Daantje is aangevallen door een ontsnapte Sarplaninac

[Siberienne]

Volgens mij is dat precies wat ze ook gedaan heeft.

Je doet het fantastisch Ludmilla! Ik heb dan ook het volste vertrouwen dat het helemaal goed gaat komen!

Oh ik dacht ze haar na had laten kijken, niet dat ze daadwerkelijk op het spoor was gaan staan. Verkeerd gelezen

[Parelridder]

We zijn wel op het spoor gaan staan, maar daar heeft ze niet zichtbaar wat mee gedaan. Ze heeft vanaf dat spoor de hond nagekeken en daarna zijn we in tegengestelde richting over het loopspoor verder gewandeld. Flatcoateds zijn over het algemeen 'ogenhonden' (term Anke Bogaerts). Maar het kan natuurlijk prima dat ze minder zichtbaar weldegelijk ook de geur heeft vast gesteld (Flatcoateds zoeken met een hoge kophouding en lopen ook spoor met een relatief hoge kophouding, als staande honden), ik kan mij haast niet anders voor stellen: of ze nu wil of niet, die neus zit er op.. En misschien was ze al voldoende succesvol toen ze zich eerder, vanaf de straat, zo nadrukkelijk inspande om de hond te ruiken, was ze daarom niet zichtbaar bezig met z'n spoor.
Maar ze had op het moment van terugkeer op die stoep kennelijk meer behoefte aan kijken waar hij gebleven was, dan aan (nogmaals) uitvoerig snuffelen.

Ontzettend bedankt weer voor mee denken en jullie vertrouwen!

[Parelridder]

Ik denk dat het inderdaad mogelijk is dat ze het speelplein met kids associeert met de aanval, maar het zou ook kunnen dat het gewoon de drukte is. Als je bang bent heb je een grote behoefte aan controle en overzicht en kinderen zijn heel druk, dus een hoop prikkels om te interpreteren.

Ja, in het begin dacht ik dat het puur het gevoel van controle(verlies) betrof. Maar dat klopte naar mijn idee niet met haar reactie op het in de verte klinkende geluid van het schoolpleintje. Ik wist niet eens dat je dat vanaf de huidige wandelroute kon horen, zo mild is dat geluid vanaf daar. Maar op onze huidige wandelroute, waarbij we geen van de wegen naar de Sarplaninac op gaan, passeren we een zijstraatje wat hemelsbreed gezien richting het schooltje loopt (ware het niet dat het zo ver niet loopt, want verderop een bocht maakt). En als de kinderen op het schoolplein spelen, hoor je hen ter hoogte van die zijstraat, heel in de verte. Terwijl de straat daar dus niet heen leidt en er niets anders zichtbaar is in dat straatje dan rijtjeshuizen én het echt flinke afstand is (nagekeken op de plattegrond: hemelsbreed is dat ruim 300 meter én er staan rijen huizen tussen, wat het geluid ook nog dempt natuurlijk). Toch staat ze daar dan stil, moet eerst gespannen die zijstraat in kijken om zich er van te vergewissen dat er niets is, om pas daarna weer verder te kunnen lopen.
Ze is ook op haar hoede als we een woning passeren waarin zacht een huilend kind hoorbaar is, ook niet goed te rijmen met mijn eerdere verwachting dat het om het gevoel van controle gaat, dus ergens lijkt er een associatie gemaakt met de aanval/angst en kindergeluiden.

[Hope]

Even weer een ervaring vanuit hier. Misschien heb je er iets aan.

Ik kan vanuit mijn huis twee kanten op. Links het buitengebied/bos, rechts richting dorp.
De straat waarin Nelson is aangevallen ligt een klein kwarier wandelen vanuit ons huis. Het lijkt alsof Nelson een plattegrond in zijn hoofd heeft waarop hij een grote cirkel heeft getrokken rondom de plaats van de aanval. Daarbinnen is hij veel banger dan daarbuiten. Ik weet even niet hoe ik het anders moet omschrijven.

Als we richting dorpskern lopen en we slaan linksaf (hij gaat écht het dorp niet meer in, dat is te dichtbij) dan schrikt Nelson overal van. Honden aan de lijn, kinderen, een passerende auto.
Ga ik vanaf huis linksaf richting bos, dan is hij echt anders. Een auto boeit hem niet, een hond aan de riem evenmin.

Ik heb hier het idee dat hij zich in een grote omgeving rondom de plaats van de aanval onveilig voelt en zich op scherp zet. Met de kennis die ik heb (nooit gevraagd aan een GT of het zo kan werken) bedacht ik me dat ik heel duidelijk begrijp dat de hond (zou hij nog leven) bij dat ene huis hoorde. Maar hoe werkt dat instinctief voor een hond? Denken ze dat het territorium van zo'n bakbeest een natuurlijk formaat heeft? Want dan zou mijn hond kunnen denken dat hij achter elke boom die ene specifieke hond tegen kan komen.

Misschien speelt zo iets bij Daantje ook?

[Parelridder]

Ik vermoed dat dit wel een rol speelt, maar niet zodanig dat we het zouden kunnen oplossen door bijv. naar Ameland te verhuizen. In huis schrikt ze immers van een blaf in een tv programma, terwijl ze hier verder (gelukkig!!) absoluut niet op haar hoede is.
Maar ik sla wel nadrukkelijk vanuit de voordeur rechts af en wandel daarmee in tegengestelde richting als wanneer we een 'rondje Sarplaninac' lopen. De wijk waarin die woont (hier 5 minuutjes lopen vandaan, maar officieel wel een andere wijk) en waar we tot 1 september bij voorkeur wandelden gaan we niet meer in, want is vanuit hier alleen bereikbaar als we het wandelpad waar die hond aan woont op z'n minst passeren. Maar wat jij omschrijft van Nelson, dat zie ik ook bij Daantje: ze kent de plattegrond en weet dus heel goed dat hemelsbreed gezien, er achter een bepaald zijstraatje en huizenblokken, de weg ligt waaraan de basisschool is, waar we door staken na de aanval (dáár weer achter, is het wandelpad waar het gebeurde).
Ik heb ook overwogen om de achterdeur te gaan nemen, want dat doorbeekt ons ritueel nog verder, we verlaten ons huis namelijk nóóit via de achterdeur. De steeg komt echter uit op een veldje, tevens veel gebruikte route naar een aangrenzend parkje. de kans dat ze vanuit de steeg lopend op een (loslopende) hond stuit is dus groot. Dan liever via de voordeur, maar ipv het gebruikelijke links-af, maken we nu een duidelijke wending naar rechts, waarmee ik haar hoop te zeggen "We gaan niet naar de Sarpmaniak hoor". En ze loopt die route ook zichtbaar ontspannener: links af vindt ze geen goed plan, rechts af is oké.

Daarstraks trouwens weer honden in een achtertuin die uit vielen achter hun tuinhek. Knetter word je er toch van! Ze schrok zich natuurlijk rot. Maar gelukkig ditmaal een eindje bij ons vandaan én pas toen we er al voorbij waren, dat scheelt enorm.
Tav het speeltuintje diezelfde wandeling een goede ervaring: er waren 2 ouders met 2 kleine kinderen aan het spelen. Bij het passeren van het hek (en groen) er om heen zag Daantje de vader met 1 kind op de glijbaan. ze stond stil en vond het zo-zo. Ik gaf haar tijd om even kalm te kijken, in de hoop dat ze het alsnog oké zou vinden, maar ze vond het naarmate ze langer keek alleen maar spannender. Ik stapte naar de toegang en nam haar zo mee nar het wandelpaadje om het speelveldje, maar binnen het hek, zodat ze van dichtbij kon zien wie/wat. En zodra ze daar stond veranderde haar hele houding 'Ow een peutertje!" en volgde een blije kop met ontspannen kwispel. We volgden het wandelpaadje en kuierden zo aan het eind van het speelveld het omheinde speeltuintje weer uit. Dit was een week geleden echt nog niet te doen.

[Hope]

Nee, naar Ameland verhuizen gaat niet helpen. Ik denk dat ze namelijk toch ook ergens baat heeft bij het vertrouwde van haar eigen omgeving. De geuren, kleuren en routes. Anders weet je als hond helemáál niet meer waar je bent.

Ik denk echt dat je het goed doet. Ik wilde het gewoon even meegeven als gedachtengang. Iets waar ik zelf zo mee heb lopen tobben en denken. Konden ze maar praten hé.

[Parelridder]

Ik wil best naar Ameland verhuizen.. dus als ik een goede reden hebben zou.. We gaan in het najaar daar weer op vakantie en ik vermoed en hoop dat ze daar wel erg van zal genieten, al was het alleen al van de afleiding die al die konijnengeurtjes haar zullen geven! Ik hoop dat de ontspanning van die omgeving een extra zetje in het herstel biedt. Maar er wonen, dat zal helaas niet gaan.
Ik heb trouwens zo'n 2 wkn geleden een woningruil advertentie geplaatst, maar dan naar een dorp hier vlak bij. Ik denk dat het best aangenaam zal zijn voor haar om weg te zijn van hier. Maar de ervaring dat er gekken rondlopen, onbetrouwbare idioten die je zo maar naar het leven staan en waar je niks tegen kunt beginnen, dat neem ik er niet mee weg. We ontkomen niet aan training van wat die hond haar allemaal heeft ontnomen en zo lang we hier wonen (en ik ga er vanuit dat dat nog jaren zal zijn) zullen we ons moeten inspannen om haar gevoel van veiligheid hier weer terug te krijgen.
Oh Marloes, kunnen praten.. ik zou er wat voor over hebben! Nog het meest ten tijde van de aanval, dat je zodra het beest er aan komt kunt zeggen "Ren!! ga als de bliksem naar... en blaf tot ze open doen! ik probeer 'm hier tegen te houden!". Ik heb zelfs wel gedacht over of je daar niet een commando voor kunt aanleren (op commando zelfstandig naar huis zeg maar) maar ja.. da's niet veilig te trainen en ook helemaal niet helpend als je verder van huis staat dan nu het geval was..

[Hope]

Ameland lijkt me om te wonen toch wel wat claustrofobisch. Maar voor vakantie lijkt me dat dan weer heerlijk.
Ze zal het er vast naar haar zin hebben!

Nee, aan training ontkom je niet. Daarin is dat praten toch ook weer jammer. Kon je ze maar vertellen dat je niet meer langs dat huis gaat, en dat niet elke blaffende hond meteen de aanval wil openen.

[Parelridder]

Gisteravond tijdens m'n laatste rondje met Jip de vrouw tegen gekomen die ik passeerde toen ik na de aanval naar huis liep. Daantje heb ik langs haar moeten dragen, zo bang was ze. Ze vroeg me hoe het ging, we hadden elkaar niet meer gezien. Dus ik vertelde kort hoe haar herstel verliep en met welke angst ze nu te kampen heeft.
De vrouw bleek de eigenaar van 'Gentle' te kennen én de hond, geen vriendin, wel regelmatig contact en merkte op dat ze zich wel altijd verbaasde dat als je honden kunt 'lezen', het toch vreemd is dat je je eigen hond niet kunt 'lezen' (doelend op de paranormale gaven waarmee ze probleemgedrag bij honden zou oplossen).
Enfin, ik vertelde over de hevige angst voor op kinderen, zo vér van haar natuurlijke reactie op kinderen, en dat ik zodoende het schoolpleintje op donderdag namiddag had bezocht omdat daar en associatie mee gemaakt leek te zijn. Hierop vertelde de vrouw dat dit zéker kon, omdat er aardig wat mensen en kinderen getuige waren geweest. Ik had geen idee! volgens deze vrouw hebben her en der over de straat diverse mensen staan kijken en waren er ook kinderen. Zelf was ze gealarmeerd doordat een scooter met 2 meisjes passeerde, waarvan eentje gilde "Ik heb het gezien!!" Die paniek had de vrouw gealarmeerd en toen ze verder op die hond zag staan, zat Daantje net in de sloot en begreep ze dus niet waarover ze zo'n paniek gehoord had.
Enfin, misschien later in alle rust verder, het loopt me allemaal een beetje over wat die vrouw vertelde en ben er nog vreselijk onrustig van. Ik heb er gewoon niks van mee gekregen..
De vrouw zei trouwens dat zij zelf die hond 0,0 zou hebben pogen te stoppen en het echt verstandig was dat ik daarmee gestopt ben, omdat ze die hond kent als 'enorm beschermend' tov de eigenaar, niet te beroerd om een mens aan te vallen. Nou had ik dat natuurlijk al gezien op dat filmpje, tav de interviewer, maar dat ik me niet op die hond geworpen heb, na enkele pogingen gekozen heb voor mijn eigen veiligheid.. Dat zit me nog verschrikkelijk dwars, dat Daantje er alleen voor stond, en in die zin geeft het iets troost dat mensen die de hond kennen zeggen "Niet aan komen, dat is levensgevaarlijk".
Oh ja, de man van deze vrouw had met argwaan de tuin gepasseerd van de week, bibbers in de benen of de port wel goed dicht zat nu. Dus ik vroeg of de hond weer vreselijk over het hek hing (dan was ze daar dus nog) maar nee, de hond was niet buiten, hij had haar niet gezien. Of ze er dus nog is of niet, dat is nog afwachten. Realiseren die eigenaren zich hoe veel mensen doodsbang zijn voor hun hond, gekeken hebben naar - of gehoord over deze aanval en kennelijk gedacht "Nou is het dus gebeurd.." en zich nu met de bibbers door die straat begeven?
Later verder, misschien duurt dat even want ik ben echt erg van slag van dit gesprek, wat ze vertelde en wat ik allemaal niet mee gekregen heb maar de reacties van Daantje verder verklaart. En ook het beeld wat het bij me op roept, al die bange mensen.. Het grijpt me erg aan, dus ik 'blaas' mijn gedachten er nu even uit, dan weten jullie er van en later ordenen/aanvullen.

[Cindy de Wolf]

[Siberienne]

Ik lees,je bericht en het lijkt wel alsof je in een soort slechte film beland bent. Jeetje zeg, dat jou en Daantje dit nu net moest overkomen. Want ik krijg het gevoel dat het een 'accident waiting to happen' was. Waarbij dat woord accident eigenlijk vervangen moet worden door 'catastrophe' ....

[frodo quin]

Ik begrijp dat je je schuldig voelt omdat je de hond niet beter hebt kunnen tegenhouden en ook niet zo goed durfde het gevecht met die hond aan te gaan, maar ik denk dat je daar je eigen leven en dat van Daantje mee hebt gered. Nu ben ik natuurlijk niet helderziende, maar gezien het karakter van de hond vermoed ik dat als je echt de confrontatie met haar was aangegaan ze je uit de weg geruimd zou hebben, dat zou denk ik bij Daantje een reactie hebben uitgelokt om bij jou te komen, waarna ze natuurlijk Daantje ook even uit de weg geruimd zou hebben.

Ik had ook een hond die heel beschermend was en niet achteruit deinsde en dat vond ik heel fijn, dus ik begrijp ergens wel dat mensen dit type honden interessant vinden, maar deze honden zijn wel erg gevaarlijk. Zij gaan niet voor de weg van de minste schade zoals mijn hond deed, maar gaan bij het minste en geringste naar het extreme.

[Hope]

Ik begrijp dat je je schuldig voelt omdat je de hond niet beter hebt kunnen tegenhouden en ook niet zo goed durfde het gevecht met die hond aan te gaan, maar ik denk dat je daar je eigen leven en dat van Daantje mee hebt gered. Nu ben ik natuurlijk niet helderziende, maar gezien het karakter van de hond vermoed ik dat als je echt de confrontatie met haar was aangegaan ze je uit de weg geruimd zou hebben, dat zou denk ik bij Daantje een reactie hebben uitgelokt om bij jou te komen, waarna ze natuurlijk Daantje ook even uit de weg geruimd zou hebben.

Ik had ook een hond die heel beschermend was en niet achteruit deinsde en dat vond ik heel fijn, dus ik begrijp ergens wel dat mensen dit type honden interessant vinden, maar deze honden zijn wel erg gevaarlijk. Zij gaan niet voor de weg van de minste schade zoals mijn hond deed, maar gaan bij het minste en geringste naar het extreme.

+1

Onderschat inuïtie ook niet! In zo'n moment is logisch nadenken te tijdrovend. Intuïtie neemt het over en die heeft het eigenlijk altijd bij het juiste eind.

[Kaela]

Eens met mijn voorgangers. En bedenk ook: wie had er zo ongelooflijk toegewijd en liefdevol voor Daantje kunnen zorgen als jij ernstig gewond was geraakt? Het kwaad was bij Daantje al geschied en zonder jou meer dan uitstekende zorg had zij het nu heel erg veel zwaarder gehad. Jij bent je gewicht méér dan goud waard voor Daantje nu!

[Siberienne]

Eens met mijn voorgangers. En bedenk ook: wie had er zo ongelooflijk toegewijd en liefdevol voor Daantje kunnen zorgen als jij ernstig gewond was geraakt? Het kwaad was bij Daantje al geschied en zonder jou meer dan uitstekende zorg had zij het nu heel erg veel zwaarder gehad. Jij bent je gewicht méér dan goud waard voor Daantje nu!

+1