Update: weer alles anders.....

[doranto]

Wat een rollercoaster waar jullie inzitten zeg.
Hopelijk kan je vader zijn draai vinden.
Inderdaad wel heel fijn dat het in de buurt is en er kennelijk een klik is met het personeel!
Sterkte met alles!

[Pauline]

Hij geeft inderdaad zelf ook aan dat er in zijn hoofd "iets" is dat er eerder niet was. Zegt dat het misschien wel ouder worden is, want daar kun je je niets bij voorstellen zegt hij dan. Hij zegt ook steeds vaker dat hij zo graag naar mijn moeder wil, maar ons ook nog niet alleen wil laten. Daarop antwoorden wij steenvast dat wij vinden dat zijn leven van hem is, dat we hem nooit willen missen, maar dat genoeg genoeg is en hij absoluut niet hoeft te leven voor ons.

Mijn gevoel zegt dat hij met het laatste stukje bezig is (wat natuurlijk niet raar is als je ruim 84 bent). En nogmaals ben ik heel erg blij dat hij daar is. Eddie ging er net eventjes naartoe en pap lag helemaal naar in zijn hoofd in bed. De verzorgende had hem naar bed geholpen en hield hem goed in de gaten. En dat..., dat geeft mij een veilig en goed gevoel. Dat hij niet meer thuis in zijn eentje in zijn eigen bed ligt als hij slecht in orde is.

Het laatste stuk van zijn levenrit gaan wij met hem mee, zoals altijd. Hoe lang dat nog duurt weet niemand, maar ook dit koesteren we.

[Borke]

Moeilijk he!

Mijn schoonmoeder was de laatste jaren van haar leven ook op een gesloten afdeling. Ze zat er eigenlijk tussenin. Ze was eigenlijk te scherpzinnig om daar te zijn, maar at slecht, vergt medicijnen, raakte soms in paniek - dus zelfstandiger wonen kon ook niet meer.

Wat ik daar mooi vond, was dat er vrijwel ieder uur even iemand binnen kwam lopen om even bij haar te kijken. Kopje thee, koffie, eten, medicijnen, opruimen, stofzuigen etc.
Dat had zij ook echt nodig. De woonkamer e.d. daar maakte zij geen gebruik van. Zij had een eigen grote kamer met keukentje en een gedeelde wc/douche samen met een andere bewoner.

Steeds dat verkassen lijkt me niet fijn voor jouw vader. Het moeilijke is denk ik ook dat hij te goed is voor een gesloten afdeling, maar de uitgebreide zorg en aandacht daar wel nodig heeft. Eigenlijk net zoals het bij mijn schoonmoeder was...

[Lil]

Ach lieverd, heel veel sterkte lieve, mooie en dappere vrouw! Het is hartverscheurend, moeilijk, mooi, fantastisch en alles tegelijkertijd. Dat de mooie momenten en herinneringen mogen winnen van de minder mooie momenten.

[Pauline]

bedankt!!!

Ja Astrid, ik denk dat dit idd vergelijkbaar is met je schoonmoeder. Op dit moment ligt hij op een tweepersoonskamer alleen, morgen komt er iemand bij. Maar de verpleging heeft ons verzekerd dat er beslist een klik moet zijn, anders wordt er naar een andere optie gekeken.

[sella]

Heftig allemaal. Fijn dat hij zich wel "thuis"voelt nu op de verpleegafdeling.
Ja dat ik ben wel klaar met leven, ik wil naar in mijn geval vader, toe, ik wil jullie alleen nog niet dit aandoen, is wel herkenbaar.
Wij zeggen ook jouw leven schat.

[K&D]

Hemeltje, wat een zorgen weer. Gelukkig maar dat hij nu kan blijven waar hij is. Een paar keer verhuizen is ook niet goed.
Ik kijk binnenkort wel ff om de deur, maar dan app ik je wel wat uitkomt. Houd je taai

[zurca]

Hij geeft inderdaad zelf ook aan dat er in zijn hoofd "iets" is dat er eerder niet was. Zegt dat het misschien wel ouder worden is, want daar kun je je niets bij voorstellen zegt hij dan. Hij zegt ook steeds vaker dat hij zo graag naar mijn moeder wil, maar ons ook nog niet alleen wil laten. Daarop antwoorden wij steenvast dat wij vinden dat zijn leven van hem is, dat we hem nooit willen missen, maar dat genoeg genoeg is en hij absoluut niet hoeft te leven voor ons.

Mijn gevoel zegt dat hij met het laatste stukje bezig is (wat natuurlijk niet raar is als je ruim 84 bent). En nogmaals ben ik heel erg blij dat hij daar is. Eddie ging er net eventjes naartoe en pap lag helemaal naar in zijn hoofd in bed. De verzorgende had hem naar bed geholpen en hield hem goed in de gaten. En dat..., dat geeft mij een veilig en goed gevoel. Dat hij niet meer thuis in zijn eentje in zijn eigen bed ligt als hij slecht in orde is.

Het laatste stuk van zijn levenrit gaan wij met hem mee, zoals altijd. Hoe lang dat nog duurt weet niemand, maar ook dit koesteren we.

Pauline, jij bent echt een kind van je ouders... (zo zeggen ze dat toch?!) Al ken ik je ouders niet, al ken ik jou niet....van wat je hier zo af en toe hebt geschreven en schrijft krijg je een klein beetje een beeld van iemand.

[Cathelijn]

Het geeft nu in ieder geval veel rust dat je nu samen bewust voor deze plek hebt gekozen en je vader niet meer hoeft te verhuizen. Je klinkt er nu ook een stuk positiever over en dat is voor iedereen natuurlijk fijn. Hopelijk gaat het binnenkort weer wat beter met je vader als de maaltijden en medicijnen goed gaan

[Borke]

Bij mijn schoonmoeder was de situatie zo dat er ongeveer 12 mensen op die afgesloten gang woonden. Verdeeld over 6 'appartementen'. Per appartement woonden dan 2 mensen, met ieder een eigen grote woon/slaapkamer. Ze deelden dan wc/douche en gang. Mijn schoonmoeder had daarbij dan nog een keukentje.

Mijn schoonmoeder was samen met de dame die naast haar woonde het minst dement. Zij wist wie zij was en wie wij waren. Die dame die naast haar woonde was net zo.
Ze waren bewust samen geplaatst aan het einde van de gang, wat hen meer privacy gaf.
Wat wel lastig was, was dat de deuren niet op slot mochten. Soms waren andere bewoners 'de weg kwijt' en dan zaten ze in haar kamer. Dan belde ze, kwam er iemand en die voerde die andere bewoner dan weer af.

Het lastige met mijn schoonmoeder en die dame naast haar was, dat beiden eigenlijk 'te goed van zinnen' waren om op die gang te leven. Zij hoefden niet op een gesloten afdeling te zitten. Zij hadden echter wel die extra zorg nodig die daar werd gegeven. Alternatief was een aanleunwoning, maar daar was niet al die extra zorg en aandacht beschkbaar.
Dat is het moeilijke, als je geen onbeperkte middelen hebt. Wat het ook wordt, het is altijd een compromis...dat moesten wij toen wel accepteren en dat kostte mijn schoonmoeder heel wat traantjes.
Toch had ik terugkijkend niet geweten hoe we het anders hadden kunnen regelen voor haar. Toen ze eenmaal aan de situatie gewend was, was ze blij met haar mooie kamer. Ze keek daar uit op een park. Grote vensterbank vol met planten die ze verzorgde

[Pauline]

Het is dus zo dat pap daar in eerste instantie zit voor zorgobservatie. Dat duurt tussen de 6 weken en 3 maanden. De verpleging geeft nu al aan dat hij beslist veel te goed is om op een gesloten afdeling te "leven", maar voor nu moet het gewoon. Wij halen hem elke dag op, wandelen met hem, nemen hem mee naar ons huis voor thee enz. enz.

Hij zit met ongeveer 12-14 mensen (dat wisselt) op één huiskamer en daar zit dan ook meteen het probleem. Veel teveel prikkels voor hem, teveel lawaai, teveel van alles. Dus trekt hij zich 90% van de tijd terug. Begint inmiddels de verpleging/verzorging te kennen en heeft hun harten al gestolen (heb al gezegd dat het toch lekker mijn papa is). We hebben domweg geen idee wat het delier met hem heeft gedaan en hoe hij uiteindelijk zal herstellen. Maar dat hij niet meer alleen kan wonen lijkt mij nu al heel aannemelijk. Hij is veel te eenzaam thuis, juist omdat hij zo'n einzelgänger is. Eet daardoor slecht, vergeet ook gewoon om te eten en laat de moed een beetje zakken. En dat los je ook niet op met 4x daags thuiszorg. Zodra het eerste MDO geweest is wordt er al gekeken naar het vervolg, dus daar is gewoon het wachten op. Tot die tijd blijven wij hem gewoon op handen dragen en doen alles om zijn verblijf zo aangenaam mogelijk te maken.

[Charlie Angel]

Een hele dikke knuffel voor jou en je pa![emoji8] [emoji8]

[Borke]

Wat is een MDO Pauline en wanneer komt dat?

[Pauline]

Wat is een MDO Pauline en wanneer komt dat?

Multi Disciplinair Overleg Astrid. Ik denk met een week of 4-6.... Eerst moet de ergotherapeut, fysiotherapeut, psycholoog, arts enz. met hem aan de slag. Alle bevindingen bij elkaar, dan ben ik er ook bij (ik word ook heel regelmatig gevraagd) en dan komt er verder overleg.

[Fenixjuh]

Pffff... Wat een nare situatie.. Fijn dat je vader nog lekker bij jullie kan blijven.. En het is inderdaad vaak in- en intriest hoe er met ouderen omgegaan wordt, gelukkig heeft je vader jullie nog.. Succes!