, te meer omdat ze dat geluid vanaf het allereerste moment juist geweldig vond. Ik heb een puppyfilmpje, ze was nog maar nét bij me, waarop ze onbekende spelende kinderen hoort en niet ziet. Ze werd daar meteen dol blij van, wilde er heen (dank aan de fokker!) Heeft ze kinderen gehoord terwijl ze werd aangevallen? Heeft ze de paniek gillen van de zoons van de eigenaar, toen de hond de tuin uit rende, geassocieerd met het geluid van spelende kinderen? (niet ondenkbaar, maar voor mij klonk dat toen heel duidelijk als paniek-gil en dat is wel anders..). Heeft ze de aanblik van die 2 jongen (12 en 14) die op een afstandje van de Sarplaninac stonden, schuin er achter, geassocieerd met het gebeurde? (maar ze waren niet meer piepklein, bewogen nauwelijks en zeiden niets, dus in hoeverre associeert ze dat met spelende kinderen?) of heeft ze het na de aanval - in hevige angst - gepasseerde schoolplein, waar ik haar zelfs een stuk heb moeten dragen omdat ze geen stap meer kon zetten van angst, met daarop waarschijnlijk groepen spelende kinderen, geassocieerd met haar gevoel van dat moment..??
Ik denk dat diverse dingen een rol spelen. Flatcoateds zijn honden die ver bovengemiddeld associëren (we noemen dat dan ook wel intelligentie, maar ze maken in ieder geval boven gemiddeld lange reeksen associaties, koppelen een lange reeks dingen die achter elkaar gebeuren aan elkaar).
In onze route door de wijk passeren we soms een kind en altijd één speeltuintje. Dat speeltuintje wilde ze eerst vermijden (en dat naderen/passeren hebben we dus ook opgebouwd) en nu kijkt ze er weer met interesse naar en kan er vlak langs lopen. Soms schrikt ze van wat ze daar hoort (met name als het geluid áchter ons is) soms trekt het speeltuintje haar aan, afhankelijk van de hevigheid van het geluid en de drukte.
Ik voel zo'n bewondering voor haar! Wat een veerkracht, om 3 weken na deze afgrijselijke aanval al weer wat van zichzelf te weten terug te vinden. Ze moet ook voor de dingen die ze nu weer oké vindt of zelfs leuk nog 'werken': ze moet eerst even kijken voor ze weet of ze het echt leuk vindt, maar ik maak een diepe buiging voor dat ze al bereikt heeft! Kanjer!!
Edit: hier en daar letters te weinig getyped (wat soms tot andere woorden leidde)
Laatst gewijzigd door Parelridder op za 24 sep 2016, 13:40, 2 keer totaal gewijzigd.
Ik vind dat je het heel goed aanpakt. Gelukkig gaat Daantje niet in een zone waar er enkel nog maar paniek bestaat, maar blijft ze wel nog een beetje open staan als ze erg bang is. Ik denk dat dat heel belangrijk is naar herstel toe. Je mag echt wel trots zijn op haar en trouwens ook op jezelf.
Ik denk dat het inderdaad mogelijk is dat ze het speelplein met kids associeert met de aanval, maar het zou ook kunnen dat het gewoon de drukte is. Als je bang bent heb je een grote behoefte aan controle en overzicht en kinderen zijn heel druk, dus een hoop prikkels om te interpreteren.
Jullie zijn mooi bezig samen, complimenten voor Daantje maar ook voor haar baasje die toch een band van hier tot Tokio met haar moet hebben. Haar vertrouwen in jou zal haar ook zo enorm helpen. Mooi om te lezen wat een stappen ze maakt.
Is het nog een idee om, als je in zo'n situatie met bv een BS zit, even terug over te steken als die voorbij is zodat ze zijn spoor kan ruiken? Als mijn meneren in de wijk een nieuwe hond zien, en ik vind kennismaken geen goed idee, merk ik dat ze het heel prettig vinden om even te snuffen waar die hond gelopen (of evt geplast) heeft.
Jullie zijn mooi bezig samen, complimenten voor Daantje maar ook voor haar baasje die toch een band van hier tot Tokio met haar moet hebben. Haar vertrouwen in jou zal haar ook zo enorm helpen. Mooi om te lezen wat een stappen ze maakt.
Is het nog een idee om, als je in zo'n situatie met bv een BS zit, even terug over te steken als die voorbij is zodat ze zijn spoor kan ruiken? Als mijn meneren in de wijk een nieuwe hond zien, en ik vind kennismaken geen goed idee, merk ik dat ze het heel prettig vinden om even te snuffen waar die hond gelopen (of evt geplast) heeft.
Succes met het traject verder !
Volgens mij is dat precies wat ze ook gedaan heeft.
Je doet het fantastisch Ludmilla! Ik heb dan ook het volste vertrouwen dat het helemaal goed gaat komen!
Hoe ging het met Daantje toen de hond niet bij haar bleek te kunnen en tijdens de rest van de wandeling?
